บทที่ 27 หนี

ไม่ไหวแล้ว!

ไม่ไหวจริงๆ

ตอนนี้ลมหายใจหายฉันมันค่อนข้างที่จะอ่อนลงๆ จากจูบนายเทลเขาไม่ถอนริมฝีปากตัวเองออกเลย ตอนนี้ร่างกายของฉันเองก็เริ่มรู้สึกว่าจะเริ่มยืนไม่ได้รู้สึกได้ถึงความมึนๆ งงๆ ทรงตัวไม่ไหวแล้วแต่ยังดีที่มีอ้อมกอดของเขาที่ช่วยพยุงอยู่ ดวงตาของฉันก็เริ่มที่จะหรี่ลงๆ ในหัวก็ขาวโพนจนในที่สุดทั้งหมดมันก็มืดดับลงไปทันที

“ก็แค่นี้!”

ผมถอนริมฝีปากตัวเองออกทันทีเมื่อคนที่อยู่ในอ้อมกอดของตัวเองได้เป็นลมสลบไปแล้วในขณะนี้ ผมจึงอุ้มเธอไปที่เตียงก่อนจะวางร่างเธอก็จัดการกระชากผ้านวมที่มีเศษแจกันที่แตกกระจัดกระจายออกไปอีกฟากหนึ่งก่อนที่จะวางร่างของพายลงทันที

พึ่งได้สักเกตรูปร่างหน้าตาของเธอก็ตอนนี้เอง เธอเป็นคนที่ตัวเล็กๆ รูปร่างหุ่นหน้าตาใช้ได้ ปากนิดจมูกหน่อยประกอบกับผมยาวสีดำ ในตอนนี้เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่กระดุมหลุดออกไป จนเห็นเนินอกและรอยคิสมาร์กของผมและใส่กางเกงยีนสีดำที่รัดรูปร่างให้ดูสะดุดตา

ยอมรับเลยว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยสะดุดตาผมเลยคนหนึ่งถึงแม้ในยามที่ไม่ได้แต่งหน้าเหมือนตอนนี้และยังยอมรับเลยว่าฤทธิ์เดชของเธอก็ใช่เล่นทำเอาผมถึงกับเลือดออกแบบนี้ได้

ก๊อกๆ

“เฮียครับในบ่อนเกิดเรื่องครับ”

“เออ เดี๋ยวตามออกไป”

เอ๊ะ? ก่อนที่ผมจะหมุนตัวเพื่อเดินไปทางประตูก็สะดุดกับเท้าเล็กๆ ที่มีรอยเลือดเปื้อนอยู่ แต่เลือดนั้นมันแข็งตัวและแห้งแล้ว เมื่อเข้าไปดูและจับเท้าเล็กๆ ของพายขึ้นมาก็พบว่ามีบาดแผลขนาดยาวและใหญ่พอสมควรและค่อนข้างลึกเอาการอยู่เหมือนกัน

แบบนี้คงจะเดินได้ยากลำบากแต่มันก็สมควรอยากจะตีหัวผมเองนิ โดนเหมือนกันบ้างจะได้ยุติธรรม แต่อย่าหวังว่าคนอย่างผมจะทำแผลให้ ไม่เด็ดขาด

ไม่มีทาง

จะตายก็ตายไปเลยจากนั้นผมก็เดินออกมาทันที เมื่อผมออกไปหน้าประตูก็ไอ้เวฟถึงกับยืนตะลึงมองมายังผมทันทีก็สภาพของผมตอนนี้มันคงจะไม่เคยเห็นเหงื่อท่วมตัวแถมยังมีเลือดออกที่หัวอีก

โถ่เว้ย!

ถ้าฉันกลับมาเธอตายแน่พายผมมองไปยังประตูแล้วพูดออกมา

“เฮียผมว่าไปทำแผลก่อนเถอะครับเลือดออกเยอะ”

เสียงของผมเองเวฟ ผมเป็นลูกน้องของเฮียเทลปกติเฮียเป็นคนทำอะไรมีเหตุผลตลอดไม่ชอบไปยุ่งมีเรื่องกับใครถ้าคนๆ นั้นไม่ทำหรือว่าเป็นคนหาเรื่องก่อน

แต่ตอนนี้สภาพของเฮียบอกได้เลยว่าผมไม่เคยเห็นมาก่อน เลือดออกเต็มหัวแถมยังไหลลงมาเปื้อนเสื้อผ้าทั้งแขนของเฮียก็ยังมีคราบเลือดที่แห้งกรัง

ผมยอมรับเลยว่าผู้หญิงคนนั้นเธอช่างเป็นคนกล้ามากคนหนึ่งที่กล้าทำให้เฮียเลือดออก และผมคิดว่าเธอคงโดนเฮียเทลไปมากเหมือนกันเพราะเฮียเทลก็เป็นคนที่ไม่ยอมให้คนอื่นๆ มาทำง่ายๆ ได้เหมือนกัน

“เออวะ”

หลังจากนั้นผมได้ยินเสียงไอ้เวฟบอก ผมก็เดินมุ่งหน้าไปยังห้องของตัวเองทันทีที่อยู่ชั้นบนสุดในคาสิโนเพื่อทำแผลก่อนจะลงมาจัดการ ห้องที่ผมพาพายมามันก็แค่ห้องพักรับรองแขกเฉยๆ มันไม่ได้หรูหราอะไรมากมายหรอก

อื้ออ..อื้อ

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาแล้วปรับโฟกัสสายตาด้วยการกระพริบตาถี่ๆ หลายทีก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียงจากนั้นหัวสมองของตัวเองก็ประมวลภาพต่างๆ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

ฉันถูกนายเทลจูบจนตัวเองสลบไปแต่เมื่อฉันมองไปรอบๆ ห้องไม่เห็นมีนายนั่นอยู่แม้แต่เงา ห้องก็เป็นห้องเก่าเมื่อตะกี้ที่นายนั่นเป็นคนลากฉันมา ไม่ได้การล่ะต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดฉันจึงก้าวเท้าลงพื้นอย่างรีบเร่ง

โอ้ย!