บทที่ 30 ช่วยเหลือ
“อยากโดนดีใช่ไหมนังนี่”
เอ้าไอ้ควาย
“หยุด! ไอ้เพชร”
ตุบ!
“ป้าคะ!”
นายขี้เมานั่นจะเข้ามุ่งมาทำร้ายฉัน แต่โดนป้าคนนั้นเข้ามาขวางทางเอาไว้ แต่มันก็จัดการเหวี่ยงป้าคนนั้นไปอีกด้านข้างหนึ่งด้วยความแรง ดีนะที่ป้าเขาตกลงบนพื้นทราย
คงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก นอกจากความช้ำแต่ร่างกายก็ไม่ควรต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ มันเสี่ยงหมดหากล้มจนหัวแตกหรือกระดูกหักขึ้นมามันต้องเป็นปัญหามากแน่ ๆ
“มานี่เก่งนักใช่ไหมมึง!”
เผียะ!
ฉันถูกไอ้ขี้เมานั่นเข้ามาตบที่หน้าด้วยความแรงในระดับหนึ่ง ซึ่งมีผลทำให้ถึงกับทรุดลงบนพื้นทรายก่อนที่จะได้รสความเค็มของเลือดออกมาอีกครั้งที่ริมฝีปาก โดนตบจนเลือดออกพึ่งเคยเจอ
“ไอ้เหี้ยมึงเป็นผู้ชายประสาอะไร ชอบทำร้ายผู้หญิง คนอย่างมึงน่าจะเอากระโปรงผู้หญิงมาใส่นะวะ มันจะได้เหมาะสมกับนิสัยและสันดานของมึง!”
“ผู้หญิงปากดีแบบนี้แหละกูชอบ ปากดีร้องแบบนี้ไปตลอดแล้วกัน!”
“มึงคิดจะทำอะไร อย่าเข้ามานะ!”
ฉันมองหน้าไอ้ขี้เมานั่นก่อนที่จะพูดขึ้นและก็พาตัวเองค่อยๆ นั่งไถลไปด้านหลังทีล่ะนิดๆ เพราะว่าไอ้นั่นมันเดินเข้ามาๆ ก่อนที่จะยื่นมือเข้ามาคว้าข้อเท้าของฉันไว้
มันกำไว้แน่น
โอ้ย!
ฉันร้องออกมาเพราะว่ามันจับและบีบไปที่ตรงแผลที่เท้าของฉัน จนกระทั้งให้เห็นว่าเลือดที่หยุดไหลแล้วกลับมาไหลต่อและซึมออกมาจากผ้าสีขาวที่ฉันพันแผลอยู่
ใช่จุดอ่อนของฉันมันอยู่ตรงนี้ในวินาทีนี้
“เจ็บหรือมึง ดีกูจับบีบมันจนมึงตาย!”
“ไอ้บ้า! มึงมันโรคจิตประสาทเห็นความเจ็บปวดของคนอื่นเป็นของเล่น!”
ฉันตะโกนด่าไอ้คนนั้นกลับไป แต่มันกลับตอบมาว่า
“ใครว่ามึงเป็นคนอื่นมึงกำลังจะเป็นเมียกูต่างหาก”
เมีย?
ใครเมียมัน
ฉันรู้สึกรังเกียจกับคำนี้ที่ออกจากปากของมัน ความรู้สึกนั้นทำให้ฉันคิดถึงนายเทลทำไมเขาจะทำแบบนี้กับฉัน ฉันยังไม่รังเกียจเท่านี้เลยนะแต่นี้ฉันทั้งรังเกลียดทั้งขยักแขยงเอามากๆ ขนาดนี้
ฉันไม่มีทางยอมเป็นเมียไอ้ขี้เมานี่แน่ๆ
ต่อให้ตายก็ไม่ยอม
“ไอ้เพชรมึงหยุดความคิดชั่วๆ ก่อนที่จะมีคนมาเห็นซะ”
เสียงของป้าคนนั่นดังขึ้นอีกครั้งหนึ่งแต่ป้าเขาก็ยังนั่งพยุงตัวให้ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแต่ก็ทำไม่ได้ ป้าเขาคงได้รับบาดเจ็บแน่ ๆ
“อย่าเสือกป้าพร!”
“แต่เมื่อตอนกลางวันข้าเห็นเธออยู่กับคุณเทลนะ!”
“คุณเทล เหอะ! ถุย! ไอ้เทลนั่นหรอ จะกลัวมันทำไม ใครๆ ต่างพูดกันว่าน่ากลัว กูก็อยากเจอมันสักทีจะซัดเข้าให้!”
ฉันคิดในใจว่าไอ้บ้านี่คงเป็นลูกน้องหางแถวที่ไม่รู้จักเจ้านายดีพอแล้วมั้งถึงได้ทำการท้าทายแบบนี้ ถ้าไอ้นี่เห็นอย่างที่ฉันเห็นคงจะไม่พูดแบบนี้แน่นอน ปากที่พ่นคำกระจอกพวกนี้จะหุบและไม่เอ่ยออกมาด้วยซ้ำ
“งั้นซัดกับลูกปืนกูก่อนไหม?”
