บทที่ 15 เจอกัน
คาสิโนของผมไม่ใช่จะเป็นที่สวนสาธารณะให้ใคร ๆ ได้เข้าออกตามใจทั้งนั้น มีลูกน้องดูแลตรวจตราอยู่ทุกจุด แต่ละจุดก็มีมาตราการอื่น ๆ ซ่อนอยู่และก็มีกล้องวงจรปิดทุกๆ ตำแหน่งแม้กระทั้งที่ลับสายตาคนก็ยังมี สามารถดูเหตุการณ์ภายในได้ถ้าอยากดูและอยากเห็น ส่วนมากไอ้เวฟจะเป็นคนจัดการทั้งหมด
สำหรับคนที่ก่อเรื่องในคาสิโน คนที่จะมาเจอผมได้ก็คือคนที่ไอ้พวกนั้นเอาไม่อยู่เท่านั้นซึ่งมันไม่ค่อยมีนอกจากสองผัวเมียคู่นั้น
อีกอย่างจะไม่มีการปล่อยกู้ใด ๆ ทั้งสิ้นสำหรับคนที่แพ้หมดก็คือหมดเตรียมเงินมาน้อยเองและก็ไม่มีบริการส่งถึงที่ด้วยต้องเหลือเงินกลับบ้านเองด้วยนะครับ มาได้ก็ต้องกลับเองได้
“ไปได้แล้วลุง” เสียงของมือซ้ายของเทลดังขึ้นเพราะสั่งลุงคนนั้นให้ออกไปทันทีหลังจากได้รับเงินค่าจ้างแล้ว ไม่สนใจคนที่หลับ “จัดการยังไงต่อดีครับเฮียเทล?”
เสียงของไอ้เวฟลูกน้องคู่ใจมือซ้ายของผมถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนี้นอนหลับอยู่บนเก้าอี้อย่างไม่รู้สึกตัว ทำไมมันง่ายแบบนี้วะเหมือนปอกกล้วยเข้าปากจริงๆ
“มึงไปรอเฮียที่ห้องใต้ดิน เดี๋ยวที่นี่เฮียจัดการเอง”
“ครับเฮีย”
หลังจากที่ไอ้เวฟออกจากที่นี่แล้วพร้อมกับกระเป๋าของผู้หญิงคนนี้ ผมก็ก้มดูร่างที่นอนไร้สติตรงเก้าอี้ ยอมรับเธอเป็นคนสวยคนหนึ่งใบหน้าขาวเรียวเล็กๆ ปากนิดจมูกหน่อยมันช่างรับกับแก้มสีชมพูระเรื่อและริมฝีปากสีเชอรี่สุกเสียจริงๆ
ร่างบางนอนหลับแบบไม่รู้สึกตัวเมื่อผมอุ้มเธอขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอดตัวช่างเบาหวิวเหมือนกับเด็กๆ ทั้งที่มีอายุถึงยี่สิบสองแล้ว ผมอุ้มเธอแล้วพามุ่งหน้าไปยังห้องใต้ดินทันทีเพราะมันเป็นที่ลงโทษสำหรับคนเสือกอย่างเธอพาย
สถานที่แบบนั้นมันเหมาะสมที่สุด
ไม่มีสถานที่ไหนเหมาะสมกับคนที่เข้ามาในรูปแบบนี้เท่าที่นี่อีกแล้ว ฉะนั้นก็อย่าหวังจะได้รับอะไรดี ๆ ต่อจากนี้เลย นอกจากผลตอบกลับซึ่งเป็นผลจากการกระทำของตัวเองทั้งนั้น
แค่ก ๆ แค่กๆ
ฉันสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาแบบมึนๆ งงๆ ก่อนที่จะค่อยๆ ลืมตาขึ้นสู่กับแสงเล็ก ๆ ที่กำลังทำงานอยู่ และก็โฟกัสสิ่งที่อยู่รอบๆ ตัวก็พบว่าตัวเองอยู่บนเตียงใหญ่ที่แสนโทรมผุพัง เพราะคงใช้จนมันหมดสภาพแล้วเมื่อมองไปรอบๆ ก็เจอกับสภาพห้องเก่าๆ ที่แสนรก มีทั้งฝุ่นเกาะกันอย่างหนาทึบชนวนน่าสยองและใยแมงมุมอยู่ทั่วเพดานห้อง รวมสภาพแล้วเหมือนห้องร้างในบ้านผีสิงไม่มีผิด
นี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี้ยเพราะก่อนหน้าที่จะมาอยู่ที่นี่ ฉันยังนั่งรอลุงคนหนึ่งเพื่อที่จะสมัครงานอยู่นี่นาแล้วจากนั้นก็ดื่มน้ำนั้นไปจนเกือบหมดแก้ว ท้ายสุดก็จดจำอะไรไม่ได้เลยนอกจากตื่นขึ้นมาก็มาอยู่ตรงนี้
“หรือว่าในน้ำนั่นมี...”
“ในน้ำมียานอนหลับไง”
มีเสียงของผู้ชายดังขึ้นมาแทรกก่อนที่ฉันจะพูดให้จบประโยคก่อน เขาเป็นชายวันรุ่นที่มีรูปร่างสูงใหญ่ใส่เสื้อกล้ามสีดำและใส่กางเกงยีนขาดๆ สีขาวพร้อมกับสวมแว่นตาดำค่อยๆ เดินเข้ามาทีละนิดๆ จนมาหยุดที่ปลายเตียงแล้วจากนั้นก็ถอดแว่นออกเผยให้เห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจนพูดได้คำเดียวว่าหล่อ หล่อมาก
