บทที่ 25 ง่ายไปไหม
โอ้ย!
ผมเข้าไปกระชากแขนคนที่นั่งอยู่บนเตียงให้นอนราบก่อนที่ตัวเองจะขึ้นไปคร่อมตัวของเธอไว้และจัดการล็อคแขนทั้งสองข้างเหมือนว่าตอนนี้เธอจะไม่มีทางสู้อะไรผมได้อีกแล้ว
“จะให้ฟรีๆ ใช่ไหมได้ฉันยิ่งชอบ!” “ไอ้บ้า ไอ้เลว ปล่อยๆ ฉันนะ ปล่อยๆ อย่าคิดทำไรบ้าๆ นะไอ้สัส!”
ฉันมองหน้าคนที่อยู่ค่อมตัวเองอยู่ก่อนจะพูดออกไปและก็ออกแรงดิ้นสุดขีด ทั้งแขนขาแม้กระทั่งหัวของตัวเองแต่ก็ยังสู้แรงนายเทลไม่ได้เลยอยู่ ดีสีหน้าและก็แววตาของเขาที่แสดงออกมาในตอนนี้มันช่างน่ากลัวนักเขาดูโกรธจริงจังมาก
“เดี๋ยวไอ้สัสคนจะสนองความเป็นผัวให้!”
ผมตะคอกเสียงเข้าใส่ใบหน้าของพายที่อยู่ใต้ร่างของผมเอง ใครว่าผมเป็นคนดีล่ะ มันไม่ใช่แล้ว โลกนี้ไม่มีหรอกคนดีๆ แม้แต่คนที่เป็นอัจฉริยะจนถึงคนธรรมดามันก็สามารถกลายเป็นสัตว์ป่าได้ทุกเมื่อเหมือนกัน!
เมื่อมันถูกกระทำ แรงโมโหแรงโทสะก็จะออกมาให้กระหายกับทุกสิ่งอย่างได้
“อย่านะ ปล่อยๆ”
ใบหน้าของนายเทลตรงเข้าไปซุกไซ้ที่ซอกคอของฉันทันทีทั้งซ้ายและขวาก่อนที่จะใช้ฟันของเขากัดเข้ามาตรงคอสร้างความเจ็บปวดให้ตัวของฉันอีกมาก น้ำตาของฉันตอนนี้มันไหลออกมาอาบนองไปทั้งสองแก้มแล้ว
ทำไมฉันต้องมาเจอะเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ด้วยนะ
แม่จ๋าช่วยพายด้วย.... พายแย่แล้วนะ
“ไอ้ชั่ว ไอ้เลว ไอ้นรก ฉันเกลียดนาย ฉันเกลียดนาย...เทล”
ผมเริ่มซุกไซ้ลงบนซอกคออันขาวๆ ของพายพร้อมกับใช้ฟันกัดเข้าตรงคอเพื่อสร้างความเจ็บปวดและอีกอย่างเพื่อสร้างรอยสีแดงคล้ำไว้ตรงคอของเธอหลายจุด
ถึงเธอจะด่าว่าผมอย่างไรก็ไม่มีทางสะทกสะท้านผมขึ้นมาหรอก ตอนนี้ผมปล่อยมือของเธอออกจากการล็อคแล้วหันมาจัดการปลดกระดุมเสื้อของเธอได้สามเม็ดแล้ว สิ่งที่อยู่ใต้เสื้อก็เผยออกมาให้เห็นนั่นก็คือเนินอกที่อวบอิ่มขาวผ่องจนสามารถเห็นเส้นเลือดบางๆ
ผมเอาใบหน้าของตัวเองเข้าไปซุกไซ้ดูดเม้นสร้างรอยประทับไว้ทันที เพล้ง!
แม่ง…
เมื่อรู้สึกว่าเขาปล่อยแขนที่ล็อคไว้ตอนแรกๆ แล้วฉันก็รีบมองหาทางรอดจากเหตุการณ์ตรงหน้าทันใดนั่นสายตาก็ไปตกอยู่ที่แจกันใบใหญ่พอประมาณที่วางไว้บนหัวเตียง
ฉันจึงเอามือเข้าไปคว้าแจกันที่อยู่หัวเตียงแล้วก็ฟาดลงบนหัวนายเทลทันที ร่างใหญ่ค่อยๆ ล้มตัวนอนลงไปที่ข้างๆ ฉันพร้อมกับเอามือกุมหัวไว้แน่น จากนั้นฉันจึงพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นและก้าวลงจากเตียง
ฉึก!
โอ้ย!
ทันทีที่ก้าวตัวเองลงจากเตียง ความรู้สึกที่เจ็บแป๊ดก็แล่นเข้ามาสู่ฝ่าเท้าของตัวเองทันที เมื่อมองลงไปก็พบว่าเท้าของตัวเองเหยียบโดนเศษของแจกันที่ใช้ฟาดหัวนายเทลเลือดไหลออกมาเลอะกับพื้นกระเบื้องสีขาวเต็ม นี่ใช่ไหม? ที่เขาเรียกให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั่นถึงตัว แต่จะมัวอยู่แบบนี้ไม่ไหวจึงรีบกระเผลกตัวให้พ้นออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด
“นาย!”
แต่เมื่อมองไปทางประตูก็เห็นว่านายเทลยืนพิงฝาผนังอยู่ ใบหน้ามีเลือดไหลมาเป็นทางเล็กๆ นี่เขาไม่ได้เป็นอะไรมากหรอ ทำไมถึงไม่สลบโดนแรงขนาดนั่นยังไม่เป็นอะไรมากอีกหรอ!
“จะรีบไปไหนวะแสบมากนะ”
“อย่าเข้ามานะ!”
ฉันรีบก้มหยิบเศษแจกันที่แตกอันใหญ่ขึ้นมาขู่เขา
“ถ้านายเข้ามาฉันแทงจริงๆนะ”
ฉันพูดขึ้นขู่เขาอีกครั้งเพราะว่าเศษแจกันแตกที่อยู่ในมือของตัวเองมันค่อนข้างแหลมและดูท่าจะคมอีกด้วย
“คิดว่าแค่เศษแจกันจะทำอะไรชฉันได้อย่างนั้นหรอวะ คิดง่ายไปไหม?”
