บทที่ 4 ตอนที่2/2 คุ้นเคย พี่ชายยังอยู่ (2)
“ไม่อยู่?” พิมพ์ตะวันไม่ยอมรับคำตอบ ต้องอยู่สิ เธอยังไม่ตาย เขาก็ต้องยังไม่ตาย นี่มันไม่ถูกต้อง
“พี่ทินไม่ได้บอกคุณพิมพ์เหรอคะว่ามีนัดพบลูกค้าที่ต่างจังหวัด”
“เขา…เขาไม่ได้ตายใช่ไหม” พิมพ์ตะวันตื่นเต้นขึ้นมาทันทีจนหน้าแดง พี่ชายคนนั้นของเธอ ยังมีชีวิตอยู่
“ตายอะไรกันคะ” คนอยู่ดีๆ มาแช่ง
พนักงานสาวสะบัดตัวหลุดได้ก็รีบวิ่งเข้าประตูบริษัท พิมพ์ตะวันเป็นบ้าหรือเปล่า ใส่ชุดนอนมาถามหาพี่ชายราวกับพวกเสียสติ นี่ถ้าไม่เห็นกับตา เธอคงไม่เชื่อว่าผู้หญิงหยิ่งทะนงคนนี้จะบ้ากว่าที่ลือกันได้
“คุณครับ กรุณาอย่ามาสร้างความวุ่นวาย ถ้ายังไม่ไปอีก ผมจะเรียกตำรวจแล้วนะครับ”
ทิวากรไม่อยู่บริษัท ไม่มีประโยชน์ที่จะเรียกร้องหาตัวเขา พิมพ์ตะวันจึงยอมกลับออกไป พี่ชายคนนี้ ชาติก่อน ใช่แล้ว คงต้องเรียกว่าชาติก่อน ตอนที่เธอทำทุกอย่างเพื่อฐารวี เขาถูกน้องสาวสารเลวหลอกใช้สารพัดเพื่อเป้าหมายจนตาย
ทิวากรเป็นคนๆ เดียวที่รักและหวังดีกับเธอ เชื่อใจเธอซ้ำๆ และตายไปทั้งความยึดมั่นที่ว่า
น้องสาวของเขาไม่ใช่คนเลว
ได้ย้อนเวลากลับมา เธออยากขอโทษและขอโอกาสจากพี่ชายอีกครั้ง เธอจะกลับตัวกลับใจ เป็นคนดีอย่างที่เขาหวัง
คลื่นลมถาโถมสาดซัด พิมพ์ตะวันนั่งอยู่บนแพไม้ท่ามกลางมรสุมคลั่ง เธอไม่ทราบว่าจะรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นยังไง กลับขึ้นมานั่งบนรถ ได้หลับตาปรับอารมณ์ควบคุมจิตใจให้สงบครู่หนึ่ง ก็นึกออกว่าเรื่องราวเหนือธรรมชาตินี้ มีอยู่คนหนึ่งที่จะช่วยเธอหาคำตอบได้
หมอคงว่าเธอป่วย คนอื่นคงมองว่าเธอบ้า แต่คนๆ นี้ต้องเข้าใจและรู้ว่ามันคืออะไร
ว่าแล้วพิมพ์ตะวันก็ขับรถออกไป จุดหมายปลายทางเป็นตึกห้าชั้นในซอยแห่งหนึ่ง เนื่องจากหนทางคับแคบเธอจึงต้องจอดรถไว้ที่ฝากรับจอดก่อนค่อยเดินเข้าไป รองเท้าไม่ใส่ ระคายผิวอยู่บ้างแต่พิมพ์ตะวันไม่มัวมาหยุมหยิม เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งจนมาถึงใต้ตึก และยังขึ้นไปไม่ได้ในทันที เพราะหญิงวัยกลางคนรุ่นป้ากำลังเท้าสะเอวด่ากราดอยู่
“อยากพบเจ้าแม่ต้องนัดก่อน เจ๊ก็บอกไปแล้วว่าไม่ลัดคิวให้”
“ช่วยหน่อยเถอะเจ๊ นะๆ ผลสอบไอ้หนูมันใกล้ออกแล้ว อยากดูสักหน่อยว่าติดหมอหรือเปล่า” คุณแม่ท่านหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วนำเอาแบงก์สีเทาห้าใบมายัดใส่มือคุณป้าชุดสีแดงแสบตา
“รักลูกได้ถูกทางจริง ฉันเห็นใจหรอกนะ จะไปบอกเจ้าแม่ให้ รอหน่อยแล้วกันได้ไหมล่ะ แต่อาจช้าไปสองสามชั่วโมงนะ”
“ได้จ้ะได้ ยังไงก็ได้”
คุณแม่เงินหนาดีใจน้ำตาจะไหล พอหญิงวัยกลางคนตกลงรับปากก็เข้าไปรออยู่ในส่วนต้อนรับใต้ตึก ป้าชุดแดงหันมาทางพิมพ์ตะวัน รู้สึกว่าไม่คุ้นหน้าจึงถาม “นัดไว้ก่อนหรือเปล่า ถ้าไม่ได้นัด วันหลังค่อยมาใหม่”
พิมพ์ตะวันจำไม่ค่อยได้เหมือนกันว่าป้าคนนี้เป็นใคร แต่ถ้าอยากขึ้นไปคงต้องผ่านด่านก่อน
“หนูเป็นเพื่อนแตงกวาค่ะ นัดกับแตงกวาไว้แล้ว ชื่อว่าพิมพ์ตะวัน”
“รอแป้บละกัน เจ๊ไปถามก่อน”
ป้าชุดแดงมองพิมพ์ตะวันขึ้นๆ ลงๆ หน้าตาสะสวยแต่ทำไมใส่ชุดนอนสายโด่งป่านนี้ ซ้ำไม่สวมรองเท้า สภาพแปลกเกินไปจะตรวจเช็คให้แน่ใจก็ไม่ผิด พิมพ์ตะวันรอไม่นาน คุณป้าก็ออกมาบอกให้เธอขึ้นไปได้
ทันทีที่เปิดประตูห้องแรกบนชั้นสอง สิ่งที่ลอยมาปะทะปลายจมูกก็คือกลิ่นธูปเทียนและเครื่องหอมไม้กฤษณา ให้ตายเถอะ! วันๆ ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางของพวกนี้ ไม่ฉุนบ้างหรือไง
“ยัยพิมพ์! ลมอะไรหอบมา หายโกรธเรื่องเมื่อคราวก่อนแล้วเหรอ แล้วนี่ มาทั้งชุดนอนแบบนี้เลย”
“ช่วยฉันหน่อย มีแค่แกคนเดียวที่เข้าใจเรื่องนี้”
ถ้าจำไม่ผิด ตอนนี้คงเป็นช่วงสองปีก่อนที่จะเกิดเรื่องราวบรมรันทด ตัวเธอหลังถูกเพื่อนสาวตรงหน้าทักท้วงว่ากำลังจะประสบเคราะห์ถึงตายหากไม่เลิกกับแฟน ก็โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงตัดขาดไม่ยอมไปมาหาสู่นับตั้งแต่นั้น
เจอกันอีกครั้งตอนนี้ สำหรับเพื่อนคงผ่านไปเพียงไม่กี่สัปดาห์ แต่สำหรับพิมพ์ตะวันคือนานเหลือเกินแล้ว เธอจ้องใบหน้ากลมๆ ขาวๆ ที่คุ้นเคย พลันตระหนักรู้เรื่องราวแต่หนหลัง
แตงกวาคือเพื่อนเพียงไม่กี่คนในชาติก่อนที่กล้าทักท้วงการกระทำของพิมพ์ตะวัน และเตือนเธอล่วงหน้าหลายต่อหลายครั้ง กระทั่งตอนหลังจากเข้าสู่ด้านมืดก็ยังเทียววนเวียนมาห้ามปรามถามไถ่เสมอ
เสียที่ยามนั้นไม่ว่าใครก็ห้ามพิมพ์ตะวันไม่อยู่ ยิ่งมาพูดจามากความยิ่งจะถูกเกลียดชัง เธอเอาแต่คิดเพียงว่าแตงกวาอิจฉาตน เผลอๆ หล่อนอาจจะอยากได้ฐารวีเหมือนกัน
โดยหารู้ไม่ว่าไม่ใช่ เป็นเธอต่างหากที่วิตกจริตจนเข้าขั้นป่วย
ภายหลังทราบข่าวว่าแตงกวาเกิดอุบัติติเหตุจนเสียชีวิตในวัยเพียงยี่สิบห้าปี ตนก็อคติไม่ยอมไปร่วมงานศพ คิดเพียงว่าดีจริงๆ ต่อไปก็ไม่ต้องทนรำคาญเพราะแมลงวี่แมลงวันอีกแล้ว
สุดท้ายสมน้ำหน้า เคราะห์ร้ายถึงฆาตเพราะถูกคนรักฆ่าตายจริงๆ มาตอนนี้พิมพ์ตะวันรู้สึกเสียใจแล้ว และไม่อยากให้แตงกวามีอันเป็นไปก่อนวัยอันควร
หญิงสาวพึ่งอายุต้น 24 ปี รูปร่างหน้าตาสะอาดสะอ้าน ผิวพรรณผุดผ่อง ใบหน้าเจ้าแก้มรับกับดวงตากลมใส จัดว่าน่ารักกำลังดี เสียทีไม่ค่อยมีเพื่อนคบหามากเพราะเป็นคนแปลกๆ หมกมุ่นอยู่แต่กับเรื่องเหนือธรรมชาติ ถึงอย่างนั้นมองยังไงก็ดูเป็นคนสุขภาพดี ถ้าไม่เกิดเรื่องชีวิตคงยืนยาวกว่านี้
ไม่ทราบเจ้าแม่คนดังเคยทำนายชะตาตัวเองบ้างหรือไม่ แต่ไม่ว่ายังไง พิมพ์ตะวันก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะไถ่โทษ จะไม่ยอมให้คนประสบเคราะห์เด็ดขาด
แตงกวาไม่รู้ว่าพิมพ์ตะวันคิดอะไรอยู่ เพราะเอาแต่จดจ้องใบหน้าสะสวยของอีกฝ่าย เธอยังไม่ทันได้ฟังรายละเอียดลำดับเหตุการณ์เป็นมาอย่างไรพลันชะงัก รู้สึกว่าโหงวเฮ้งของเพื่อนเหมือนจะต่างไปจากเมื่อก่อน
