บทที่ 57 57

วายุเดินมาถึงเตียงแล้วค่อย ๆ วางร่างบางของทัดดาวลงอย่างแผ่วเบาก่อนจะทาบตัวลงมาทับคนใต้ร่างเอาไว้ แต่ไม่ได้ทิ้งน้ำหนักลงทั้งตัวเพราะกลัวว่าทัดดาวจะหายใจไม่ออก เขามองตากลมโตที่กระพริบขึ้นลงไปมาความหมายในดวงตานั้นมีทั้งความหวาดกลัวและความอยากรู้อยากลองมันทำให้เลือดลมในกายพุ่งพล่านไปหมด เขาแนบหน้าผากกว้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ