บทที่ 11 ช่อดอกกฤษณา
ตอนที่ 11 ช่อดอกกฤษณา
กระผมกับคุณหลวงใช้ชีวิตเยี่ยงผัวเมียข้าวใหม่ปลามันมีความสุขกันทุกค่ำคืนและแน่นอนว่ากระผมยังใช้ยาบำรุงร่างกายเร่งให้ครรภ์เติบโตเร็วกว่าปกติ ทุกครั้งหลังจากหลับนอนกับคุณหลวงมิได้ขาด
“พี่เห็นเจ้าทัดดอกไม้นี้เอาไว้เกือบทุกวันมันคือดอกอะไรหรือ หอมเหลือเกิน” คุณหลวงก้มลงมาสูดกลิ่นหอมจากดอกไม้สีขาวนวลกลีบดอกเป็นแฉกแยกจากเกสร ซึ่งกระผมเด็ดทัดมันไว้ตรงข้างหู ยามใดก็ตามเมื่อคุณหลวงเอียงเอี้ยวก้มลงมากอดจูบเมียรักคนนี้ ช่อดอกกฤษณาพวงนี้จะทำหน้าที่ของมันอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง
“ดอกกฤษณาขอรับ”
“ดอกกฤษณาอย่างนั้นหรือ พี่เคยเห็นแต่ไม้กฤษณาและแก่นของมันเท่านั้น แต่ไม่เคยเห็นช่อดอกของมันเสียที สวยและหอมเสียจริงสวยเหมือนเจ้า กลิ่นหอมชื่นใจชวนให้หลงใหลเช่นเมียพี่” คุณหลวงทองสืบเลื่อนจูบเลยจากช่อดอกไม้งามแล้วจูบลงตรงข้างแก้มของกระผมพร้อมอ้อมกอดอุ่นอันนุ่มนวล
“กฤษณามีสรรพคุณทางยามากมายทั้งเอาน้ำมันมาทำเครื่องหอม แก่นไม้ตากแห้งต้มทำยาหม้อบำรุงธาตุ บำรุงกำลัง แก้ท้องร่วง ขับพิษไข้ คลายเส้นทั้งยังขับลมแก้ปวดเมื่อยประโยชน์มากนักเหลือเกินขอรับ” กระผมยกมือขึ้นมาแตะลงบนช่อดอกไม้กลิ่นหอมตรงข้างใบหูช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสต้องริมฝีปากอุ่นซึ่งเลื่อนมาแตะลงจูบเบาๆ อีกคราวอย่างไม่รู้หน่าย
“เหมือนเช่นเจ้า หมอยากฤษณาผิวเนื้อผิวกายหอมเหมือนช่อดอก รูปงามผิวผ่องไม่ต่างจากกลีบดอกของมันเลย ความรู้ความสามารถมิด้อยค่าไปกว่าสรรพคุณทางยาที่มี บางครั้งบางคราวพี่ยังคิดว่าเจ้าอาจจะฉลาดเก่งกาจกว่าพี่เสียอีกนะกฤษณา”
“กฤษณาเพียงมีความรู้รอบเรื่องสมุนไพร เรื่องยาเท่านั้นขอรับไหนเลยจะเก่งกล้าสามารถไปกว่าคุณหลวงได้” กระผมหันกลับมาแล้วโอบกอดร่างสูงเอาไว้เบียดตัวเองลงไปซุกอยู่กลางอ้อมแขนอย่างออดอ้อนประจบผัวตัวเอง
"ช่างประจบเอาใจพี่เสียจริง"
สัมผัสชีพจรจากปลายนิ้วมือซึ่งกระผมเฝ้าตรวจดูอย่างละเอียดทุกวันเช้าค่ำทำให้กระผมค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมาด้วยความเชื่อมั่น ชีพจรเต้นเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอบางเบาราวขนนกลอยอยู่บนผิวน้ำจนแทบสังเกตไม่ได้
“ลูกแม่...” กระผมวางท่อนแขนทาบลงบนกลางตัวอย่างอ่อนโยน แล้วเปิดหีบไม้เลือกหยิบสมุนไพรต่างๆ ออกมาวางบนผ้าขาวบางตามสรรพคุณจำเพาะให้เหมาะสมแก่อาการของตัวเองเวลานี้
“นั่นเจ้ากำลังทำอะไรหรือกฤษณา มีคนไข้คนเจ็บให้ออกไปรักษาอีกอย่างนั้นหรือ” คุณหลวงเดินเข้ามายืนมองกระผมหยิบรากไม้แก่นไม้หลายชนิดบรรจงวางลงบนห่อผ้า
“ไม่มีผู้ใดเจ็บไข้ได้โรคหรอกขอรับ”
“แล้วนั่นเจ้าจัดยาให้ใครกัน” คุณหลวงเอื้อมมือหยิบแก่นมะตูมแห้งและเกสรบัวตากแห้งสีเหลืองทองในห่อผ้าขึ้นมาดมด้วยสีหน้าสงสัย
“กฤษณากำลังจัดยาหม้อสำหรับตัวเองขอรับ”
“ยาหม้อสำหรับเจ้าหรือ กฤษณาเจ้าเจ็บไข้ได้ป่วยหรืออย่างไรทำไมต้องกินยาหม้อ”
“เปล่าขอรับ แต่กฤษณาต้องบำรุงร่างกายให้มากๆ เพราะเวลานี้....” กระผมทิ้งประโยคสนทนาแล้วช้อนสายตาขึ้นไปหาเจ้าของเลือดเนื้อซึ่งฝากฝังเอาไว้ในกายแอบพินิจพิจมองดูท่าทีของคุณหลวงอย่างเงียบๆ
“ทำไมหรือ”
“คุณหลวงขอรับ กฤษณามีเรื่องสำคัญอยากบอกให้คุณหลวงทราบ แต่กฤษณาไม่รู้ว่าคุณหลวงจะยินดีหรือไม่”
“เรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ”
กระผมวางห่อผ้าขาวบางนั้นลงไปบนตั่งไม้ซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างก่อนจะจับมือของคุณหลวงแล้วนำปลายนิ้วเรียวหนามาวางลงบนข้อมือเบาๆ คุณหลวงเพียงหยุดนิ่งแต่ไม่คลายสีหน้าสงสัย กระผมเข้าใจดีว่าหากมิใช้ผู้ที่ร่ำเรียนวิชาหมอยาจับเส้นกดชีพจรมาอย่างจำเพาะการสัมผัสชีพจรของคนครรภ์อ่อนเพียงนี้เป็นเรื่องยาก แม้แต่หมอยาด้วยกันบางครั้งบางคราวกว่าจะตรวจหาชีพจรของทารกน้อยได้ก็ต้องใช้เวลาให้ครรภ์แก่ร่วมหนึ่งถึงสองเดือนไปแล้ว
“อะไรหรือ” คุณหลวงกดปลายนิ้วแน่นลงเหมือนอยากรู้ว่าชีพจรซึ่งเต้นไหวอยู่นี้มีความนัยสิ่งใดแฝงเอาไว้
“เมื่อเช้ามืดกฤษณาตรวจชีพจรของตัวเองหลายครา จนมั่นใจว่าเวลานี้คุณหลวงกับกฤษณากำลังจะได้ลูกนะขอรับ”
