บทที่ 46 สุดแล้วแต่เวรกรรม

ตอนที่ 46 สุดแล้วแต่เวรกรร

กระผมยืนดูคุณแม่ราตรีลงทัณฑ์คุณหญิงชื่นด้วยความรู้สึกเจ็บแน่นในอก แปลกเหลือเกินที่กระผมไม่ได้รู้สึกสาแก่ใจแม้แต่น้อย มารู้ตัวอีกคราวร่างอันสั่นเทากับเสียงเครือก็ก้มลงมากราบอยู่แทบฝ่าตีน

“กฤษณาบอกให้คุณแม่ราตรีพอทีเถอะ”

“คุณกลิ่น”

“คุณแม่สำนึกผิดแล้ว พอเถอะนะ....” กระผม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ