บทที่ 13 น้ำดื่ม
จะเอาไงต่อวะเนี้ย...
ฉันพูดกับตัวเองเบา ๆ เพราะตอนนี้ก็มืดแล้วน่าจะเที่ยงคืนได้แล้วแต่ข้างในนี้กับไม่มีเวลาปิดเปิดเลย นี่อย่างบอกนะว่าเล่นกันทั้งวันทั้งคืนกันเลย บ้า! หรือป่าวเนี้ย... ทำไม่คนมาเล่นที่นี่โง่ขนาดนี้นะทั้ง ๆ ที่ร่ำรวยกันแท้ ๆ น่าจะเอาเงินไปเรียนหนังสือมากกว่า
แต่ก็อย่างว่าฐานะร่ำรวย นี่อาจเป็นงานอดิเรกองอีกฝ่ายก็ได้ มันมาเทียบกับคนหาเช้ากินค่ำไม่ได้ หลากหลายมุมมองที่สามารถมองได้ถึงเหตุผล
ฉันบ่นกับตัวเองเบา ๆ พร้อมกับเดินออกมาข้างนอกและก็เจอมุมหนึ่งที่ไม่ค่อยจะมีผู้คนหรือว่าห่างผู้คน ฉันมานั่งตรงม้านั่งข้าง ๆ กับสวนดอกไม้ที่ปลูกไว้เพื่อประดับที่นี่
“อ้าวแม่หนู มาทำอะไรที่นี่ล่ะ?”
เสียงของลุงวัยประมาณห้าสิบเข้ามาถามฉัน พร้อมกับนั่งตรงเก้าอี้ตัวยาวที่ฉันกำลังนั่งอยู่นี่อย่าบอกนะว่ามาเล่นในบ่อนนี้อีกคน
“เอ่อ...หนูมาสมัครงานค่ะ แต่คงเลยเวลาแล้ว หลงวนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เข้ามาแล้วค่ะ”
ฉันโกหกไปอย่างหน้าด้าน ๆ เพราะไม่อยากให้ตัวเองรู้จักใครในนี้มันเชื่อไม่ได้หรอกว่าจะมีมิตรภาพที่ดีในวงบ่อนการพนัน
“มาสมัครทำงานกับเมียลุงไหม เธอเป็นแม่ครัวอยู่ที่นี่ส่วนลุงเป็นคนสวนคอยรดน้ำปลูกต้นไม้ในที่นี่ มุมนี้ลุงรับผิดชอบหมดหนู ทำงานที่นี่มานานแล้ว นี่จ๊ะน้ำดื่ม ลุงพึ่งเอาจากเมียมายังไม่ได้ดื่มเลย แกะก็ยังไม่ได้แกะด้วยซ้ำ แต่ถ้าไม่ไว้ใจก็ไม่ต้องดื่มก็ได้นะ ลุงรู้ว่าไม่มีใครไว้ใจคนทำงานในบ่อนหรอกหนู เจอมาเยอะเหมือนกัน”
“เมื่อกี้ลุงว่าสมัครงานหรือคะ?”
โชคช่วยใช่ไหม...
ฉันถามออกไปอีกครั้งหนึ่ง ไม่นึกว่าจะมีการเปิดรับสมัครงานด้วยแบบนี้ก็เข้าทางนะสิ ทำงานด้วยคอยสืบเรื่องราวไปด้วย มันได้สองต่อเลยนะอย่างน้อย ๆ ก็ไม่เสียเวลาเปล่า
“เดี๋ยวลุงจะไปบอกเมียให้ว่ามีคนมาสมัคร หนูรออยู่ที่นี่นะอาจจะช้าหน่อยเพราะว่าเมียลุงเค้าทำงานอยู่”
“ค่ะ ๆ หนูรอได้”
“ลุงไปก่อนนะ ”
หลังจากลุงคนสวนคนนั้นเดินออกไปก็เหลือเพียงแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น แล้วตอนนี้ฉันก็อยากดื่มน้ำ มีอาการกระหายมากเหลือเกินไม่ได้ดื่มตั้งแต่ออกจากบ้านมาแล้ว สายตามองไปยังแก้วน้ำที่ลุงคนนั้นตั้งไว้ให้โดยไม่คลาดสายตา ฉันจะเป็นอะไรไหมนะหากดื่มมัน
แต่ดูท่าทางเขาก็เป็นคนดีเหมือนกันนิ ดื่มคงไม่เป็นอะไรหรอกมือคว้าแก้วน้ำมาดื่มจนเหลือแค่ก้นแก้วนิด ๆ ด้วยความที่กระหายน้ำมากและฉันก็นั่งรอลุงและก็เมียต่อไป
จนเวลาลุล่วงผ่านไปได้สักพักรู้สึกว่าทำไมถึงได้ง่วงแบบนี้นะ อาการที่กำลังเข้ามาโจมตีฉันหนัก ๆ โดยที่ไม่รู้ถึงสาเหตุด้วยซ้ำ ฉันพยายามฝืนตัวเองไม่ให้หลับ จะด้วยการหยิกที่แขนตัวเองบ้าง ตบใบหน้าให้ตื่นตัวบ้างแต่ก็ไมได้ผลเลย
สติค่อยๆ เลือนรางจนในที่สุดฉันก็หลับไป
“ก็เพราะในน้ำที่ดื่มมียานอนหลับไงพาลดา!”
