บทที่ 97 ครั้งสุดท้าย

    อุ๊บส์!

“หยุดพูดเลยนะเทล” ฉันรีบเอามือไปปิดปากของเทลไว้ทันที ฉันรู้ว่าเทลจะพูดอะไร แต่ไม่ต้องพูดออกเสียงมาก็ได้คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ “อย่าพูดออกมาสิ มันไม่ดี”

ว้าย!

ผมกระชับอ้อมแขนที่กอดพายไว้มากขึ้นเพราะว่ากลัวเธอตกจากเก้าอี้ตัวเล็กๆ ที่เราสองคนนอนเบียดกัน แต่พายก็ยังดิ้นอยู่แบบนั้น แรงดิ้นเพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ