บทที่ 31 ตอนที่31 รอยร้าวที่ไม่มีวันประสาน

รัตติกาลอันเงียบสงัดเข้าปกคลุมจวนอ๋องพยัคฆ์ทมิฬ ดวงจันทร์เสี้ยวลอยเด่นอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆสีเทาหม่น ส่งแสงสลัวรางกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบ ลมราตรีพัดกรรโชกเบาๆ หอบเอากลิ่นดินและใบไม้แห้งเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้

ภายในห้องนอนใหญ่ของเรือนเร้นกาย เซียวจิ้นนอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียงกว้าง แม้ร่างกา...