บทที่ 6 ตอนที่6 เช้าวันใหม่กับข่าวลือลวงโลก

สงครามประสาทระลอกแรกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

เมื่อสำรับอาหารถูกวางลงบนโต๊ะกลมกลางห้อง กลิ่นหอมของโจ๊กและเครื่องเคียงลอยฟุ้ง เจียงหลีวางตำราลงแล้วเดินมาตรวจสอบอาหารด้วยสายตาคมกริบ นางกวาดตามอง น้ำแกงถั่วเขียว, ยำแตงกวาแช่เย็น, รากบัวเชื่อมและ เป็ดย่างรมควัน ที่วางเรียงรายอยู่

"นี่คืออะไร?" เจียงหลีถามเสียงเย็น

"สำรับเช้าของท่านอ๋องพะย่ะค่ะ" พ่อบ้านเฟิงตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างเล็กน้อย "ล้วนเป็นของโปรดที่ท่านอ๋องเสวยเป็นประจำ"

"เอาออกไปให้หมด" เจียงหลีสั่งเสียงเฉียบขาด "เททิ้งไปเสีย แล้วไปทำมาใหม่"

"อะไรนะ!" พ่อบ้านเฟิงเบิกตากว้าง ความอดทนเริ่มขาดผึง "พระชายา...นี่เป็นกฎของจวนอ๋อง ของเสวยเหล่านี้ถูกจัดเตรียมตามความพอพระทัยของท่านอ๋องมาตลอด ท่านเพิ่งเข้ามาวันแรก คิดจะรื้อกฎเกณฑ์ตามอำเภอใจหรือพะย่ะค่ะ? หรือท่านคิดว่าอาหารในจวนอ๋องสกปรก ไม่ถูกปากคุณหนูตระกูลเสนาบดีผู้สูงส่งเช่นท่าน?"

น้ำเสียงของพ่อบ้านเฟิงเต็มไปด้วยความประชดประชัน เขาเป็นข้ารับใช้เก่าแก่ที่ติดตามเซียวจิ้นมาตั้งแต่ในสนามรบ ย่อมมีความจงรักภักดีสูงสุด และเขามองว่าเจียงหลีเป็นเพียง ลูกสาวศัตรู ที่เข้ามาวางก้ามใหญ่โต

เจียงหลีหันมาสบตาพ่อบ้านชรา แววตาของนางไม่มีความโกรธเคือง มีเพียงความสงสารในความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ "พ่อบ้านเฟิง...ข้าไม่สนว่าท่านอ๋องจะชอบกินอะไร แต่ตอนนี้ท่านอ๋องคือคนไข้ของข้า" นางชี้ไปที่ชามน้ำแกงถั่วเขียว "ถั่วเขียวมีฤทธิ์เย็น แตงกวาก็เย็น รากบัวยิ่งเย็นจัด...ท่านอ๋องโดนพิษ 'เหมันต์สามฤดู' ซึ่งเป็นพิษเย็นเข้ากระดูก การให้กินของเย็นเข้าไปอีก ก็เหมือนเอาน้ำแข็งไปราดบนกองหิมะ รังแต่จะทำให้พิษกำเริบและเส้นเลือดหดตัว!"

นางตวาดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "หากเจ้าอยากให้เจ้านายของเจ้าขาเน่าตายคาเตียง ก็เชิญให้เขากินต่อไป...แต่ถ้าอยากให้เขาหาย ก็ไปต้ม 'โจ๊กธัญพืชใส่ขิงแก่และพุทราจีน' มาเดี๋ยวนี้!"

"ท่าน!" พ่อบ้านเฟิงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "เหลวไหล! หมอหลวงไม่เคยห้ามเรื่องอาหาร ท่านแค่อ้างวิชาแพทย์มั่วซั่วเพื่อกลั่นแกล้งบ่าวไพร่!"

"ใครกล้าส่งเสียงดังรบกวนเปิ่นหวาง!" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดั่งมัจจุราชตื่นจากนิทราดังขึ้นจากเตียงนอน หยุดการโต้เถียงทุกอย่างลงทันที

เซียวจิ้นค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่ยังคงความน่าเกรงขาม เขาปรือตามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตางัวเงียแต่ดุดัน

"ท่านอ๋อง!" พ่อบ้านเฟิงรีบคุกเข่าลงโขกศีรษะ "ข้าน้อยสมควรตายที่ดูแลไม่ดี...แต่พระชายากำลังก่อกวน สั่งให้เทอาหารโปรดของท่านทิ้งทั้งหมด แล้วให้ท่านเสวยโจ๊กจืดชืดแทน นางช่าง..."

เซียวจิ้นยกมือขึ้นห้าม พ่อบ้านเฟิงเงียบเสียงลงทันที ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย...ความรู้สึกแรกที่เขาสัมผัสได้ไม่ใช่ความปวดร้าวที่คุ้นเคย แต่เป็นความ เบาสบาย ท่อนขาที่เคยหนักอึ้งและเย็นเฉียบ บัดนี้กลับมีความรู้สึกอุ่นวาบจางๆ ไหลเวียนอยู่ภายใน แม้จะยังขยับไม่ได้ดั่งใจ แต่ความทรมานที่เคยกัดกินเขาทุกค่ำคืนกลับทุเลาลงจนแทบไม่เหลือ

เขามองไปที่เจียงหลี...สตรีผู้นี้ยืนกอดอกมองมาด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่มีความหวาดกลัวที่เขาตื่นขึ้นมา นางทำได้จริงๆ เพียงแค่คืนเดียว ทำให้เขาหลับสนิทและลดความเจ็บปวดลงได้

"นางสั่งว่าอย่างไร?" เซียวจิ้นถามเสียงเรียบ

"พระชายาสั่งให้เปลี่ยนเป็นโจ๊กขิงแก่และพุทราจีน ของมีฤทธิ์ร้อนทั้งหมดพะย่ะค่ะ" พ่อบ้านเฟิงตอบเสียงอ้อมแอ้ม

เซียวจิ้นเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องตกตะลึง "ทำตามที่พระชายาบอก"

"ท่านอ๋อง?" พ่อบ้านเฟิงเงยหน้ามองเจ้านายอย่างไม่อยากเชื่อหู

"หูหนวกหรือ?" เซียวจิ้นปรายตามอง "นับจากนี้ เรื่องอาหารและยาของเปิ่นหวาง ให้ฟังคำสั่งพระชายาแต่เพียงผู้เดียว...ใครกล้าขัดคำสั่งนาง ถือว่าขัดคำสั่งข้า"

"ข...ข้าน้อยรับทราบ! ข้าน้อยจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้!" พ่อบ้านเฟิงรับคำเสียงสั่น รีบลุกขึ้นแล้วกวาดต้อนบ่าวไพร่ให้ยกอาหารชุดเก่าออกไปทันที แม้ในใจจะยังกังขา แต่คำสั่งของท่านอ๋องคือประกาศิต

เมื่อในห้องเหลือเพียงสองคน เจียงหลีเดินเข้าไปที่เตียง เทน้ำอุ่นใส่ผ้าสะอาด แล้วยื่นส่งให้เขาเช็ดหน้า "ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ให้ความร่วมมือ" นางกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ

เซียวจิ้นรับผ้ามาเช็ดหน้า มองนางด้วยสายตาที่ซับซ้อนขึ้น "ข้าไม่ได้ทำเพื่อเจ้า...ข้าทำเพื่อขาของข้า ความรู้สึกเมื่อตื่นมาวันนี้ไม่เลวเลย"

"นี่แค่เริ่มต้นเพคะ" เจียงหลีรับผ้าคืน "หากท่านเชื่อฟังหมอ รับรองว่าท่านจะแข็งแรงกว่าวัวงานเสียอีก"

เซียวจิ้นแค่นหัวเราะในลำคอ "วัวงาน? เปรียบเปรยได้สามหาวนัก...มาช่วยข้าแต่งตัวได้แล้ว วันนี้ข้าต้องเข้าวังตามธรรมเนียม...พร้อมกับเจ้า"

สายวันนั้น...ณ โรงน้ำชา

ข่าวลือประหลาดเริ่มแพร่สะพัดออกไปดั่งไฟลามทุ่ง จากบ่าวไพร่ปากสว่างในจวนอ๋องสู่หูของชาวบ้านร้านตลาด "พวกเจ้าได้ยินหรือไม่? เมื่อคืนท่านอ๋องเข้าหอกับคุณหนูใหญ่สกุลเจียง..."

"ข้าได้ยินมาว่าคงจะนองเลือดเป็นแน่ ท่านอ๋องเกลียดตระกูลเจียงจะตาย"

"ผิดถนัด!" ชายผู้หนึ่งกระซิบเสียงดัง "สายข่าวในจวนบอกว่าเมื่อเช้าท่านอ๋องตื่นสายโด่ง! แถมยังตามใจพระชายาสุดๆ สั่งรื้ออาหารโปรดทิ้งหมดเพียงเพราะพระชายาบอกว่าไม่ดี...บ่าวไพร่เก่าแก่ที่ขัดใจพระชายา โดนท่านอ๋องดุจนหัวหด!"

"หา? เป็นไปได้อย่างไร? หรือท่านอ๋องจะหลงเสน่ห์นางเข้าแล้ว?"

"สงสัยนางจะมีมนต์ดี หรือไม่ก็...ฝีมือบนเตียงคงไม่ธรรมดา"

ข่าวลือเหล่านี้ลอยไปตามลม จนกระทั่งไปเข้าหูชายชุดดำผู้หนึ่งที่นั่งจิบชาอยู่มุมมืดของร้าน ดวงตาของเขาหรี่ลงด้วยความประหลาดใจ เขาคือสายลับของเสนาบดีเจียง ที่ถูกส่งมาดูความพินาศของเจียงหลี แต่สิ่งที่ได้ยินกลับตรงกันข้าม...

"คุณหนูใหญ่เจียงรอดชีวิต? แถมยังทำให้ชินอ๋องโปรดปรานได้ในคืนเดียว?" ชายชุดดำวางเงินลงบนโต๊ะ ก่อนจะรีบหายตัวไปเพื่อนำข่าวนี้ไปแจ้งแก่นายทราบ

ดูเหมือนว่า 'หมากที่ถูกทิ้ง' ตัวนี้...จะเริ่มแว้งกัดเจ้าของเสียแล้ว!