บทที่ 26 ดับมืด
“ถ้านายเข้ามาฉันแทงจริงๆนะ”
ฉันพูดขึ้นขู่เขาอีกครั้งเพราะว่าเศษแจกันแตกที่อยู่ในมือของตัวเองมันค่อนข้างแหลมและดูท่าจะคมอีกด้วย
“คิดว่าแค่เศษแจกันจะทำอะไรชฉันได้อย่างนั้นหรอวะ คิดง่ายไปไหม?”
ผมพูดพรางเดินเข้าไปหาพายอย่างไม่เกรงกลัวสักนิด ฝีมือการต่อสู้ผมก็มีทำไมต่อกลัวด้วยวะ ไม่อย่างนั้นจะเป็นหนึ่งในห้า MISCERANT ได้อย่างไร ถ้าเป็นเพียงแค่วัยรุ่นธรรมดาไม่มีฤทธิ์เดชอะไรเลย
พรึ่บ!
จังหวะที่พายเธอเข้ามากระโจนหมายจะแทงผม ผมจึงเบี่ยงหลบทันความคมของเศษแจกันยังทำให้เสื้อของผมขาดเป็นบริเวณกว้างเมื่อตอนเบี่ยงตัวหลบจากนั้นจึงรีบเข้าไปคว้าจับเข้าไปที่ข้อมือของพายแล้วออกแรงบิด
โอ้ย!
เพล้ง!
เศษแจกันที่แหลมคมหลุดออกจากมือของฉันพร้อมกับร่วงลงสู่พื้นหล่นแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กๆ ไปหมดเพียงแค่เขาบิดข้อมือฉันแค่นั้นจริงๆ
“ปล่อยนะ ปล่อยฉันนะ”
นายเทลเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างรวดเร็วก่อนที่จะรวบแขนทั้งสองข้างล็อคไว้ด้วยมือข้างเดียว
“ฉันน่าจะฟาดหัวนายให้แรงกว่านี้จะได้ตายๆ ไปซะ!”
“แต่คนอย่างเธอก็พลาด!”
พลาดมากที่มีโอกาสแต่ไม่ทำ
ไม่สิ… ไม่เอาถึงขั้นสลบจนตายไป
ผมเถียงเธอก่อนจะยิ้มเหยาะที่มุมปากของตัวเองด้วยความน่าสมเพชและความเหนือกว่า
“คนเลว ไอ้สารเลว!! ปล่อยฉัน!”
ฉันออกแรงดิ้นอย่างแรงอีกครั้งหนึ่งเผื่อว่าตัวเองจะได้หลุดออกจากอ้อมกอดแกร่งเหมือนหินแกร่งก้อนนี้ แต่ผลมันไม่เป็นอย่างนั้นยิ่งดิ้นแรงมากเท่าไหร่ นายเทลก็ยิ่งกอดรัดเพิ่มแรงมากขึ้นเท่านั้นเหมือนกัน
“เลวแล้วไงหนักหัวใครเปล่า หนักหัวเธอมาก ๆ เลยสินะพาย”
เสียงของผมพูดขึ้นอีกครั้งหนึ่งแต่ครั้งนี้เป็นคำพูดที่ค่อนข้างจะกวนไปหน่อยแต่ใจจริงก็อยากจะถามนั้นแหละว่าเธอมีคำด่าแค่ ว่าให้ผมเลว? เท่านั้นหรือไง สำหรับผู้หญิงคนนี้หรือว่าหมดคำสรรหาที่จะด่าว่าคนอย่างผม
“ก็ไม่หนักหัวใครหรอกแต่มันหนักที่เท้ามากกว่า มันเหมือนกับก้อนโคลนสีดำน่ารังเกลียดไม่อยากเข้าใกล้ไม่อยากให้ถูกตัวเอง กลัวมันจะเป็นเสนียดถ่วงความเจริญให้กับตัวเองมากกว่า!”
“ไม่อยากเข้าใกล้ใช่ไหมงั้นก็ชิมมันเลย!”
อุ๊บ! O.O
“อือ... อ่อยอั๋น (ปล่อยฉัน)”
จูบแรกของฉัน! จูบแรกที่ไม่เคยมีใครได้มาจนกระทั่งตอนนี้นายเทลเป็นคนได้มันไปเป็นคนแรกแล้ว
เขาเข้ามาจูบฉันอย่างรวดเร็วพร้อมกับพยายามทำให้ฉันเปิดปากรับมันให้ได้จูบแบบลุกล้ำเข้ามาด้านใน มันช่างไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีความอ่อนหวานสักนิด
ฉันดีดดิ้นตัวเองทั้งมือที่โดนล็อคทั้งใบหน้าแต่เขาก็ใช้มืออีกข้างเข้ามาจับที่ท้ายทอยเพื่อล็อคใบหน้าของฉันไว้ กลิ่นของคาวเลือดเริ่มคะคลุ้งออกมาบวกกับการได้ลิ้มรสเค็มๆ ของเลือดมันเป็นผลการจูบที่รุนแรงที่นายเทลเป็นคนยัดเหยียดมันให้กับฉันจูบแรกมันกลายเป็นสิ่งที่ตอนนี้ฉันค่อนข้างเกลียดมันที่สุด
เวลาจูบอันเนินนานสิ่งที่บ่งบอกแบบนั้นก็เพราะว่าคนในอ้อมกอดของผมเริ่มที่จะดิ้นอีกครั้งไม่ใช่เพราะอะไรเลยเพียงแค่เธอไม่มีอากาศที่จะหายใจแล้วสินะ เพราะคนปากดีอย่างเธอไม่สมควรได้รับความปรานีจากคนอย่างผม!
ไม่ไหวแล้ว!
ไม่ไหวจริงๆ
ตอนนี้ลมหายใจหายฉันมันค่อนข้างที่จะอ่อนลงๆ จากจูบนายเทลเขาไม่ถอนริมฝีปากตัวเองออกเลย ตอนนี้ร่างกายของฉันเองก็เริ่มรู้สึกว่าจะเริ่มยืนไม่ได้รู้สึกได้ถึงความมึนๆ งงๆ ทรงตัวไม่ไหวแล้วแต่ยังดีที่มีอ้อมกอดของเขาที่ช่วยพยุงอยู่ ดวงตาของฉันก็เริ่มที่จะหรี่ลงๆ ในหัวก็ขาวโพนจนในที่สุดทั้งหมดมันก็มืดดับลงไปทันที
“ก็แค่นี้!”
