บทที่ 10 เยื่อรัก
ตอนที่ 10 เยื่อรัก
กระผมนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดอุ่นจนกระทั่งเปลือกตาของคุณหลวงปิดสนิทและลมหายใจผสมไออุ่นนั้นผ่อนเข้าผ่อนออกสม่ำเสมอแสดงอาการของคนนอนหลับสนิท จึงได้ลุกขึ้นจากเตียงนอนก้มลงมองเรียวขาเปลือยสีขาวนวลซึ่งมีน้ำสีขุ่นไหลย้อยลงมาเป็นทางยาวจากปากช่องเนื้อช้ำระบมผสมกับสีเลือดจางๆ เพราะเยื่อรักพรหมจรรย์ถูกสะบั้นให้ขาดออกจากกันในค่ำนี้
ร่างหนากำยำนอนหลับใหลไม่รู้ความแต่ยังคงใบหน้างามราวกับเทวดาลงมาหลับนอนกับมนุษย์ กระผมก้มลงหยิบผ้าขึ้นมานุ่งแต่พองามแล้วจึงประคองตัวเดินออกจากห้องเพื่อตรงไปยังห้องเก็บยาสมุนไพร จากนั้นจึงเปิดหีบไม้เก่าใบหนึ่งหยิบขวดยากระเบื้องเคลือบออกมาแล้วยกมันขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด กลิ่นฉุนขมเลี่ยนชวนให้อาเจียนลื่นไหลลงไปตามลำคอ จากนั้นความรู้สึกพะอืดพะอมคลื่นไส้ตีฟุ้งพุ่งขึ้นมาจนกระผมต้องยกมือขึ้นมาปิดปากไว้ให้สนิทเพราะเกรงว่ายาที่เพิ่งกลืนลงไปจะพุ่งออกมาจนสิ้นสรรพคุณ
“โตเร็วๆ นะลูกแม่” กระผมวางฝ่ามือลงไปตรงกลางลำตัวตำแหน่งซึ่งไอร้อนจากน้ำรักคุณหลวงปั่นป่วนหมุนวนอยู่แล้วยาสมุนไพรตำรับโบราณไปพาลพบกัน
“ฟ้ายังไม่ทันสาง เจ้าจะลุกหนีพี่ไปไหนหรือ” เอวบางของกระผมถูกรวบรั้งดึงให้ล้มลงกลับไปนอนบนอกแกร่งตามเดิม
“คุณหลวงยังไม่ทันลืมตา เห็นหรือขอรับว่าฟ้ายังไม่ทันสาง”
“พี่ได้ยินเสียงไก่ มันขันเพียงไม่กี่คราวเท่านั้น นอนลงให้พี่กอดต่อสักหน่อยเถิดนะกฤษณา”
“แต่กฤษณาจะไปจัดหาสำรับเอาไว้รอคุณหลวง”
“ถ้าได้กอดเจ้าอยู่อย่างนี้ ข้าวปลาพี่ไม่กินก็ได้”
“หากคุณหลวงทนหิวได้ กฤษณาก็จะอดข้าวอดน้ำเพื่อให้คุณหลวงมีความสุข” กระผมไม่ขัดใจคุณหลวงเพราะรู้ว่าแม้กระผมไม่ลงจากเรือนไปเข้าครัว บ่าวชายสามคนมันก็คงลุกไปหุงหาข้าวปลาให้อย่างแน่นอน
“ไอ้พร้อมเอ็งเห็นไอ้ลอยหรือไม่ มันหายไปไหนตั้งแต่เมื่อวานข้าไม่เห็นหน้ามันเลย” คุณหลวงเหลียวหน้ามองหาบ่าวรับใช้ส่วนตัวก่อนจะหันมาถามไอ้พร้อมซึ่งนั่งเก็บสำรับอาหารเช้าอยู่เงียบๆ
“พี่ลอยได้ไข้ขอรับคุณหลวง นอนซมอยู่ในเรือนของกระผม ไอ้ขอนมันเฝ้าไข้อยู่ขอรับ”
“ทำไมมันถึงไข้ เมื่อวานเช้ามันก็ยังดีอยู่”
“คงเพราะดำน้ำตามหาคุณหลวงเมื่อคืนวานขอรับ แม้คุณหลวงเองหากไม่ได้ยาขับธาตุก็คงได้ไข้ไม่ต่างกัน ไอ้พร้อมเอ็งให้ไอ้สองคนนั้นผลัดกันดูแลบ่าวของคุณหลวงให้ดีล่ะ” กระผมปรายหางตาไปมองรอยยิ้มของไอ้พร้อมก่อนที่มันจะพยักหน้ารับ
“คุณหลวงขอรับ กฤษณาต้องออกไปดูคนเจ็บที่เรือนราตรี คุณหลวงรอกฤษณาที่เรือนก่อนนะขอรับ” กระผมหันไปแจ้งธุระกับคุณหลวงในขณะที่ไอ้ดำบ่าวอีกคนหอบเอาตะกร้าหวายใส่เครื่องหมอ เครื่องยามานั่งอยู่ใกล้ๆ
“พี่ไปกับเจ้าด้วยไม่ได้หรือ”
“ไม่ได้ขอรับ กฤษณาหวง”
“หวง...เจ้าหวงอะไรในตัวพี่อย่างนั้นหรือ” คุณหลวงยิ้มออกมาแล้วโน้มหน้าลงมาหอมแก้มของกระผมจนไอ้ดำกับไอ้พร้อมตาโต
“คุณหลวงรูปงาม กฤษณาไม่อยากให้พวกบนเรือนราตรีนั้นเห็นหน้าคุณหลวง”
“คนพวกนั้นเห็นพี่แล้วจะเป็นอะไร พี่ไม่ได้ชอบพอ ชอบใจผู้ใดเสียหน่อย มีเจ้าเป็นเมียผู้เดียวพี่ก็พอแล้ว”
“คุณหลวงรอที่เรือนเถิดนะขอรับ กฤษณาไปไม่นานแล้วจะรีบกลับมา”
กระผมมาตรวจดูอาการของไอ้พวกที่มันติดโรคหนองมาจากพวกพ่อค้าต่างเมือง เห็นว่าหลังจากได้ยาไปตั้งแต่เมื่อวานอาการตุ่มเลือดตุ่มหนองก็เริ่มแห้งลง อาการมีไข้ตัวรุมก็เบาบางลงมากจนไม่น่าเป็นห่วง
“ไอ้จัน ธุระที่ข้าให้เอ็งไปสืบที่เรือนเจ้าคุณประดิษเป็นอย่างไรบ้าง” กระผมและไอ้ดำมายืนรอแอบคุยกับไอ้จันนายธรณีประตูเรือนราตรีที่ใต้ต้นสะเดาห่างจากเรือนมาพอให้ไม่มีคนแอบฟัง
“ไม่มีอะไรแปลกไปนะขอรับ ทุกอย่างก็เป็นอย่างเคยๆ นอกเสียจากมีพวกพ่อค้าผ้าไหมแบกหีบผ้าเดินเรียงหน้าเข้าออกกันมากเหลือเกินขอรับ ราวกับจะตัดผ้าออกงาน”
“อย่างนั้นหรือ เอ็งอย่าเพิ่งให้คนละสายตาจากเรือนนั้น เฝ้าเอาไว้ให้ดีมีสิ่งใดแปลกไปให้รีบมาบอกข้า”
“ขอรับพ่อหมอ”
“อาการของไอ้พวกบนเรือนดีขึ้นมากแล้ว อาบยาที่ข้าให้ไว้แล้วกินยาต่อจนครบเจ็ดวันก็ไม่มีอะไรต้องห่วง ช่วงนี้ข้าคงไม่ได้มาดูพวกมันบ่อยนัก รีบร้อนอะไรก็ไปหาข้าที่เรือน”
“พ่อหมอมีธุระอื่นสำคัญหรือ”
“เอ็งก็น่าจะเดาได้ว่าธุระของข้าคืออะไร”
“ขอรับ ข่าวลือในตลาดออกหนาหูว่าพ่อหมอกฤษณาได้ผัวแล้ว แต่กระผมไม่ได้พูดอะไรกับใครเลยนะขอรับไม่รู้จริงๆ ว่าพวกมันรู้ได้อย่างไร”
“ถ้าเอ็งไม่พูดแล้วผู้ใดมันพูด เอ็งได้ยินข่าวนี้มาจากผู้ใด” กระผมยิ้มอย่างพอใจในทันที
“ไอ้อ่าง กับไอ้จิกคนหาปลาท้ายคุ้งขอรับ แล้วก็...บ่าวในเรือนเจ้าคุณประดิษด้วยขอรับพวกมันกระซิบกระซาบหัวร่อกันคิกคักทีเดียว”
กระผมยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อแผนที่วางเอาไว้เป็นไปอย่างราบรื่นและรวดเร็วกว่าที่คิด ข่าวลือเรื่องผัวๆ เมียๆ แพร่สะพัดไปไวเสียยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง อีกไม่นานหรอกหนากฤษณาคนนี้จะได้แก้แค้นเอาคืนไอ้อีทุกหน้าที่มันเคยทำเรื่องร้ายเอาไว้ให้กับกฤษณา
“เจ้าคุณประดิษ คุณหญิงชื่น...จะยังจำกฤษณาคนนี้ได้หรือเปล่านะ”
