บทที่ 12 ทักทาย
ฉันเห็นแม่พูดแบบนั้นแล้วน้ำตาที่สุดแสนกลั้นอยู่มันก็ร่วงลงมาทันที กลั้นไม่อยู่แล้วจริงๆ แม่จะต้องไม่เป็นอะไรไปจะต้องอยู่กับฉัน ความพยายามของฉันจะต้องไปเปล่าประโยชน์
“…”
“แม่รู้ใช่ไหมว่าเราสองคนจะต้องข้ามผ่านเวลานี้ไปให้ได้นะแม่ ข้ามไปด้วยกัน เดี๋ยวทุกอย่างมันก็จบลง พายไปก่อนนะคะ”
ฉันผละออกจากอ้อมกอดพร้อมกับมองหน้าแม่ที่มีน้ำตาอาบแก้มเหมือนเดียวกับฉันเอง ก่อนจะตัดสินใจคว้ากระเป๋าออกจากบ้านน้าอรออกมาทันที ฉันเดินทางมาถึงท่าเรือพร้อมกับซื้อบัตรข้ามฟากเพื่อมุ่งหน้าไปยังเกาะที่เป็นที่ตั้งของคาสิโนใหญ่
TEL MISCREANT CASINO ซึ่งมันเป็นเป้าหมายหลักในการจุดมุ่งหมายของการเดินทางครั้งนี้ของฉัน เป้าหมายที่เดิมพันด้วยชีวิตและลมหายใจของคนป็นแม่ จะถอยหลังก็ไม่ได้จำใจต้องเดินหน้าต่อไปถึงแม้จะสวนทางกับความคิดก็ตาม
ตอนนี้ก็นั่งอยู่บนเรือแล้วไหนๆ คนอื่นๆ ว่าเกาะนี้รับแต่ลูกค้ากระเป๋าหนักๆ ไงล่ะ แล้วทำไมฉันถึงเข้าได้อย่างง่ายดายแบบนี้ โดยไม่มีการตรวจสอบแบบเช่นคนอื่นๆ เลยด้วยซ้ำ เมื่ออยู่ที่ท่าเรือกับได้เข้าตามสบาย ข้อสังเกตที่ชวนน่าสงสัย
โถ่... ช่างเถอะจะคิดมากทำไมเนี้ยเข้าง่ายๆ ก็ดีแล้วยัยพาย แต่อีกความคิดหนึ่งมันก็แทรกซ้อนเข้ามาให้ฉันพยายามคิดบวกเพื่อให้ตัวเองมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง
การตบตีกับความคิดของตัวเองจึงจบลงไป
อีกฟากหนึ่งของเรือที่พายกำลังนั่งอยู่ มีผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นมือซ้ายของเทลมองดูพายอย่างห่างเหมือนกับได้รับคำสั่งมา ในการติดตามอีกฝ่ายตั้งแต่ก้าวขึ้นมา
ตู้ด ๆ
“ว่าไง”
[เฮียเทลครับ ตอนนี้เป้าหมายขึ้นเรือเป็นที่เรียบร้อยแล้ว กำลังมุ่งหน้ามาคาสิโนแล้วครับ]
“ดี จับตาเธอไว้ก็แล้วกัน”
[ครับเฮีย]
เขาโทรรายงานเจ้านายตลอดทุกครั้ง เมื่อเจอกับผู้หญิงที่ชื่อว่าพาย ที่มีความเคลื่อนไหว และเขายังจับตาแล้วอำนวยความสะดวกเป็นพิเศษกว่าใคร โดยสั่งลูกน้องไม่ให้ค้นตัวเธอเหมือนกับคนอื่น ๆ ตามคำสั่งของเฮียเทลซึ่งเป็นเจ้านายนั่นเอง
ซึ่งความจริงแล้วแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะผ่านด่านตรงนี้มาโดยไม่มีเอกสารใด ๆ ออกมาแสดง
ถึงสักทีในที่สุดก็ได้มาเหยียบจนได้นะTEL MISCREANT CASINO ที่นี่กว้างขวางมากแล้วก็ยังมีนักเสี่ยงโชคที่ต่างมีฐานะร่ำรวยเข้ามาใช้บริการเป็นจำนวนอย่างคับคลั่ง
มีการแบ่งชนชั้นกันว่ามีฐานะแค่ไหนโดยบางกลุ่มมาทางเรือลำใหญ่หรูหรา ส่วนบางกลุ่มจะมาทางเฮลิคอปเตอร์บ้าง ซึ่งเห็นได้จากลานจอดที่เยื้องออกไปสู่ทะเลมีที่จอดอยู่หลากหลายจุดด้วยกัน
เมื่อเดินเข้าไปถึงด้านในอีกชั้นก็มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนาด้วยจำนวนลูกน้องหลายพันคน การตกแต่งที่เน้นความหรูหราเป็นหลัก แสงไฟระยิบระยับหลากหลายสีสันชวนให้นักท่องเที่ยวเข้ามาเยี่ยมชม ไม่ใช่แค่เพียงเข้ามาเสี่ยงดวงเท่านั้น
เอาจริงแค่นี้คาสิโนของนายชาติชายสามีใหม่ของป้ามุกดามันก็เทียบไม่ติดแล้ว จะให้เข้าไปสืบเรื่องอะไรอีก แค่โครงสร้าง การต้อนรับ ทุกจุดทุกอย่างแสดงออกมาอย่างมั่งคั่ง
จะเอาไงต่อวะเนี้ย...
ฉันพูดกับตัวเองเบา ๆ เพราะตอนนี้ก็มืดแล้วน่าจะเที่ยงคืนได้แล้วแต่ข้างในนี้กับไม่มีเวลาปิดเปิดเลย นี่อย่างบอกนะว่าเล่นกันทั้งวันทั้งคืนกันเลย บ้า! หรือป่าวเนี้ย... ทำไม่คนมาเล่นที่นี่โง่ขนาดนี้นะทั้ง ๆ ที่ร่ำรวยกันแท้ ๆ น่าจะเอาเงินไปเรียนหนังสือมากกว่า
แต่ก็อย่างว่าฐานะร่ำรวย นี่อาจเป็นงานอดิเรกองอีกฝ่ายก็ได้ มันมาเทียบกับคนหาเช้ากินค่ำไม่ได้ หลากหลายมุมมองที่สามารถมองได้ถึงเหตุผล
ฉันบ่นกับตัวเองเบา ๆ พร้อมกับเดินออกมาข้างนอกและก็เจอมุมหนึ่งที่ไม่ค่อยจะมีผู้คนหรือว่าห่างผู้คน ฉันมานั่งตรงม้านั่งข้าง ๆ กับสวนดอกไม้ที่ปลูกไว้เพื่อประดับที่นี่
“อ้าวแม่หนู มาทำอะไรที่นี่ล่ะ?”
