บทที่ 47 ขาดที่พึ่ง

ตอนที่ 47 ขาดที่พึ่ง

ผ่านไปครู่เดียวสายลมจากภายนอกพัดหวีดโหมมาราวกับจะเกิดพายุฝนร่างบางซึ่งนอนนิ่งอยู่นานสั่นเทิ้มดิ้นกระตุกแขนขาอย่างแรง เสียงครางฮือๆ เปลี่ยนเป็นเสียงร้องโหยหวนชวนสยดสยอง กระผมรู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมาจนต้องเบียดตัวเข้าหาคุณหลวง

“คุณแม่...” 

“อ๊ากกก”

“กูไม่ไป” เสียงคุณหญิงชื่นร้อ...