บทที่ 65 แอบซ่อน

ลีเมย์ไม่ฟังอะไรทั้งนั้นรีบเดินออกไปทันทีเพื่อไปเอาพลาสเตอร์มาให้ผมมั้งว่าแต่มันเห็นชัดเจนขนาดนั้นเลยหรอ

“มึงไปทำอะไรมาไอ้เชี้ยเทล” ไอ้คิวพีเดินเข้ามานั่งข้างๆ ผมพร้อมกับใช้สายตาสำรวจใบหน้าที่เกิดแผลของผม

“นั่นดิวะมึงอย่าบอกนะว่ามึงซุ่มซ่าม กูไม่เชื่อ” ไอ้โซฟัสใช้สายตาที่เย็นชามองมากดดันผมเหมือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ