บทที่ 9 แผนการร้าย

หลังจากที่คนรู้จักเจอระสินที่บ่อนในประเทศเพื่อนบ้านติดชายแดนไทยที่สามเหลียมทองคำซึ่งมีชาวจีนเป็นเจ้าของ

“จริงเหรอคม ช่วงนี้งานเยอะและนายสินมันสนใจงานไม่เหลวไหลก็เห็นไปทำงานปกตินะ” ธนินท์ตอบเพื่อนเขาไม่รู้จริงๆว่าน้องชายกลับไปเล่นการพนันหลังจากเขาใช้หนี้ให้ไปสิบห้าล้านเมื่อห้าปีก่อนและให้คนติดตามดูมาตลอดและเพิ่งให้เลิกตามไปเมื่อสองปีก่อนเมื่อเห็นว่าน้องชายตั้งใจทำงานจึงเลื่อนตำแหน่งให้เป็นผู้จัดการฝ่ายบริหารงานทั่วไปและน้องสะใภ้เป็นผู้จัดการฝ่ายการเงินมีนายพันยศพ่อของเธอเป็นผู้บริหารฝ่ายการบัญชีของบริษัท

“นายก็ลองให้คนตามดูละกันเดี๋ยวนายสินมันจะไปสร้างหนี้ทิ้งไว้ให้นายเดือดร้อนอีก” ธนาคมเตือนเพื่อนด้วยความหวังดีเพราะคราวก่อนก็สร้างหนี้ทิ้งไว้ให้พี่ชายชดใช้ให้สิบกว่าล้าน

“ขอบใจมากนะคม เดี๋ยวฉันจะให้คนตามดู เฮ้อ,มันยังไม่เข็ดอีกหรือไงนะ” ธนินท์ขอบใจเพื่อนแล้วถอนหายใจถ้าพ่อไม่ฝากให้เขาช่วยดูแลน้องชายป่านนี้เขาตัดหางปล่อยวัดไปแล้ว

“แล้วตาโอ้ตกับหนูปิ๋มเค้าคุยกันจริงเหรอรส” จีสุดาถามเพื่อนเพราะเห็นท่าทางของสองหนุ่มสาวคุยกันกระหนุงกระหนิง

“ตาโอ้ตบอกฉันอย่างนั้นนะ ฉันไม่ได้รังเกียจหนูปิ๋มนะคุณนินท์ จี แต่ขอให้คบกันไปก่อนเอาไว้เรียนจบค่อยมาคุยกันตอนนี้พวกเขายังเด็กเกินไป” รสมาลีตอบเพื่อนเธอแยกแยะออกระหว่างพ่อแม่กับลูกเท่าที่เห็นทิพพาก็เป็นเด็กดีขยันเรียนส่วนพ่อแม่นั้นอีกเรื่องหนึ่ง

“ดีแล้วล่ะคุณรส รอให้เด็กๆเขาเรียนจบก่อนละกันถ้ารักกันจริงก็คงรอกันได้จริงมั้ยคม” ธนินท์พูดแล้วยิ้มเขากับธนาคมคบกับภรรยามาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยจนเรียนจบถึงได้แต่งงานไล่ๆกันและคบกันมาจนถึงทุกวันนี้

ทุกคนก็คุยกันไปตามประสานักธุรกิจที่เห็นอะไรก็เป็นเงินเป็นทองไปหมดก่อนระสินกับพัชรินมาร่วมวงคุยด้วยจนเย็นก็พากันลงไปเล่นน้ำกับลูกสาวส่วนระสินกับพัชรินขอนั่งดื่มรอ

เวลาผ่านไปสองวันที่เภตรามีความสุขมากที่ได้มาเที่ยวพักผ่อนพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ที่นานๆจะได้มาพร้อมกันทั้งครอบครัวของอาและครอบครัวของเพื่อนรักอีกแต่วันนี้พ่อกับแม่ของเธอต้องกลับกรุงเทพกันแต่เช้า

“น้องเฟย์อยู่เที่ยวต่อกับหนูอุ๋ยก่อนนะลูก ป๊ากับแม่มีง่านด่วนต้องรีบกลับไปจัดการถ้าเสร็จแล้วจะรีบกลับมา” ธนินท์บอกลูกสาวหลังจากเมื่อเช้าเขาได้รับเอกสารจากผู้บริหารตรวจสอบบัญชีได้เห็นความผิดปกติของบัญชีและคำนวนแล้วจำนวนเงินสูญหายไปห้าร้อยกว่าล้านในช่วงสองปีที่ผ่านมาซึ่งคนยักยอกมันทำได้แนบเนียนมากกว่าจะจับได้ก็เสียหายไปเยอะเขาจึงต้องรีบกลับไปจัดการจึงไม่กินอาหารเช้าและให้คนสนิทเตรียมรถออกเดินทางเวลาแปดนาฬิกา

“ว้า,เสียดายจังเลยค่ะป๊า เฟย์คิดว่าอาทิตย์นี้เราจะได้เที่ยวกันให้สนุกไปเลย” เภตรายิ้มให้พ่อแม่และเข้าใจว่างานคงจะด่วนจริงท่านถึงได้เคร่งเครียดและต้องกลับกรุงเทพด่วน

“หากเสร็จงานแล้วแม่กับป๊าจะรีบมาหาลูกเฟย์นะคะ ยังไงก็มีลุงคมป้ารสพี่โอ้ตและหนูอุ๋ยอยู่ด้วยลูกคงไม่เหงาจริงมั้ยจ้ะ” จีสุดาก็ไม่อยากไปแต่ว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ที่ทำให้บริษัทสูญเสียหลายร้อยล้านถ้าปล่อยทิ้งไว้นานอาจจะเพิ่มขึ้นเป็นพันล้านก็ได้

“ค่ะคุณแม่ เฟย์จะรอนะคะ” เภตรากอดแม่และพ่อ

"ฉันฝากลูกเฟย์ด้วยนะคุณร้อย" จีสุดาบอกพี่เลี้ยงของลูกสาว

"คุณจีกับคุณนินท์ไม่ต้องเป็นห่วงคุณหนูค่ะ ร้อยจะดูแลคุณหนูให้ดีที่สุดค่ะ" พวงร้อยตอบเจ้านายถึงพวกเขาไม่บอกเธอก็จะดูแลคุณหนูด้วยชัีวิตของเธอ

"ขอิบใจมากคุณร้อย งั้นไปเถอะคุณจีเดี๋ยวจะสาย" ธนินท์พูดก่อนจะลงไปส่งท่านทั้งสองที่รถสามคนพ่อแม่ลูกเดินลงไปถึงล็อบบี้ก็เจอธนาคมกับภรรยาและลูกทั้งสองรอส่งเขา

“มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะนินท์” ธนาคมบอกเพื่อนหลังจากได้คุยกันเมื่อเช้าและคนที่เขาสงสัยก็มีแต่พันยศกับระสินและพัชรินผู้ที่เกี่ยวข้องทางฝ่ายบัญชีที่ซัดทอดถึงแล้วทำให้เพื่อนของเขาเครียดที่ต้องดำเนินคดีกับน้องชายหากหลักฐานทั้งหมดเป็นความจริง

“ฉันฝากลูกเฟย์ด้วยนะคม คุณรส เสร็จธุระแล้วฉันจะรีบมา”

“ลูกเฟย์ดูแลตัวเองด้วยนะลูก ไปเถอะคุณพี่เดี๋ยวจะไม่ทันประชุม” จีสุดาบอกสามีเพราะเธออยากจัดการให้มันจบๆไป เธอไม่คิดว่าระสินจะกล้าทำแต่คนที่ติดการพนันและโลภมากอย่างระสินคงไม่หยุดหากไม่จัดการขั้นเด็ดขาดและพัชรินก็ต้องรู้เรื่องด้วยเพราะเป็นสามีภรรยากัน

“ฉันไปนะคม ฝากลูกเฟย์ด้วยเพื่อน” ธนินท์ย้ำกับเพื่อนถึงสองครั้งด้วยความเป็นห่วงลูกสาว

“ไม่ต้องห่วงทางนี้นะนินท์ นายไปทำงานให้เรียบร้อยแล้วเราจะไปล่องเรือตกหมึกตกปลากันตามที่เราแพลนไว้ไง” ธนาคมตบไหล่เพื่อนเบาๆเขาไม่คิดว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้คุยกับเพื่อนรักทั้งสอง

“ขอบคุณมากนะรส คุณคม แม่ไปนะลูกเฟย์” จีสุดากอดลูกสาวอีกครั้งแล้วเดินไปพร้อมกับสามีเพื่อเดินทางกลับกรุงเทพ

“แกไม่ต้องห่วงหรอกเฟย์เดี๋ยวคุณลุงนินท์กับคุณป้าจีเสร็จธุระแล้วกลับมาเราก็จะได้ไปตกปลากัน” อรนากอดเพื่อนที่มองตามพ่อแม่ตาละห้อย

“วันนี้น้องเฟย์อยากไปเที่ยวไหนพี่โอ้ตจะบริการเต็มที่เลยครับ” อนาวิลเห็นหน้าเศร้าของน้องสาวก็อดสงสารไม่ได้จึงอาสาพาเที่ยว

“ดีเลยลูก วันนี้ให้พี่โอ้ตพาน้องเฟย์กับน้องอุ๋ยไปเที่ยวเต็มที่เลยจ้ะ” รสมาลีบอกลูกชายวันนี้เธอจะปล่อยให้เด็กๆไปเที่ยวกันเอง

“ปิ๋มขอไปด้วยคนได้มั้ยคะ” ทิพพาเดินมาหาน้องสาวและเพื่อนชายที่เธอกำลังคุยกันอยู่

“อ้าว,หนูปิ๋มไม่ได้กลับกรุงเทพพร้อมพ่อแม่เหรอจ้ะ”

“ค่ะคุณป้ารส คุณพ่อคุณแม่ให้ปิ๋มอยู่เป็นเพื่อนน้องเฟย์ค่ะ” ทิพพาตอบแม่ของเพื่อนชายอย่างอ่อนหวานกิริยามารยาทงามต้องยกให้ทิพพาที่เสแสร้งตีสองหน้าได้เก่งพอๆกับพ่อแม่ของเธอ

“ดีจ้ะ น้องเฟย์จะได้ไม่เหงา”

“โอ้ตจะพาน้องๆไปเที่ยวไหนก็บอกพ่อกับแม่ด้วยนะลูก” ธนาคมบอกลูกชายด้วยความเป็นห่วง

“ครับพ่อ”

จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปเตรียมตัวไปเที่ยวส่วนธนาคมกับภรรยาไปดื่มกาแฟและคุยเรื่องที่เกิดขึ้นในบริษัทของเพื่อน ฝ่ายระสินรู้เรื่องจากพ่อตาก็ทำให้เขาร้อนใจและต้องรีบจัดการพี่ชายให้จบไม่งั้นเขาคงจบเห่เพราะพ่อตาปฏิเสธที่จะช่วยทั้งที่ได้เงินเยอะกว่าเขาและโยนความผิดมาให้เขาคนเดียว

“พ่อคุณทำแบบนี้ได้ยังไงพัช เงินก็ได้เยอะกว่าผมแต่โยนความผิดมาให้ผมคนเดียว บัดสบจริงๆ” ระสินพูดด้วยความโมโหและโกรธพ่อตา

“คุณก็ฟังก่อนสิคะสิน คุณพ่อบอกว่ายังไงพี่นินท์ก็ไม่ทำอะไรคุณหรอกเพราะเป็นน้องแต่ถ้ามีคนอื่นร่วมด้วยเราจะติดร่างแหไปกันหมดแล้วทีนี้ลูกปิ๋มของเราจะทำยังไง สินเชื่อคุณพ่อเถอะท่านคิดการณ์ไกลไม่งั้นไม่อยู่มาจนถึงป่านนี้หรอกแล้วเรื่องนั้นคุณจะทำยังไง” พัชรินบอกสามีตามที่พ่อวางแผนไว้และถามสามีถึงเรื่องที่จะจัดการพี่ชายกับพี่สะใภ้ของเขาโดยใช้วิธีอย่างแยบยลเพื่อไม่ให้ใครจับได้และคนที่เขาจ้างใช้งานก็มาจากชายแดนสามเหลี่ยมทองคำที่เพื่อนแนะนำให้ว่างานจบทุกอย่างจบไม่มีใครตามหาร่องรอยเจอแน่นอน