บทที่ 47 เสียใจ

    ตาฉันเบิกกว้างที่สุดตั้งแต่เกิดมาเลยก็ว่าได้กับสิ่งที่ตัวเองได้เห็นอยู่ในขณะนี้ใจที่เต้นเพราะความอยากรู้เมื่อกี้มันหายไปหมดจนแทบไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นเลยด้วยซ้ำในขณะที่ผู้หญิงคนนั้นที่เห็นฉัน เธอจึงแสดงท่าทีว่าไม่สนใจแต่ริมฝีปากกลับเหยียดยิ้มอย่างสะใจเหนือกว่าดั่งนางมารร้ายที่อยู่ในละค...