บทที่ 31 คำขอโทษ

    ฉันคิดในใจว่าไอ้บ้านี่คงเป็นลูกน้องหางแถวที่ไม่รู้จักเจ้านายดีพอแล้วมั้งถึงได้ทำการท้าทายแบบนี้ ถ้าไอ้นี่เห็นอย่างที่ฉันเห็นคงจะไม่พูดแบบนี้แน่นอน ปากที่พ่นคำกระจอกพวกนี้จะหุบและไม่เอ่ยออกมาด้วยซ้ำ

“งั้นซัดกับลูกปืนกูก่อนไหม?”

“…”

“ยังไงดี เลือกมา”

ผมเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังไอ้สวะที่ชื่อเพชร  พร้อมกับชักปืนที่อยู่ตรงเอวออกมาจ่อตรงไปที่หัวของไอ้คนนั้นทันที ผมจะจัดให้  ไหนพ่นบอกว่าอยากเจอผมตัวเป็นๆ ใช่ไหม

คนงานพวกนี้ไม่เคยเจอผมหรอกเพราะงานทั้งหมดผมให้ไอ้เวฟกับไอ้พีญเป็นคนจัดการ ผมพึ่งได้เคยมาเหยียบตรงด้านหลังเกาะตัวเองเลยก็ว่าได้  เพราะว่าหลังจากที่ผมอุ้มพายไปนอนที่เตียงจากนั้นก็ไปทำแผลที่หัวตัวเองก่อนจะไปจัดการเรื่องที่ในคาสิโนนิดหน่อย เมื่อจัดการเสร็จก็รีบมาที่ห้องเพื่อสะสางกับพายทันที 

แต่เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปสายตาของผมก็ไปเจอกับความว่างเปล่าร่างเล็กๆ ที่นอนอยู่บนเตียงกลับไม่มี พายไม่ได้อยู่ในห้องนี้ทิ้งไว้แต่เพียงรอยเลือดตามพื้นๆ เท่านั้น

นี่ผมประมาทกับผู้หญิงคนนี้ไปจริงๆ นึกว่าแผลที่เท้าที่ใหญ่และลึกแบบนั้นจะไม่ทำให้เธอเดินได้แต่มันกลับไม่ใช่เลย เธอยังเลือกดั้นด้นออกไปจนได้

เธอเลือกที่จะหนีบัดสบสิ้นดี จากนั้นไอ้เวฟก็บอกผมว่าเกิดเรื่องที่หาดท้ายเกาะ ผมรู้ทันทีว่าต้องเป็นผู้หญิงคนนั้นพาลดา!

“นายเทล!”

เสียงสบถอันดังไปทั่วทั้งหาดทำให้ทุกๆ อย่างรอบตัวเหมือนมันหยุดนิ่งไปชั่วขณะแม้กระทั้งไอ้บ้าเพชรมันปล่อยมือออกจากแผลของฉันทันทีราวกับมือของมันโดนของร้อนและเมื่อฉันมองไปที่ต้นเสียงก็พบสายตาสีนิลมองมาทางฉันอย่างจ้องเขม็ง อย่างโกรธแค้นแต่ทว่ามือก็ถือปืนไปจ่อที่หัวไอ้เพชร ฉันจึงรีบที่จะไม่สบสายตาคู่นั้นก่อนชักเท้าที่เป็นแผลเข้าไปหาตัวเองก่อนที่จะถอยหลังไปทันที

นาทีนี้ต้องรู้จักหลบหลีก

อย่าเอาตัวเองไปขวางให้เกิดเรื่องอีก

“กูถามมึงอยู่ หูแตกหรือไงวะ ไม่ได้ยินเลยงั้นสิ ไหนว่าอยากเจอกูมากยังไงนะ นี่ไงคำปรารถนามึงมันเป็นความจริงแล้ว ได้เจอกูตัวเป็นๆ แล้วด้วยซ้ำ มองมาที่กูนี่ไอ้ห่า”

ผมเบี่ยงสายตาตัวเองจากพายก่อนที่จะมองลงไปที่ไอ้สวะคนนั้นที่มันบอกผมว่าอยากเจอกับผม อยากซัดกับคนอย่างผม ดูแป๊บเดียวก็รู้ว่าเมากลิ่นเหล้าโชยออกมาจากตัวของมันกลิ่นที่คละคลุ้ง

มันแค่เมาแล้วปากดี

มันแค่อวดเก่ง

หรือไม่นี่คงเป็นความคิดของมัน ที่ออกมาจากก้นบึ้งของความคิดจริง ๆ

“ผะ ผม....ขอโทษครับเฮีย ผมเมา”

การพูดที่ติดๆ ขัดๆ บวกกับน้ำเสียงที่ดูสั่นๆ เพราะความวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัดเจน สิ่งที่แสดงออกมานั้นโคตรน่าสมเพชเป็นที่สุด ไอ้คำพูดกลับกลอกแบบนี้

ไอ้บ้าเพชรหันตัวเองกลับก่อนที่จะเจอหน้ากับนายเทลอย่างชัดเจน จนทำให้ตัวเองทรุดลงไปนั่งคุกเข้าต่อหน้านายเทลพร้อมกับเอาสองมือขึ้นมาไหว้ทันที

นี่ขนาดไอ้บ้าเพชรพึ่งเจอครั้งแรกพร้อมกับสภาพเมามายขนาดนี้ยังกลัวนายเทลเลย ก็แน่แหละทำผิดกฎ ไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้าง

“มึงไม่เคยอ่านกฎหรอวะหรือว่ามึงไม่กลัว อ่อมึงไม่เคยกลัว”

ผมถามคนที่นั่งคุกเข่าพร้อมกับไหว้ตัวเองอยู่ตรงหน้าโ  ดยที่ตัวผมเองยังไม่เอาปืนที่จ่ออยู่ที่หัวมันออก

“ผมกลัวครับเฮีย ผมขอโทษ”