บทที่ 30 มื้อเช้าอันแสนอบอุ่น

ตึก ตึก ตึก

น้ำฟ้า กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากโถงลิฟท์ ด้วยความเร่งรีบ เกรงใจคุณหมอหนุ่มที่ต้องมานั่งรอเธอ ที่เพิ่งตื่นได้ไม่นาน

“ไม่ต้องวิ่ง! พี่บอกแล้วไง ว่าไม่ต้องรีบ พี่รอได้”

ครั้งแรกที่ได้เห็นหญิงสาว วิ่งเหยาะ ๆ ออกมาจากตัวลิฟท์ เขาอยากจะดุเธอให้รู้สึกผิด แต่ก็ต้องยั้งตัวเองเอาไว้ กลัวจะกร...