บทที่ 5 สืบความ
ตอนที่ 5 สืบความ
“กฤษณา!” เสียงตะโกนเรียกชื่อของกระผมเอ็ดตะโรมาแต่ไกล ฟังจากน้ำเสียงและคะเนจากระยะเดาว่าคงอ้าปากตะโกนมาตั้งแต่คนมาเยือนยังไม่เหยียบกระไดเรือน
“กฤษณา กฤษณา” เจ้าของเสียงเรียกผสมเสียงหอบหายใจแรงๆ พร้อมฝีตีนหนักๆ ก้าวกระโดดขึ้นบันไดเรือนมาหยุดอยู่ตรงธรณีประตู ก่อนจะชะงักแล้วเปลี่ยนเป็นคลานเข้ามาใกล้
“บ้านเอ็งไฟไหม้หรือถึงได้วิ่งโครมๆ มาบนเรือนข้าอย่างนี้” กระผมสะบัดหางตาลงไปมองยังคนที่ก้มหน้างุดๆ อยู่บนพื้นเรือน
“เปล่าขอรับพ่อหมอ แต่ว่าที่เรือนราตรีนั่น...” ชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งเงยหน้าขึ้นมายิ้มเอียงอายสบตากับคุณหลวงซึ่งนั่งอยู่เคียงข้างกระผม
“ไอ้จัน...ตกลงเอ็งจะคุยกับข้าหรือจะคุยกับใคร” กระผมสะบัดหางเสียงก่อนจะจิกตาถลึงใส่ไอ้คนที่มันอ้าปากยิ้มค้างอยู่ด้านล่าง
“คุยกับพ่อหมอขอรับ” ไอ้จันหนุ่มร่างใหญ่หุบยิ้มแล้วยกมือท่วมหัวหันกลับมาทางกระผมทันที
“คุยกับข้าก็มองหน้าข้า....เอ็งอยากตาบอดหรือไง”
“อื้อ ไม่บอดขอรับ ไม่มองแล้วขอรับ” ไอ้จันนายประตูประจำเรือนราตรีทิ้งละสายตาจากคุณหลวงรูปงามแล้วเงยหน้าหวาดๆ ขึ้นมามองกระผมทันที
ไอ้จันเป็นคนเฝ้าธรณีประตูเรือนราตรี ชายใดจะเข้าไปหาความสุขในเรือนราตรีโรงกะหรี่ชื่อดังทั้งมาก ทั้งน้อยต้องผ่านหู ผ่านตาไอ้จันเสียก่อนทั้งนั้น รวมไปถึงหญิงชายทั้งนางโลม นายโลมรูปงามทั้งหลายหากต้องการจะขึ้นเรือน ลงเรือนออกไปไหนมาไหนไอ้จันต้องรับรู้ หากมันวิ่งแล่นตาตื่นมาอย่างนี้ก็ไม่มีเรื่องอื่นนอกจากใครสักคนบนเรือนเจ็บไข้ได้โรคให้กระผมต้องไปรักษา
“ว่าธุระของเอ็งมา...”
“ไอ้พวกบนเรือนมันเป็นอะไรไม่รู้ขอรับ มีไข้ ได้ตุ่มใสๆ ขึ้นเต็มตัว เต็มตูดเลยขอรับพ่อหมอ” ไอ้จันทำท่าขนลุกขนพองพร้อมกับบอกอาการคนเจ็บบนเรือน กระผมเพียงพยักหน้ารับรู้แล้วหันไปหาไอ้พร้อมบ่าวคนสนิท มันก้มหน้ารับรู้แล้วคลานไปจัดเตรียมเครื่องยาและตะกร้าหวายใส่เครื่องมือหมอยาของกระผมอย่างรู้หน้าที่
“กฤษณาเจ้าจะไปไหนหรือ” คุณหลวงเหลียวมองคนนั้นคนนี้เหมือนต้องการรู้เห็น
“กฤษณาต้องไปดูคนเจ็บขอรับ คุณหลวงอยู่บนเรือนนอนพักให้อาการดีขึ้นอีกสักหน่อยนะขอรับ กฤษณาเสร็จธุระแล้วจะรีบกลับเรือน”
“ข้าไปด้วยได้หรือไม่”
“วันนี้ไม่ได้ขอรับ” กระผมก้มลงมองใบหน้ายิ้มกริ่มเอียงอายของไอ้จันซึ่งนั่งแหงนคอมองคุณหลวงแล้วนึกอยากจะตบมันให้ลูกตาปลิ้นนัก นี่แค่นายประตูคนเดียวเท่านั้น หากกระผมพาคุณหลวงไปเจอไอ้อีบนเรือนราตรีทั้งหลาย กระผมคงไม่พ้นวางยาควักลูกตาพวกมันทิ้งเพราะความหวงแหนในตัวคุณหลวง
“แล้วเจ้าจะไปนานหรือไม่”
“ไม่นานขอรับ กฤษณาจะให้ไอ้ขอนบ่าวประจำของกฤษณาอยู่คอยดูแลรับใช้คุณหลวง หากมีสิ่งใดใคร่ได้ ใคร่อยากก็เรียกหามันรับใช้ได้เลย” ไอ้ขอนนั่งอยู่ใกล้ขยับตัวก้มลงเหมือนเป็นการเสนอตัวเป็นบ่าวรับใช้ให้คุณหลวง ข้างๆ นั้นเป็นบ่าวรับใช้ส่วนตัวของคุณหลวงซึ่งติดตามมานั่งแหงนคอมองสลับไปมาระหว่างนายของมันกับกระผมและไอ้ขอน
กระผมชายตาลงไปมองไอ้ขอนเห็นมันก้มตัวน้อมรับคำสั่งของกระผมอย่างรู้ความหมาย ว่าการที่ผมให้ผมอยู่โยงเฝ้าเรือนนั้นเพื่อคอยดูมิให้คุณหลวงและบ่าวติดตามเที่ยวเดินเล่นไปในที่อันไม่ควร
“ไอ้จัน เรื่องคนบนเรือนข้า ห้ามผู้ใดรู้เรื่องเป็นอันขาด” กระผมเอ่ยสั่ง เมื่อลงจากเรือนเดินมาได้ในระยะที่กระผมมั่นใจว่าจะไม่มีผู้ใดได้ยินความ
“แล้ว...คนผู้นั้นคือใครหรือขอรับพ่อหมอ งามเหลือเกิน”
“ผัวข้า...”
“ห้า” ไอ้จันทำตาเหลือกทันทีก่อนจะหันไปทางไอ้พร้อมซึ่งยืนถือตะกร้าหวายยิ้มหน้าระรื่นอยู่ด้านหลัง
“หุบปากของเอ็งเสีย ปิดหู ปิดตาเสียให้สนิทไม่อย่างนั้น ข้าจะปิดให้”
“ขอรับ กระผมไม่รู้ ไม่เห็นอะไรเลยขอรับ” ไอ้จันยกมือไหว้ขึ้นมาท่วมหัวแล้วรีบหันหลังกลับเดินไปยังเรือพายซึ่งผูกไว้ตรงท่าน้ำทันที
เมื่อขึ้นมาบนเรือนนอนหลังหนึ่งในรั้วรอบของเรือนราตรี กระผมเห็นบุรุษหนุ่มหลายคนแก้ผ้านอนคว่ำหน้าเปลือยตูดขาวบ้าง ดำบ้างอยู่บนตั่งไม้สามสี่คน ข้างๆ มีชายหนุ่มหลายคนยืนจ้องยืนมองอยู่ห่างๆ เมื่อเห็นผมขึ้นเรือนมาได้พวกมันถึงได้ขยับลงนั่งบนพื้นเรือนแทน
“พวกเอ็งไปทำอะไรมาถึงได้ขึ้นตุ่ม ขึ้นหนองกันขนาดนี้” กระผมนั่งลงแล้วพินิจตุ่มหนองทั้งหลายอย่างละเอียดก่อนจะแช่มือลงไปล้างในขันน้ำใบใหญ่ซึ่งบ่าวยกมาให้
“สองคืนก่อนมีพวกต่างเมืองมันมาเที่ยว เรียกหาไอ้พวกนี้รับใช้ขอรับ”
"แล้วพวกมึงก็ให้มันเอาพร้อมกันอย่างนี้นะหรือ"
"ก็มันว่าเลือกไม่ถูก อยากได้หมดเลยขอรับ" ไอ้จันยิ้มแห้งตอบกระผม
กระผมได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจแล้วก้มลงไปพินิจดูตุ่มหนองทั้งหลายก่อนจะทำการรักษาให้ตามอาการของโรค เรือนราตรีเป็นโรงกะหรี่ขึ้นชื่อในอยุธยา แขกไปใครมาอยากหาความสุขก็แวะเวียนมาหลับนอนให้สบายเนื้อสบายตัว โรคที่พบมากก็เกิดจากพวกมันชะล่าใจไม่รักษาความสะอาดหรือบางทีก็เพราะเจอคนมือหนักตีนหนักเอาจนเจ็บไข้ได้เลือด แต่หานี้ผมเดาว่าคงเจอลูกค้าสกปรกซกมกไม่ล้างทำความสะอาดเนื้อตัวมาเอาเข้า
“ให้พวกมันเก็บเนื้อเก็บตัวสักเจ็ดวันบอกคุณแม่ราตรีอย่าเพิ่งให้พวกลงจากเรือนคนอื่นเห็นเข้าจะเอาไปพูดให้เสียหาย เดี๋ยวเอ็งส่งคนไปเอายาต้มที่เรือนข้า ต้มแล้วผสมยาใส่ตุ่มน้ำให้พวกมันอาบเช้า เย็น ส่วนยาหม้อเอาให้มันกินวันละสามมื้อ สามยามแม้ตุ่มลด หนองหายก็ยังต้องกินต่อ ห้ามหยุดเด็ดขาด”
“ขอรับพ่อหมอ”
ไอ้จัน ข้ามีงานให้เอ็งทำ” หลังจากดูแลคนไข้ได้โรคทั้งหลายเรียบร้อยแล้ว กระผมเดินลงมาจากเรือนนอนของเหล่าชายขายเรือนร่างทั้งหลายแล้วจึงหันไปเอ่ยปากกับไอ้จันนายประตู
“พ่อหมอกฤษณามีอะไรหรือขอรับ”
“ข้าอยากรู้ความในเรือนท่านเจ้าพระยาประดิษ เอ็งให้คนสืบความให้ข้าที”
“พ่อหมออยากรู้ความสิ่งใดหรือขอรับ”
“ทุกเรื่องในเรือนหลังนั้น” กระผมกระตุกถุงอัตซึ่งผูกพกติดมากับเอวแล้วยื่นส่งให้ใส่ในมือไอ้จัน
“ขอรับพ่อหมอ”
"อย่าปากมากเรื่องนี้ เก็บปากเก็บคำ ปิดหูปิดตาของเอ็งให้ดีล่ะ"
