บทที่ 102 หลงเด็ก

ปราบมองตามหลังหญิงสาวแล้วยิ้มกว้างเขาไม่เคยทำงานแล้วมีความสุขแบบนี้มาก่อน เภตราทำให้เขารู้ว่าการที่มีใครสักคนอยู่ในห้วงความคิดถึงเวลาห่างกันแม้ครึ่งวันมันทำให้เขาอยากเจออยากพูดคุยพอเจอหน้ากันความรู้สึกทั้งหลายมันก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวใจทำมีชีวิตชีวามีแรงสู้กับงานที่กองพะเนินตรงหน้า ก่อนจะเข้าโหมดทำงา...