บทที่ 69 ไม่อยากให้โดนหลอก

แสงแดดสว่างจ้าในยามสายสะท้อนผ่านบานกระจกหน้าต่างโรงพยาบาล เข้ามาจับลงบนปลายเตียงคนไข้

น้ำฟ้าอนเอนหลังพิงหมอนใบโตด้วยท่าทางที่ยังดูอ่อนเพลีย วงหน้าหวานซีดเซียวไร้สีเลือด แต่แววตาเริ่มมีความสงบนิ่งขึ้นกว่าวันแรก ๆ

ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนที่หมอเจ้าของไข้จะก้าวเข้ามาพร้อมก...