บทที่ 17 ตอนที่17 จดหมายจากดอกบัวขาว

แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในเรือนเร้นกาย ขับไล่ความอึมครึมที่เคยปกคลุมให้จางหายไป วันนี้จวนอ๋องพยัคฆ์ทมิฬดูคึกคักผิดหูผิดตา ไม่ใช่เพราะมีงานมงคลใดๆ แต่เป็นเพราะ 'ข่าวดี' ที่มาพร้อมกับพิราบสื่อสารตัวหนึ่ง

ภายในห้องหนังสือ เซียวจิ้นนั่งอยู่บนรถเข็น มือไม้สั่นเทาด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ ในมือของเขาถือกร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ