บทที่ 22 ผู้ชายหน้ามึนสำรวจห้อง

น้ำฟ้า หญิงสาวเจ้าของห้องผลักประตูเปิดออก ก่อนเดินนำแขกผู้มาเยือนเข้าไปด้านใน ด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนไม่อาจจับเป็นจังหวะได้

แสงไฟสลัวส่องผ่านความมืดเข้ามากระทบตา กลิ่นหอมจางๆ ของดอดไม้สีขาว ผสมกับกลิ่นวานิลา ทำให้หัวใจอบอุ่น

เหมือนการได้กลับบ้านที่ซึ่งอบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งความรัก ที่คอยโอบกอดเธอเอาไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ