บทที่ 152 ครอบครัวเดียวกัน

“ครับคุณพั้นซ์” กองทัพยิ้มพยักเพยิดหยอกเย้าหลานชายเพราะเขาเพิ่งเลิกงานจึงไม่กล้าอุ้ม

เมื่อเจ้าของห้องเดินออกไปแล้วกองทัพก็เกินไปหาภรรยาที่นอนบนโซฟาปรับเอนนอนแล้วคุกเข่าลงข้างๆมองแม่ของลูกหลับตาพริ้มแล้วยิ้ม เขารู้ว่าเธอเครียดๆจึงพยายามพูดคุยปลอบใจและเขาไปทำงานวันนี้แล้วขอลาหยุดสองอาทิตย์เพื่อพาภรรย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ