บทที่ 16 แย่งกันไปส่ง

ตลอดทางเดินจากห้องน้ำ มาจนกระทั่งถึงโต๊ะของพวกเขา สายตาของหมอวรเมธ ยังคงจับจ้องอยู่ที่น้ำฟ้าตลอดเวลา

แม้แต่ตอนที่ เหมือนสนิทของเขาอย่าง ภาคิน ลุกขึ้นจากเก้าอี้ พูดคุยกับลีวาย เขาก็ยังคงไม่ละสายตาไปจากเธอเลยแม้แต่น้อย

มือหนาของภาคินกำแน่นอยู่ที่ข้างลำตัว เมื่อภาพที่เขาเห็น คนทั้งคู่เดินกลับมาด้วยกั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ