บทที่ 2 ขอหย่า

“เดี๋ยวสิพี่หาญ ฉันขอคุยสักสิบนาทีได้มั้ย” รัศมีพูดกับสามีที่จะเดินผ่านหน้าเธอเข้าบ้าน

“มีอะไร” หาญหยุดเดินแล้วถามภรรยา

“ฉันขอหย่ากับพี่แล้วจะอาลูกไปเลี้ยงเอง”

“หย่าเหรอ อวดดีนักก็เอาซี้นังหมีมึงอยากหย่ากูจะหย่าให้ไปอำเภอกันวันนี้เลยเป็นไง มีปัญญาเลี้ยงลูกก็เอาไปเลี้ยงเลย” จากอารมณ์ดีๆเข้าบ้านแล้วมาเจอภรรยางี่เง่าใส่ท้าหย่าเหย็งๆทำให้หาญโมโหในเมื่ออยากหย่าเขาก็จะหย่าให้และเอาลูกไปเลี้ยงเลยและคิดว่าไม่มีใครสนใจแม่หม้าย

“ดีค่ะ ฉันไม่อยากมีปัญหา” เธอพร้อมตั้งแต่ที่บอกสามีเมื่อคืนในเมื่อหมดใจแล้วจะอยู่ต่อทำไมทำทุกอย่างให้มันจบๆไป

“งั้นมึงจะรออะไรก็ไปสิวะ” หาญตะคอกภรรยาเสียงดัง

“พี่รอแป๊บฉันไปเอาเอกสารก่อน” รัศมีพูดจบก็ลุกขึ้นเดินไปเอาเอกสารที่เธอตรียมไว้สำหรับหย่ากับสามีและยื่นขอรับรองสิทธ์เลี้ยงดูลูกชายแต่เพียงผู้เดียวแล้วเดินทางไปอำเภอด้วยรถคนละคัน

“คุณหาญกับคุณรัศมีตัดสินใจดีแล้วเหรอครับ ผมว่าลองทบทวนดูอีกครั้งมั้ยครับ” นายอำเภอเป็นผู้มาไกล่เกลี่ยให้สองสามีภรรยาที่รู้จักมักคุ้นกันดีเพราะทำงานร่วมกันบ่อยส่วนรัศมีก็ออกงานช่วยเหลือชาวบ้านเวลามีงานหรือที่อำเภอ

“ฉันขอบคุณท่านนายอำเภอมากค่ะ แต่เราสองคนได้ตัดสินใจแล้วว่าจะยุติความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยาค่ะ” รัศมีตอบก่อนสามีเพราะกลัวเขาจะเปลี่ยนใจ

“ใช่ครับท่านนายอำเภอ เราสองคนจะหย่ากันครับ” หาญพูดประชดภรรยาหลังจากมาถึงอำเภอและนายอำเภอมาเป็นผู้จัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองพูดไกล่เกลี่ยระหว่างเขากับภรรยาจนทำให้เขาใจเย็นลงและเปลี่ยนใจไม่หย่าแต่ภรรยาชิงพูดก่อนทำให้เขาโมโหขึ้นมาอีกอยากหย่าก็หย่าไปเลยให้มันจบๆกันไป

“งั้นเชิญครับ” นายอำเภอพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่นำเอกสารการหย่าให้สองสามีภรรยาเซ็นตามความต้องการของทั้งคู่ที่กำลังจะสิ้นสุดความเป็นสามีภรรยา

“นี่เป็นเอกสารที่ฉันขอเลี้ยงดูลูกแต่เพียงผู้เดียวค่ะ แต่ฉันไม่ได้ตัดสิทธ์ห้ามพ่อกับลูกเจอกันเพียงแต่ฉันขอเลี้ยงดูลูกด้วยตัวเองเท่านั้นค่ะ” รัศมียื่นเอกสารที่เธอเลี้ยงดูบุตรชายเอง

“คุณหาญตกลงตามที่คุณรัศมีต้องการมั้ยครับ”

“ครับท่านนายอำเภอ” หาญคิดว่าภรรยาจะอยู่ที่บ้านของพ่อแม่เธอจึงคิดว่ายังไงเขาก็ได้เจอลูกชายแน่นอนจึงตกลง

“งั้นคุณหาญเซ็นตรงนี้นะครับ”

หาญเซ็นเอกสารตามที่เจ้าหน้าที่บอกและมองภรรยานั่งเชิดหน้าไม่มองเขาทั้งที่นั่งใกล้กันในใจก็รู้สึกโหวงเหวงและคิดว่ารัศมีรักเขาคงไปไหนไม่รอดพอหายโกรธเดี๋ยวก็ซมซานกลับมาหาเขาเอง

“นี่เป็นเอกสารการหย่าที่แสดงว่าคุณหาญกับคุณรัศมีได้สิ้นสุดการเป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์และคุณรัศมีมีสิทธิ์เลี้ยงดูบุตรชายตามที่ได้ยื่นขอโดยคุณหาญเซ็นยินยอมรับเงื่อนไขเป็นอันเสร็จสมบูรณ์ครับ” นายอำเภอพูดกับอดีตสามีภรรยาที่สิ้นสุดลงของหาญกับรัศมี

“ขอบคุณค่ะท่านนายอำเภอ ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” รัศมีไม่รอช้าขอตัวกลับบ้านทันทีเมื่อได้รับอิสระจากหาญก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงานของท่านนายอำเภอ

“ขอบคุณครับท่านนายอำเภอมากครับ”

“ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของคุณหาญแต่ผมอยากพูดในฐานะเพื่อนที่เรารู้จักสนิทสนมกันมานานว่าผมเสียใจที่ไม่สามารถห้ามคุณหาญกับคุณรัศมีหย่ากันได้” นายอำเภอก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงแต่เขาเสียใจที่หาญปล่อยคนดีอย่างรัศมีไป

“ผมก็เสียใจครับ แต่หมีเขาต้องการหย่าผมก็ทำตามเขารอให้ใจเย็นกว่านี้เดี๋ยวผมจะไปง้อเขาครับ” หาญตอบท่านนายอำเภอตามที่คิดไว้เพราะเขากับภรรยาทะเลาะกันบ่อยเรื่องที่เขาออกจากบ้านดึกๆและเรื่องผู้หญิงหากใจเย็นลงเขาค่อยไปง้อ

รัศมีขับรถกลับถึงบ้านก็เก็บของที่เหลือลงกระเป๋าเธอเอาแต่เสื้อผ้าของตัวเองกับลูกไปเท่าที่จำเป็นส่วนที่เหลือก็บอกให้คนงานมาเก็บเอาไปแบ่งกันใช้เพราะมีแต่เสื้อผ้าดีๆทั้งนั้น

“เราจะไปกันเลยเหรอครับแม่” เด็กชายกล้าหาญถามแม่เมื่อเห็นท่านเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋า

“ใช่ลูก ตอนนี้แม่หย่ากับพ่อของปราบแล้วจึงไม่มีสิทธิ์อยู่ที่นี่อีกต่อไป เดี๋ยวเราไปอยู่บ้านยายกันนะลูก” รัศมีบอกลูกชายที่ตอนนี้เธอเป็นผู้เลี้ยงดูแต่เพียงผู้เดียว

“ครับแม่” กล้าหาญก็เชื่อแม่เพราะเขาอยู่กับแม่มาตลอด

“เอี้ยดดด..”

เสียงรถแล่นเข้ามาจอดและเบรกเสียงดังถึงไม่บอกก็รู้ว่าเป็นเจ้าของบ้านหลังใหญ่หากเป็นลูกน้องขับจะไม่ขับเร็วและเบรกเสียงดังแบบนี้

“เธอจะไปจริงๆเหรอหมี” หาญเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นภรรยากับลูกชายลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากบ้าน

“เราหย่ากันแล้วฉันจะอยู่ที่นี่ได้ยังไง ฉันกับลูกจะกลับไปอยู่บ้านแม่” รัศมีตอบอดีตสามีที่เพิ่งหย่ากันไปไม่ถึงชั่วโมง

“ก็ได้ ถ้าเธอสบายใจเมื่อไหร่ก็กลับมาละกัน แกไม่อยากอยู่กับพ่อเหรอตาปราบ”

“ผมจะไปอยูกับแม่ครับ” กล้าหาญตอบพ่อที่ไม่มีเวลาให้เขาและมีแต่แม่ที่อยู่กับเขาตลอดเวลาไม่ว่าจะไปส่งโรงเรียน ไปดูเล่นกีฬาหรืองานโรงเรียนซึ่งแม่จะไปตลอดส่วนพ่อก็นับครั้งได้

“ตามใจแก หมีรอพี่แป๊บนะ” หาญบอกอดีตภรรยาเพื่อจะมอบค่าใช้จ่ายให้ในระหว่างที่เธอกลับไปอยู่บ้านเขารู้ว่ารัศมีก็มีเงินเก็บที่มาจากทำสวนทำไร่ทำนาหลังจากจ่ายคนงานและยังมีเงินที่เขามอบหมายให้เธอดูแลค่าใช้จ่ายในบ้านที่เขาเป็นคนรับผิดชอบและยังมีรถยนต์อีกคันที่เขาซื้อให้เมื่อห้าปีก่อนเพื่อขับรับส่งลูกชายไปโรงเรียนและไปธุระมันยังอยู่ในสภาพดีใช้อีกหลายปี

“ปราบไปรอแม่ที่รถนะลูก เต้ยพี่วานยกกระเป๋าไปใส่รถให้หน่อยสิจ้ะ” รัศมีวานลูกน้องของสามีที่ยืนอยู่หน้าประตู

“ครับพี่หมี” เต้ยมองภรรยาเจ้านายอย่างเห็นใจแต่พวกเขาทำอะไรไม่ได้เพราะเป็นเรื่องของสามีภรรยาก่อนจะยกกระเป๋าไว้ท้ายรถให้ภรรยาของเจ้านายก่อนจะเปิดประตูรถให้ลูกชายคนเดียวขึ้นไปนั่งรอแม่

“นี่เป็นค่าใช้จ่ายของหมีกับตาปราบนะถ้าไม่พอก็บอกพี่” หาญบอกภรรยาเบาๆเขาได้สติตอนที่เห็นอดีตภรรยากับลูกชายลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากบ้านหัวใจของเขามันโหวงเหวงพิกล

“ไม่เป็นไรหรอกฉันยังพอมี” รัศมีมองเช็คในมือของสามีแล้วปฏิเสธทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายอดเงินเท่าไหร่