บทที่ 3 นอกใจ

“รับไปเถอะหมีเผื่อเธอจะพาลูกไปเที่ยวพักผ่อนให้สบายใจแล้วเราค่อยมาคุยกัน” หาญยัดเช็คใส่มืออดีตภรรยาก่อนจะเดินไปที่รถ “ไอ้เต้ยไอ้สงค์ไปได้แล้ววันนี้กูมีประชุม” หาญบอกลูกน้องทั้งสองแล้วขึ้นรถทำให้เต้ยรีบขึ้นรถขับออกไปจากบ้านหลังใหญ่ที่มีแต่คนงานในบ้าน

รัศมีมองตามอดีตสามีแล้วก้มมองเช็คในมือจำนวนหนึ่งล้านบาทที่สามีให้เธออย่างคาดไม่ถึงว่าเขาจะให้เธอเยอะมากขนาดนี้แม้จะรู้ว่าเงินของเขามาจากการรับเหมาสร้างสะพาน ถนนคอนกรีตและจิปาถะ หาญเป็นผู้ประมูลงานเองเกือบทั้งหมดแล้วเธอไม่ได้ยุ่งกับงานและเงินของเขานอกจากหาญจะให้ใช้เองไม่ขาดมือมีใช้จ่ายตามปกติ

“ก็ดีเหมือนกันเก็บเป็นค่าเทอมให้ลูก” รัศมีพับเช็คใส่กระเป๋าแล้วเดินไปที่รถแล้วขับออกไปจากบ้านหลังใหญ่เธอเพิ่งเข้าอยู่ได้แปดปีหลังจากแต่งงานกับหาญได้หนึ่งปีเขาก็ลงสมัครนายก อบต.เพราะมีคนสนับสนุนและสร้างบ้านเสร็จภายในปีนั้นพร้อมกับเธอคลอดลูกชายพอดี

เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนที่รัศมีพาลูกชายกลับไปอยู่บ้านแม่อีกหมู่บ้านหนึ่งห่างกันประมาณสิบสามกิโลเมตรและอดีตสามีก็มาหาลูกชายสองครั้งแต่เธอยังได้ข่าวว่าเขาควงกับเจ้าหน้าที่สาว อบต.อย่างออกหน้าออกตาแต่เธอไม่สนใจ

“พ่อกลับก่อนนะปราบเอาไว้พ่อว่างจะมาหาใหม่นะ” หาญบอกลูกชายเมื่อไม่ได้รับความสนใจจากอดีตภรรยาที่พอเห็นเขาเธอก็เข้าไปในสวนผลไม้แทนที่จะมาคุยกับเขา

“ครับพ่อ” กล้าหาญตอบพ่อเบาๆมองตามพ่อที่เดินห่างออกไปด้วยท่าทางเฉยเมยก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาเล่นเกมต่อ

“แกจะอยู่แบบนี้อีกนานมั้ยนังหมี เล่นตัวเข้าไปเถอะเดี๋ยวไอ้หาญมันเอานังผู้หญิงคนนั้นจริงๆฉันจะสมน้ำหน้าแกให้ดู” รังสรรค์ว่าน้องสาวที่อวดดีหย่ากับผัวทั้งที่มีผัวรวยอยู่ดีกินดีสุขสบายแม้จะทำนาทำสวนก็มีคนงานให้ใช้สอยโดยไม่ต้องลงมือทำเอง

“ก็ช่างเขาสิพี่อ่ำ ที่ฉันหย่ากับเขาก็เพราะเรื่องผู้หญิงและคนนี้ไม่ใช่คนแรกด้วย เขาจะไปขึ้นเขาลงห้วยที่ไหนฉันไม่สนใจหรอก”

“แกมันโง่แทนที่จะนั่งกินนอนกินส่วนไอ้หาญมันจะไปเอาผู้หญิงคนอื่นก็ช่างหัวมันแกก็นอนกอดเงินดีกว่ามันเอาไปให้คนอื่นนะ” รังสรรค์ยังอดว่าน้องสาวไม่ได้

“ฉันยอมโง่แต่ฉันไม่ยอมเป็นควายให้เขาสนตะพาย พี่ไม่ต้องพูดถึงเขาให้ฉันได้ยินอีกนะเขาจะทำอะไรก็เรื่องของเขาไม่ต้องไปยุ่ง” เธอยอมโง่แต่ทนไม่ได้ที่เขามีผู้หญิงคนอื่น

“เออๆไม่ยุ่งก็ได้ แล้วแกจะอยู่อย่างนี้เหรอนังหมีเดียวไอ้ปราบหลานชายของฉันมันจะเข้าโรงเรียนแล้วแกจะทำยังไงจะเอาเงินที่ไหนส่งเสียมันล่ะ” รังสรรค์ถามน้องสาวถึงยังไงเขาก็ช่วยน้องสาวได้เพราะตัวเองไม่มีลูกแต่เคยมีเมียแต่อยู่ด้วยกันไม่ได้จึงเลิกกัน

“ฉันคุยกับพี่เกื้อไว้แล้วว่าจะไปทำงานที่โรงแรมด้วยแต่รอเขาเปิดรับสมัครก่อน ส่วนตาปราบฉันจะพาไปอยู่ด้วย” รัศมีตอบพี่ชายเพราะเธอไม่มีวันทิ้งลูกชายแน่

“แกให้ไอ้ปราบอยู่กับพี่ก็ได้นะหมี” รังสรรค์บอกน้องสาวยังไงกล้าหาญก็เป็นทายาทคนเดียวของครอบครัวสมบัติที่มีก็ต้องเป็นของหลานชายเพราะเขาไม่คิดจะมีเมียมีลูก

“ขอบคุณมากจ้ะพี่อ่ำ แต่ฉันของเลี้ยงลูกเองดีกว่า”

“ตามใจแกมีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกละกัน” รังสรรค์บอกน้องสาวคนเดียวของเขาที่บอกว่าจะไปทำงานโรงแรมกับญาติที่หัวหิน

“จ้ะพี่อ่ำ งั้นฉันไปทำกับข้าวก่อนนะ” รัศมีบอกพี่ชายแล้วเดินกลับบ้านวันนี้พ่อแม่ของเธอไปงานบุญบ้านญาติที่ต่างจังหวัดต้องค้าสามคืนทั้งบ้านจึงมีเธอ ลูกชายกับพี่ชายและคนงานอีกสองคนที่มารับจ้างเก็บมะพร้าวน้ำหอมในสวน

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งเดือนที่รัศมีหย่ากับหาญตอนนี้เธอก็ได้ข่าวว่าเขาพาผู้หญิงที่ชื่อช้อยเข้าไปอยู่ในบ้านแต่ไม่ได้สนใจเพราะเธอกับลูกชายจะย้ายไปทำงานที่หัวหินหลังจากญาติสาวบอกว่ามีตำแหน่งแม่บ้านว่างอยู่ถ้าสนใจอยากทำก็จะขอทางผู้จัดการให้เพราะยังไม่มีตำแหน่งอื่นว่างเลย เธอจึงตัดสินใจไปทำงานกับญาติผู้พี่

“แม่ว่าแกลองไปทำงานก่อนดีมั้ยหมีแล้วค่อยกลับมารับหลานแม่ไปอยู่ด้วยไม่ดีเหรอ” นางสีพูดกับลูกสาวคนเล็กที่แต่งงานกับหาญหนุ่มกำพร้าพ่อแม่แต่สมบัติทั้งเงินทองเรือกสวนไร่นาไว้ให้มากมายหลายร้อยไร่ไว้ให้ทำมาหากินพอได้เป็นนายกอบต.ก็ยิ่งมีหน้ามีตามีฐานะร่ำรวยมีคนนับหน้าถือตาแต่ในเมื่ออยู่ด้วยกันไม่ได้แกก็แล้วแต่ลูกสาวยังดีที่ได้หลานชายมาอยู่ด้วยแม้แกจะไม่ได้ร่ำรวยแต่มีที่ดินทำสวนมะพร้าวน้ำหอมทำมาหากินได้ตลอดชีวิตหากไม่ฟุ่มเฟือย

“ฉันให้พี่เกื้อช่วยดูโรงเรียนให้ตาปราบแล้วจ้ะแม่ ส่วนเรื่องที่พักฉันก็เช่าบ้านทาวน์เฮาส์อยู่กับพี่เกื้อแล้วจ้ะ” รัศมีวางแผนไว้เรียบร้อยไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่พักเรื่องเรื่องงานและเรื่องเรียนของลูกชาย

“แกคิดว่าดีแล้วกทำเถอะลูกถ้าไม่ไหวก็กลับบ้านเรานะ” นายมงคลบอกลูกสาวใจจริงแกก็ไม่อยากให้พาหลานไปด้วยในเมื่อลูกสาวคิดดีแล้วแกก็ปล่อยให้ลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองดูสักตั้งถ้าไม่ไหวจริงๆแกก็พร้อมจะช่วย

“ขอบคุณจ้ะพ่อแม่ที่เข้าใจฉัน แล้วฉันจะมาเยี่ยมบ่อยๆนะจ้ะ” รัศมีไหว้พ่อแม่ส่วนลูกชายขนของไปรอที่รถพร้อมกับลุงที่จะไปส่งถึงหัวหินแล้วจะขึ้นรถตู้กลับบ้าน

“โชคดีนะลูก” นางสีพูดกับลูกสาวคนเล็กแล้วยิ้มให้

“พ่อแม่ดูแลตัวเองด้วยนะจ้ะ ฉันไปก่อนนะถึงแล้วจะโทรหา” รัศมีพูดแล้วเดินลงจากบ้านขึ้นรถที่พี่ชายเป็นคนขับไปส่งที่หวัหิน

“ลูกเรามันใจเด็ดตัดสินใจเด็ดขาดอนาคตของมันจะต้องได้ดีกว่าอยู่กับไอ้หาญ” นายมงคลมองตามลูกสาวเดินไปที่รถและพูดกับภรรยา

“ฉันก็คิดอย่างนั้นแหละพี่ม้ง” นางสีถอนหายใจด้วยความเป็นห่วงลูกสาวกับหลานชายและดีใจที่รัศมีตัดขาดกับอดีตลูกเขยจริงๆไม่งั้นคงได้ช้ำใจตายที่หาญพาเมียใหม่เข้าบ้าน

รัศมีนั่งคู่กับพี่ชายที่เป็นคนขับรถส่วนลูกชายนั่งเบาะหลังเล่นเกมคนเดียวออกเดินทางเวลาสิยนาฬิกาจากจังหวัดสุพรรณบุรีไปหัวหินและแวะกินอาหารกลางวันที่อัมพวาก่อนจะเดินทางต่อไปถึงหัวหินเวลาสิบห้านาฬิกาใช้เวลาเดินทางกว่าห้าชั่วโมงเพราะรถเยอะจึงขับไปเรื่อยๆก็ถึงบ้านทาวน์เฮ้าส์สองชั้นในหมู่บ้านจัดสรรกลางเมืองใกล้กับโรงแรมหรูที่ทำงานของเกื้อบุญญาติสาวของรังสรรค์กับรัศมี

“สวัสดีจ้ะพี่อ่ำ หมี ตาปราบ” เกื้อบุญทักทายญาติทั้งสองที่เป็นลูกของน้องชายพ่อของเธอ

“สวัสดีจ้ะพี่เกื้อ ปราบไหว้ป้าเกื้อก่อนลูก” รัศมีบอกลูกชายที่ยกมือไหว้ป้าทันที

“สวัสดีครับป้าเกื้อ”

“สวัสดีจ้ะปราบหลานป้าน่ารักจังเลยลูกเข้าบ้านกันก่อนเดี๋ยวค่อยมาขนกระเป๋าก็ได้” เกื้อบุญบอกญาติทั้งสองแล้วโอบไหล่หลานชายเข้าบ้าน