บทที่ 1 ก้าวแรกสู่กรงขัง
ฝนกลางคืน ที่ซัดกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา และเสียงฟ้าร้องเหมือนยักษ์คำราม ราวกับจะเตือนสติหญิงสาววัยยี่สิบสอง ที่กำลังยืนหนาวสั่นอยู่หน้าประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์หลังงามซึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนภูเขา
จันทร์เจ้า กระชับเสื้อกันฝนสีแดงสดที่เธอสวม เพื่อปกปิดความจริงอันน่าอดสูภายใต้ร่มผ้า เธอไม่ใช่แขกผู้มีเกียรติ แต่เธอคือเครื่องเซ่นสังเวย ที่ต้องยอมแลกทุกสิ่งเพื่อลมหายใจของคนที่รัก จรัญ พ่อของเธอ ล้มป่วยด้วยโรคร้ายและต้องการเงินค่ารักษาจำนวนมหาศาล
นี่คือเหตุผลที่ทำให้เธอต้องยอมละทิ้งศักดิ์ศรี ทิ้งอนาคต และเดินเข้ามาสู่กรงขังแห่งนี้ ชื่อเดียวที่ลูกหนี้ทุกรายขยาดแต่ยอมศิโรราบให้คือ นคินทร์ เจ้าของไร่องุ่นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศฯ ชายผู้ถูกลือว่าเป็นหมาป่าในร่างมนุษย์ที่ชื่นชอบการทำลายสิ่งมีชีวิตที่สวยงาม
“อิสรภาพหนึ่งปี แลกกับลมหายใจพ่อของเธอ”
คำพูดเย็นชาของนคินทร์ยังก้องอยู่ในหัวของจันทร์เจ้า ในตอนที่เธอกดกริ่งหน้าประตู ข้อตกลงก็คือ เธอต้องยอมเป็นสัตว์เลี้ยงของเขาอย่างไม่มีข้อแม้ และมันเป็นข้อเสนอที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้
ประตูบานยักษ์ถูกเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่พุ่งเข้าปะทะใบหน้า
จันทร์เจ้าก้าวเข้าไปข้างใน แสงไฟวอร์มไลท์ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้องโถงดูลึกลับเหมือนมีปริศนา หนุ่มหล่อสายเลือดผสมรูปร่างสูงใหญ่ ที่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำและไม่ได้ติดกระดุมสามเม็ดบน นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังวัวแท้ มือข้างหนึ่งคลึงแก้วไวน์อย่างเอื่อยเฉื่อย น้ำองุ่นหมักสีเข้มไหลปริ่มขอบแก้วแบบน่าหวาดเสียว
“มาตรงเวลาดีนี่”
น้ำเสียงของนคินทร์ทุ้มต่ำและเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก สายตาคมกริบมองลอดผ่านฮู้ดสีแดงที่เปียกชื้นของหญิงสาว ราวกับเอกซเรย์ดูสินค้าต้องห้าม
“ฉัน... ฉันมาตามสัญญาที่ตกลงไว้ค่ะ”
หางเสียงของจันทร์เจ้าสั่นนิด ๆ ทั้งที่พยายามบังคับให้ตัวเองเข้มแข็ง แต่ก็ยังรู้สึกราวกับถูกเข็มนับร้อยเล่มทิ่มแทงหัวใจ แต่ภาพใบหน้าซูบผอมของพ่อที่นอนหยอดน้ำเกลืออยู่ในโรงพยาบาลก็ทำให้เธอต้องกล้ำกลืนความรู้สึกนั้นลงไป
นคินทร์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อน เขาลุกขึ้นยืน ส่วนสูงไม่ต่ำกว่า 190 เซนติเมตรทำให้จันทร์เจ้าต้องแหงนหน้ามองจนคอตั้งบ่า เขาเดินเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำองุ่นหมักผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ แต่สิ่งที่น่าเกรงขามจนทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก คือกลิ่นอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
“ถอดเสื้อนั่นออกซะ” ชายหนุ่มออกคำสั่งเรียบ ๆ
“แต่...” จันทร์เจ้าเริ่มโต้แย้งโดยสัญชาตญาณของการป้องกันตัวเอง เธอยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยร่างกาย
“ไม่มีคำว่า แต่ จันทร์เจ้า”
นคินทร์เจตนาเรียกชื่อของหญิงสาวอย่างมีเลศนัย ก่อนจะขยับเข้าประชิด มือหนาเอื้อมไปจับเชือกของฮู้ดสีแดงตรงลำคอเธอ
เขาไม่ได้ดึงมันออก แต่กลับค่อยๆ รั้งมันให้ตึงขึ้นช้าๆ จนจันทร์เจ้าต้องเชิดหน้าขึ้นหาเขา แววตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ
“เธอเดินเข้ามาในกรงขังเอง ด้วยขาของเธอเอง ดังนั้น กฎที่นี่ก็คือ ฉัน และมีเพียงแค่ ฉันคนเดียวเท่านั้น”
ปลายนิ้วแข็งแรงไล้ไปตามขอบผ้าฮู้ดที่เปียกชื้น ก่อนจะออกแรงกระชากปมเชือกให้หลุดออก เสื้อกันฝนสีแดงหลุดลงไปกองบนพื้นหินอ่อน เผยให้เห็นชุดเดรสสีนวลบางเบาที่เปียกโชกจนแนบติดกับสัดส่วนโค้งเว้าอ่อนหวานของหญิงสาว
จันทร์เจ้ารู้สึกเหมือนกำลังยืนเปลือยกายอยู่ท่ามกลางภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ เมื่อสายตาหื่นกระหายของชายหนุ่มไล่สำรวจเนื้อตัวของเธออย่างอ้อยอิ่ง ทุกตารางนิ้ว
“หุ่นไม่เลว”
นคินทร์เหยียดยิ้มที่มุมปาก เขาก้มลงหยิบเชือกฮู้ดสีแดงขึ้นมาจากพื้น “รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงชอบสีแดง ?”
ถามโดยที่ไม่รอคำตอบ แต่รวบข้อมือทั้งสองข้างของหญิงสาวขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียว แล้วใช้เชือกฮู้ดเส้นนั้นพันรอบข้อมือของเธออย่างรวดเร็ว และชำนาญ
การพันธนาการนั้นไม่ได้รัดแน่นจนเจ็บ แต่มันแน่นหนาจนเธอรู้ตัวว่าไม่อาจจะหลุดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราช ร่างกายของเธอยอมจำนนโดยไม่มีข้อโต้แย้ง ขณะที่หัวใจยังคงกรีดร้อง
“เพราะมันคือสีของไวน์ชั้นเลิศ และเป็นสีของเหยื่อที่กำลังสลัดคราบความบริสุทธิ์ทิ้งไป เหมือนกับเธอในตอนนี้”
นคินทร์กระตุกปลายเชือก ดึงร่างของจันทร์เจ้าถลาเข้าหาแผงอกกำยำ ความร้อนจากร่างกายเขาปะทะกับความเย็นของเนื้อผ้าที่เปียกชื้น
จันทร์เจ้าหัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความหวาดกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความซ่านเสียวแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยรู้จัก เธอเกลียดความรู้สึกนี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันกระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างที่หลับใหลอยู่ในตัวเธอ
“บทเรียนแรกของสัตว์เลี้ยง” เขาประคองใบหน้าเธอด้วยมือที่ว่างอยู่ ใช้นิ้วโป้งเคล้าคลึงริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ
“อย่ามองฉันด้วยสายตาอ้อนวอน เพราะมันจะยิ่งทำให้ฉันอยากเห็นเธอร้องไห้ เวลาโดนฉันเอา เข้าใจไหม?”
จันทร์เจ้าไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่ดวงตาที่วูบไหวของเธอคือคำตอบที่นคินทร์พึงพอใจที่สุด เขาโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง
