บทที่ 6 ข่าวลือ
ตอนที่ 6 ข่าวลือ
“ไอ้ดำ เอ็งสืบความได้มาว่าอย่างไรบ้าง”
“ยังไม่มีผู้ใดรู้ความเรื่องคุณหลวงทองสืบขอรับ” ไอ้ดำบ่าวของกระผมรายงานให้รู้ความเมื่อมันกลับมาได้ทันเวลาก่อนที่กระผมจะก้าวขึ้นเรือน
“ดี อย่างนั้นเอ็งกลับไปที่ตลาดแล้วปล่อยข่าวลือใหม่ว่าข้าได้ผัวแล้ว”
“เอาอย่างนั้นหรือพ่อหมอ” ไอ้ดำทำหน้าสงสัยทันที
“มึงไปกระซิบกระซาบให้ดี นินทากูให้รู้กันทั้งสามคุ้งน้ำ ว่าหมอยากฤษณาได้ผัวแล้วเป็นคนต่างเมือง รูปงาม นามปริศนา มิใคร่พูดใคร่จาเสวนากับผู้ใด รักใคร่หลงใหลแต่กฤษณาเพียงผู้เดียว แล้วเอ็งอย่าลืมกำชับไอ้อีร้านตลาดว่าอย่าเอ็ดไป...เดี๋ยวข้าจะได้อาย” กระผมยกยิ้มให้ไอ้ดำก่อนที่มันจะพยักหน้ารับคำแต่ทำท่าเหมือนไม่ค่อยเข้าใจอุบายของกระผมเท่าใดนัก
“ขอรับพ่อหมอ” ไอ้ดำก้มหัวรับคำแล้วเดินกลับไปยังท่าน้ำพายเรือออกไปอีกครา
“พ่อหมอจะเอาคุณหลวงทำผัวจริงหรือขอรับ” ไอ้พร้อมแหงนคอขึ้นมามองกระผมบ้าง
“จริง...ส่วนพวกเอ็งสามคนจัดการบ่าวคุณหลวงเสีย ทำให้มันรัก ล่อให้มันหลง ดึงมันออกห่างจากคุณหลวงของข้า”
“พ่อหมอหมายใจจะให้พวกข้า เอาบ่าวคุณหลวงมาทำเมียหรือขอรับ”
“เอ็งจะเอามันทำเมียหรืออยากได้มันมาเป็นผัว ก็สุดแล้วแต่พวกเอ็งเถิด แต่อย่าให้มันมาวุ่นวายกับคุณหลวงของข้าก็พอ”
“ขอรับ” ไอ้พร้อมยิ้มอย่างพอใจทันที
“พร้อมเอ็งขึ้นเอาของไปเก็บบนเรือนให้เรียบร้อยเถอะ”
“แล้วพ่อหมอไม่ขึ้นเรือนหรือขอรับ”
“ข้าจะลงไปที่สระบัว...” กระผมกระหยิ่มยิ้มให้ไอ้พร้อมซึ่งมันพยักหน้ารับแล้วรีบเดินกลับขึ้นไปบนเรือน
กระผมเหลียวหน้าขึ้นไปมองบนเรือนหลังใหญ่แล้วยืนรออยู่ครู่หนึ่งจึงเริ่มขยับฝีเท้าก้าวเดินอย่างช้าๆ ไปตามทางเดินเพื่อมุ่งหน้าไปยังสระบัวหลังเรือนไม้หลังงาม
“กฤษณา” เสียงเรียกชื่อของกระผมดึงเหยียดรอยยิ้มของกระผมให้คลี่ออกมาเพราะความพอใจเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามอุบายที่วางเอาไว้ ร่างสูงกำยำของคุณหลวงต่างเมืองเดินเร็วๆ เข้ามาใกล้ก่อนจะขยับมาดักขวางทางมิให้กระผมได้ก้าวต่อ
“คุณหลวงลงจากเรือนมาทำอะไรหรือขอรับ”
“บ่าวของเจ้าชื่อ...พร้อม บอกข้าว่าเจ้าจะไปเก็บดอกบัวหรือ”
“ขอรับ”
“ข้าไปด้วยได้หรือไม่”
“คุณหลวงลงจากเรือนมายืนอยู่ตรงนี้แล้ว หากกฤษณาไล่กลับขึ้นเรือนไปอีกคงจะไม่ดีนัก หากคุณหลวงไม่กลัวเปื้อนดินเปื้อนโคลน อยากไปดูกฤษณาเก็บดอกบัวก็ตามใจเถิดขอรับ”
คุณหลวงหนุ่มเดินยิ้มกริ่มเคียงมาใกล้ สายตาใคร่รู้มองไปโดยรอบ สระบัวแห่งนี้เป็นสระน้ำเก่าเชื่อมคลองต่อมาทางด้านหลังเรือน สระกว้างเต็มไปด้วยบัวหลวง บัวฉัตรดอกใหญ่เท่าชามข้าวบานสะพรั่งเห็นเป็นสีชมพูอ่อน ยามเย็นตะวันคล้อยเช่นนี้ ดอกบัวหลวงนับร้อยตูมบ้าง แย้มบ้างและที่บานจัดใกล้โรยไหวลู่ไปตามลมสะบัดกลีบดอกเล่นกับแสงตะวันสีส้มอ่อนๆ จนเต็มสระ
“คุณหลวงรอที่นี่ดีกว่าขอรับ กฤษณาจะพายเรือลงไปเก็บบัวมาปรุงยา” กระผมก้าวขาขึ้นเรือพายลำเล็กแล้วนั่งลงตรงหัวเรือก่อนจะชายตามองคนที่เดินตามมาใกล้
“การเก็บดอกบัวมาปรุงยาของหมอกฤษณาเป็นความลับ ห้ามคนนอกล่วงรู้หรืออย่างไร”
“เปล่าขอรับ แต่ลงสระลงบึงมีแต่ดินโคลน ทั้งหอยทาก ปลา ปลิง กฤษณาเกรงว่าคุณหลวงจะไม่คุ้นไม่ชอบใจ”
“ลงสระลงบึงอย่างนั้นหรือ หมายความว่ากฤษณาเจ้าจะลงไปในน้ำเก็บดอกบัวด้วยตนเองอย่างนั้นหรือ”
“ขอรับ” กระผมยิ้มรับคำในทันที
ไม่ผิดเลยสักนิดเดียว วันนี้กระผมตั้งใจจะมาเก็บดอกบัวด้วยตนเอง ถึงแม้ว่าทุกครั้งจะมีบ่าวรับใช้ใกล้ชิดตามติดเป็นคนลากเรือออกไปให้แล้วคอยเก็บตามนิ้วที่กระผมชี้สั่งก็ตามที
“ถ้าอย่างนั้น ข้าตามไปด้วยจะดีกว่า”
คุณหลวงนัยน์ตาหวานขยับก้าวขึ้นเรือแล้วคว้าไม้พายด้ามยาวไปถือก่อนจะพายมันออกไปยังกลางสระใหญ่ซึ่งมีดอกบัวบานชูคอจำนวนมาก ท่อนแขนยาวเอื้อมคว้าเด็ดดึงก้านบัวขึ้นมาจากน้ำดอกแล้วดอกเล่าตามที่กระผมชี้นิ้วบอกว่าดอกนั้นดอกนี้แก่จัดเหมาะกับการนำไปปรุงยา
