บทที่ 16 อ้างสารพัด

“ไม่ได้หรอกค่ะน้องเฟย์ บ้านหลังนี้มีของมีค่ามากมายถ้าไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแลสอดส่องดูแลเดี๋ยวก็หายไปทีละชิ้นสองชิ้นจนหมดบ้านหรอกจ้ะ น้าจะคอยดูแลเป็นหูเป็นตาให้เองค่ะ” พัชรินพูดและมองพวงร้อยอย่างดูถูกยังไงเธอไม่ยอมให้ของในบ้านถูกถ่ายเทไปขายด้วยฝีมือคนใช้ในบ้านแน่

“คุณพัชพูดแบบนี้ไม่ไว้ใจฉันและเด็กในบ้านเหรอคะ พวกเราอยู่มาตั้งนานไม่เคยมีของในบ้านหายสักชิ้นเพราะฉันทำบัญชีไว้ทุกชิ้นว่ามีอะไรบ้างและวางอยู่ตรงไหนฉะนั้นไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้ฉันรับรองได้ค่ะ” พวงร้อยตอบพัชรินเพราะทุกคนที่บ้านหลังนี้ทำงานด้วยความซื่อสัตย์สุจริตและเจ้านายทั้งสองก็เมตตากับคนในบ้านไม่เคยพูดจาดูถูกหากใครเดือดร้อนก็ช่วยเหลือทำให้ทุกคนรักและเคารพและตอบแทนเจ้านายด้วยความซื่อสัตย์

“ใครจะบอกว่าตัวเองเป็นคนไม่ดีละคะคุณร้อยแล้วเรื่องเงินก็ไม่เข้าใครออกใครน้องเฟย์จะไว้ใจใครสุ่มสี่สุ่มห้านะจ้ะ” ทิพพาพูดกับพวงร้อยแล้วยิ้มเยาะเย้ยเธออยากไล่ยัยแม่บ้านคนนี้ออกจะแย่

“พอได้แล้วค่ะ ถ้าอาสินอาพัชพี่ปิ๋มอยากอยู่บ้านหลังนี้นักเฟย์ยอมให้อยู่ก็ได้ค่ะ แต่เรื่องในบ้านน้าร้อยเป็นคนดูแลจัดการเหมือนเดิมและเฟย์ก็เชื่อใจน้าร้อยและคนในบ้านทุกคนค่ะ” เด็กสาวตัดปัญหายอมให้ระสินกับครอบครัวมาอยู่ที่บ้านด้วยและไม่คิดว่าในอนาคตเธอจะถูกอาคดโกงเอาทุกอย่างของเธอไป

“คุณหนู”

“ได้ยังไงจ้ะน้องเฟย์ ในเมื่ออามาอยู่แล้วก็ขอจัดการเรื่องในบ้านเองจะได้เป็นระเบียบเพราะพี่จีปล่อยปละละเลยให้คนใช้มาทำตัวเสมอเจ้านายจนแทบไม่เห็นหัวแล้วนะจ้ะ” พัชรินไม่ยอมหากพวงร้อยยังอยู่ที่นี่เธอก็จัดการอะไรได้ยากเพราะเภตราไว้ใจพี่เลี้ยงขนาดธนินท์กับจีสุดายังเกรงใจแม่บ้าน

“อาพัชคะ เฟย์ขอให้ทุกอย่างในบ้านนี้เหมือนเดิมเหมือนที่ป๊ากับคุณแม่ยังอยู่ห้ามเปลี่ยนแปลงอะไรแม้แต่ชิ้นเดียวและน้าร้อยมีสิทธิ์ขาดในการดูแลบ้านเหมือนเดิมค่ะ” เภตราพูดเสียงแข็งขึ้นเมื่ออาสะใภ้ก้าวก่ายเรื่องภายในบ้านที่มีความทรงจำของเธอตั้งแต่จำความได้

“คุณแม่พูดด้วยความหวังดีนะน้องเฟย์” ทิพพาอยากจะว่าน้องสาวแรงๆว่าโง่ที่ไว้ใจคนใช้แทนที่จะให้แม่ของเธอจัดการเรื่องภายในบ้านทั้งที่แม่ของเธอเสนอตัวดูแลให้

“เฟย์ขอบคุณอาสินกับอาพัชที่หวังดี แต่ทุกอย่างมันดีอยู่แล้วเฟย์ไม่อยากเปลี่ยนแปลงเพราะมันทำให้เฟย์รู้สึกเหมือนมีป๊ากับคุณแม่อยู่ในบ้านของเราตลอดเวลาหวังว่าอาสินกับอาพัชจะเข้าใจนะคะ เฟย์ขอตัวก่อนค่ะ” เภตราพูดจบก็เดินออกจากห้องรับแขกขึ้นไปชั้นบนมีพวงร้อยเดินตาม

“ดูมันสิคะคุณแม่ พอยัยเฟย์ให้ท้ายก็ไม่เห็นหัวพวกเราเลย” ทิพพาพูดตามหลังพวงร้อยด้วยความไม่พอใจที่กระด้างกระเดื่องใส่เธอและพ่อแม่

“ปล่อยไปก่อนเถอะลูก รอยนังเฟย์มันไปเรียนต่อแล้วเราค่อยจัดการนังร้อย” พัชรินไม่ถูกชะตากับพวงร้อยตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้าอาจเป็นเพราะพวงร้อยเป็นคนหน้าตาดีและสามีของเธอก็ชอบแอบมองทำให้เธอหวงและพาลไม่ชอบตั้งแต่นั้นมา

“จะพูดจะจาอะไรให้ระวังหน่อยสิคุณ ที่นี่มีเด็กในบ้านเยอะเราเพิ่งมาอยู่อย่าสร้างปัญหาทุกอย่างต้องใช้เวลาอดทนมาตั้งนานยังทนได้เข้าใจที่ผมพูดมั้ย” ระสินปรามภรรยาเมื่อเห็นเงาคนเดินอยู่หน้าห้อง

“ค่ะสิน”

“เอ่อ แม่คะปิ๋มอยากจัดปาร์ตี้ค่ะ เพื่อนๆจะได้รู้ว่าบ้านของเราใหญ่โตหรูหรามากขนาดไหน” ทิพพาแทบอดใจไม่ไหวเธออยากอวดเพื่อนที่มหาลัยว่าบ้านของเธอใหญ่โตโอ่อ่าหรูหราเพื่อนของเธอมีแต่ไฮโซทั้งนั้นแต่ยังไม่เคยมีใครมาบ้านของเธอเลยนอกจากอนาวิลที่ตอนนี้คบกันเป็นแฟนออกหน้าออกตา

“เอาสิลูก เดี๋ยวแม่จัดการให้” พัชรินตอบลูกสาวอย่างกระหยิ่มเพราะเธอจะให้พวงร้อยจัดการให้นั่นเอง

เวลาผ่านไปสองเดือนหลังจากที่ครอบครัวของระสินย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านก็มีแต่ความวุ่นวายโดยเฉพาะทิพพาขยันจัดปาร์ตี้พาเพื่อนมาดื่มกินที่บ้านเกือบทุกอาทิตย์อย่างไม่เกรงใจเจ้าของบ้านแล้วยังทำตัวเป็นเจ้าของบ้านและมีเรื่องกับพวงร้อยทุกครั้งจนเภตราระอาและอีกแค่อาทิตย์เดียวเธอก็จะไปเรียนต่อแล้ว

“เป็นอะไรเฟย์” อรนาถามเพื่อนที่นั่งถอนหายใจวันนี้พวกเธอไปซื้อของใช้บางอย่างเพื่อเอาไปใช้ที่อเมริกาพอกลับมาถึงบ้านของเภตราก็กินของว่างและนั่งคุยกันในห้องนั่งเล่น

“เฟย์เบื่อน่ะอุ๋ย ตั้งแต่อาสินกับครอบครัวย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านก็มีแต่ความวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน” เด็กสาวบ่นกับเพื่อนที่รู้ดีทุกอย่างและมีเพื่อนแค่สองคนที่รู้ใจและเธอไว้ใจ

“แล้วแกจะทำยังไงล่ะ อาทิตย์หน้าเราก็ไปเมกาแล้วนะเฟย์” อรนาถามเพื่อนเธอก็คิดไม่ออกเหมือนกันและคนที่น่าจะคิดได้คือครอบครัวของระสินมากกว่าแต่ที่เธอเห็นคือพวกเขาตั้งใจเข้ามาอยู่ในบ้านทำเหมือนกับว่าเป็นบ้านของตัวเองอ้างโน่นอ้างนี่สารพัดให้ตัวเองดูดีรวมถึงทิพพาที่เธอเริ่มไม่ชอบนิสัย

“เฟย์ห่วงแต่น้าร้อยกับคนในบ้านน่ะอุ๋ย เดี๋ยวเฟย์จะไปปรึกษาคุณพ่อคุณแม่ของแกก่อนว่าจะทำยังไงดี” เภตราบอกเพื่อนรักแล้วทั้งสองก็ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาจอดในบ้านหลายคัน 

“อย่าบอกนะว่าเพื่อนพี่สาวแกมาอีกแล้ว” อรนาพูดกับเพื่อนแล้วได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะเข้ามาในบ้าน

“น่าจะใช่” เภตรามองสบตาเพื่อนแล้วส่ายหน้า

“คุณร้อยอยู่ไหน” เสียงทิพพาเรียกหาแม่บ้านเพื่อให้จัดเตรียมหาขนมของว่างมาต้อนรับเพื่อนๆของเธอ

“น้าร้อยเตรียมอาหารเย็นให้คุณหนูอยู่ค่ะ” ติ่งตอบทิพพาที่เรียกหาแม่บ้านเสียงดังทั้งที่เธอก็อยู่ตรงนี้

“เธอชื่ออะไร”

“ติ่งค่ะ”

“แล้วฉันเรียกใคร”

“เรียกน้าร้อยค่ะ”

“ต่อไปถ้าฉันไม่ได้เรียกแกก็อย่าสะเออะมาให้เห็นหน้าเข้าใจมั้ย"

“ค่ะ”

“ปิ๋มฉันขอไวน์นะ” พิมประภาเพื่อนสนิทสาวไฮโซลูกสาวเจ้าของหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่และสิ่งพิมพ์ของเมืองไทยเรียกหาไวน์ตามประสาสาวสายปาร์ตี้

“ใช่ๆแก เรียกเลือดลมก่อนปาร์ตี้ไง คิกๆๆ..” สาวิตรีเพื่อนอีกคนในกลุ่มพูดขึ้น

“รอแป๊บหนึ่งนะเธอ” ทิพพาตอบเพื่อนแล้วเดินออกไปตามพวงร้อยถึงในครัวด้วยความไม่พอใจที่ไม่เตรียมเครื่องดื่มของว่างให้เธอกับเพื่อน

“แย่นะแก” อรนานั่งฟังเสียงของทิพพาและพูดกับเพื่อนเธอเคยบอกพี่ชายแล้วแต่อนาวิลบอกว่าเป็นเรื่องปกติในสังคมกลุ่มเพื่อนที่จะมีสนุกสนานเฮฮากันไปตามประสาแต่พี่ชายของเธอมีคอนโดส่วนตัวจึงไม่ได้พาเพื่อนไปปาร์ตี้ที่บ้าน

วันนี้เภตรานัดธนาคมกับรสมาลีและระสิน พัชริน ทิพพา มาคุยกันถึงปัญหาภายในบ้านคืนนี้เธอจะเดินทางไปเรียนต่อที่อเมริกาพร้อมกับเพื่อนซึ่งพ่อแม่ของอรนาจะไปส่งถึงบ้านของจุรีที่แมนแฮตตัน

“น้องเฟย์มีอะไรจะคุยกับอาเหรอพอดีอามีประชุมตอนสิบโมง” ระสินถามหลานสาวและดีใจที่เภตราจะไปเรียนต่อไม่อยู่เป็นหนามตำใจเขา