บทที่ 11 สิ่งที่ต้องทำให้ได้

 บทที่ 11

สิ่งที่ต้องทำให้ได้

หลินซูหนานรู้สึกอ่อนเพลียเล็กน้อยจากการฟื้นตัวอย่างกะทันหัน แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคใด ๆ นางลุกขึ้นยืนช้า ๆ แล้วเดินไปที่หน้าต่างเพื่อมองสำรวจจวนของตนเอง

เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง นางเห็นลานกว้างที่ถูกตกแต่งอย่างงดงามด้วยโคมไฟสีแดงและสีทองห้อยระย้าตามทางเดิน ทางเดินถูกปูด้วยผ้าไหมสีแดงที่ทอดยาวไปจนถึงทางเข้าจวน สายลมอ่อนๆ พัดผ่านมา ทำให้ดอกกุ้ยฮวาที่บานสะพรั่งอยู่รอบ ๆ ลานส่งกลิ่นหอมอบอวลในอากาศ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมากระทบกับกลีบดอกไม้ ทำให้สะท้อนออกมาเป็นประกายระยิบระยับ

ภายในลานกว้าง บ่าวรับใช้ต่างกำลังเตรียมงานอย่างขะมักเขม้น บางคนกำลังจัดโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยของหวานและผลไม้สด บางคนกำลังขนของขวัญที่ถูกห่อด้วยกระดาษสีสันสวยงามมาวางเรียงรายบนโต๊ะยาว บรรยากาศเต็มไปด้วยความรื่นเริง

นอกจากนี้ยังมีการจัดเตรียมเครื่องดนตรีสำหรับบรรเลงเพลงในงานเลี้ยงเย็นวันนี้ เสียงดนตรีที่นุ่มนวลและอ่อนหวานลอยมาเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายและอบอุ่นยิ่งขึ้น

เสียงหัวเราะและการสนทนากันของคนในจวนดังขึ้นทั่วทุกมุม บ่งบอกถึงความสุขที่กำลังจะมาเยือน

บรรยากาศในจวนสกุลหลินวันนี้เต็มไปด้วยความสดใสและความอบอุ่น ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะถูกจัดเตรียมอย่างสมบูรณ์แบบ เพื่อเฉลิมฉลองวันเกิดของหลินซูหนาน นางสัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใยจากทุกคนในจวน ความสุขและความปลื้มปีติจึงเกิดขึ้นในใจของนางอย่างท่วมท้น

“คุณหนูเจ้าคะ น้ำอุ่นเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้ว รีบมาอาบน้ำเถิดเจ้าค่ะ” เสียงของเซียงลี่ดังมาจากหลังฉากกั้น ภายในห้องอาบน้ำที่อยู่ภายในเรือน ซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนของหญิงสาว

หลินซูหนานได้ยินแล้วก็รู้หน้าที่ของตน วันนี้นางต้องรีบอาบน้ำเตรียมตัวตั้งแต่เช้า เพราะต้องไปคารวะบิดามารดาและยกน้ำชาให้กับพวกท่าน เพื่อเป็นการขอบคุณเนื่องในวันเกิดของนาง ซึ่งตามธรรมเนียมแล้วจะต้องทำทุกปี

ในปีนี้ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากนัก เพียงแต่ว่าอายุสิบสามปีเต็มแล้ว ยามนี้นางเป็นผู้ใหญ่กว่าแต่ก่อน เริ่มที่จะมีความคิดความอ่านเป็นของตนเอง ทั้งยังมีสัญญาหมั้นหมายกับองค์รัชทายาทด้วย ดังนั้นนางจะมาทำตัวเป็นเด็กเที่ยวเล่นสนุกสนานเช่นเดิมไม่ได้อีกต่อไป

“คุณหนู คิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ” เซียงลี่ที่เดินมาถึงข้างหลังของเจ้านายสาวแล้วเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นคุณหนูของตนยังดูเหม่อลอยผิดปกติ

“อ้อ...ไม่มีอะไรหรอกเซียงลี่ ข้าเพียงแต่ครุ่นคิดเรื่องของวันนี้น่ะ ว่าจะต้องทำอะไรบ้างเท่านั้น ข้าว่าข้ารีบไปอาบน้ำก่อนดีกว่า” นางตอบเพื่อเบี่ยงประเด็นไม่ให้สาวใช้คนสนิทถามอะไรไปมากกว่านี้

“ไปเจ้าค่ะ” เซียงลี่ยิ้มรับและเดินนำไปหลังฉากกั้น

หลินซูหนานเดินตามเซียงลี่เข้าไปในห้องอาบน้ำ กลางห้องมีถังน้ำขนาดใหญ่ มีน้ำอุ่นอยู่หนึ่งถัง ซึ่งเต็มไปด้วยดอกไม้ที่ลอยปกคลุมทั่วผิวน้ำ ด้านบนของน้ำอุ่นมีควันสีขาวบางเบา

กลิ่นหอมของเครื่องหอมที่ถูกใส่ไว้ในถังอาบน้ำอบอวลไปทั่วห้อง เครื่องหอมที่ผสมผสานกลิ่นดอกไม้และสมุนไพร ช่วยสร้างความรู้สึกผ่อนคลายและทำให้ใจสงบ ช่วยเติมเต็มอากาศในห้องให้รู้สึกเหมือนกับการเดินผ่านสวนดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ

หลินซูหนานก้าวเข้าสู่ถังอาบน้ำช้า ๆ ความอบอุ่นและผ่อนคลายจากการสัมผัสน้ำที่อุ่นพอดีแทรกผ่านเข้ามาในร่างกาย ยามเมื่อปลายนิ้วของนางสัมผัสกับผิวน้ำ ไอน้ำ รวมถึงกลิ่นหอมของเครื่องหอมที่ลอยกรุ่น ก็ทำให้รู้สึกราวกับว่า ทุกความกังวลถูกปล่อยออกไปตามจังหวะการหายใจ

เซียงลี่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถังอาบน้ำ พร้อมกับผ้าและอุปกรณ์สำหรับขัดถูตัวหลายอย่าง นางเริ่มต้นด้วยการใช้ผ้าชุบน้ำบิดหมาด ๆ แล้วถูไปตามเนื้อตัวของหลินซูหนานอย่างระมัดระวัง จากนั้นต่อด้วยการใช้แปรงขนนุ่มขัดถูทีละส่วน ระหว่างที่ปรนนิบัติหลินซูหนานอาบน้ำ นางก็มักจะชวนคุยเพื่อให้ผ่อนคลาย

“ปีนี้ของขวัญที่ส่งมาให้คุณหนูมีมากมายเลยนะเจ้าคะ เห็นฮูหยินบอกว่านับแล้วได้ตั้งหนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ดชิ้น” เซียงลี่กล่าวอย่างยิ้มแย้ม ดูแล้วนางเหมือนจะดีใจยิ่งกว่าเจ้าของวันเกิดเสียอีก

ฟังคำของสาวใช้แล้ว หลินซูหนานไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับของขวัญมากมายพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย

“ของขวัญพวกนั้นส่วนมาก ข้าก็ไม่ได้ใช้ เพียงแต่มีเก็บไว้เท่านั้น ว่าแต่เหตุใดปีนี้ของขวัญถึงได้มากมายนัก” หลินซูหนานเอ่ยออกมาถามอย่างสงสัย

“ได้ยินมาว่าพวกขุนนางพยายามที่จะโน้มน้าวนายท่านให้ไปอยู่ฝ่ายของตน ก็เลยส่งของขวัญมาอวยพรคุณหนูกันมากมายเจ้าค่ะ” เซียงลี่ตอบตามที่ได้ยินมา

“ขุนนางพวกนี้เมื่อไรจะล้มเลิกความตั้งใจเสียทีนะ รู้ก็รู้อยู่ว่าท่านพ่อข้าเป็นคนเช่นไร ยังไม่หยุดประจบประแจงกันอีก” กล่าวจบนางได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับการกระทำของคนพวกนั้น ไม่ว่าชาติที่แล้วหรือว่าชาตินี้ ล้วนแต่เหมือนกัน

“คุณหนูอย่าได้ไปสนใจขุนนางพวกนั้นเลยเจ้าค่ะ สนใจเรื่องที่จะต้องทำในวันนี้ดีกว่า หลังจากที่คารวะนายท่านกับฮูหยินแล้ว คุณหนูต้องไปทำบุญที่อารามหลวงด้วยนะเจ้าคะ ท่านกับองค์รัชทายาทมีนัดหมายกันเอาไว้” เซียงลี่เตือนความจำให้กับหลินซูหนานถึงเรื่องที่ต้องทำในวันนี้

และเหมือนกับว่าหลินซูหนานเองจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว พอเซียงลี่เอ่ยขึ้นมาก็เพิ่งจะนึกได้

“จริงสิ วันนี้ข้ามีนัดกับเขา เกือบลืมไปเลย”

“ลืมไม่ได้นะเจ้าคะ องค์รัชทายาทเป็นคนสำคัญของคุณหนู หากคุณหนูลืม พระองค์คงเสียพระทัยแย่” เซียงลี่กล่าวขึ้นมาอย่างร้อนรน เพราะเข้าใจว่าทั้งสองคนยังมีความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน

“คงไม่หรอก” หลินซูหนานเอ่ยเสียงแผ่วเบาออกมาอย่างลืมตัว

เซียงลี่ได้ยินแล้วก็ไม่แน่ใจจึงถามย้ำออกมา

“อะไรนะเจ้าคะ เมื่อครู่คุณหนูกล่าวสิ่งใดหรือเจ้าคะ บ่าวได้ยินไม่ค่อยชัด”

“ไม่มีอะไรหรอก ข้าหมายความว่าพระองค์คงไม่มีทางลืมนัดหรอก” นางรีบตอบกลับไป เพราะกลัวสาวใช้จะจับพิรุธได้

หลินซูหนานนั่งแช่อยู่ในน้ำที่มีกลิ่นหอมของเครื่องหอมอบอวลรอบตัว ท่ามกลางความผ่อนคลายที่เต็มเปี่ยมด้วยความสงบและความอุ่นใจที่มาจากน้ำอุ่น ๆ ที่กำลังแช่อยู่

นางยังคงมีความคิดมากมายที่วนเวียนอยู่ในใจ การย้อนเวลากลับมาในครั้งนี้ถือเป็นโอกาสที่ไม่มีวันได้คืนอีกครั้ง และนางก็จะต้องใช้มันอย่างชาญฉลาด

ในอีกสองปีข้างหน้า สกุลหลินจะได้รับราชโองการพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้ นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตของนางและสกุลหลิน

แต่ทว่าเวลานี้ นางได้ย้อนกลับมาอยู่ในช่วงเวลาที่ยังไม่เกิดเหตุการณ์นั้น สิ่งที่ต้องทำอย่างเร่งด่วนคือ ต้องหาทางเปิดโปงแผนการที่องค์รัชทายาทจะทำ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

หลินซูหนานคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างตนกับองค์รัชทายาทที่ถูกกำหนดโดยพระราชโองการ และการจะล้มเลิกงานแต่งนั้น ดูเหมือนจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก เพราะนอกจากจะเป็นการขัดพระราชโองการและทำลายความสัมพันธ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว ความเป็นไปได้ที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ก็ยิ่งจะลดน้อยลงไปอีก

นางรู้ดีว่าหากองค์รัชทายาทผู้นี้ยังอยู่ในตำแหน่ง จะเป็นภัยคุกคามต่อชีวิตของนาง และยังหมายถึงความเสี่ยงที่จะทำให้สกุลหลินต้องประสบกับความพินาศที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้อีกด้วย

หลินซูหนานรู้ว่าองค์รัชทายาทมีแผนที่จะโยนความผิดทั้งหมดไปที่สกุลหลิน เพื่อกำจัดเสี้ยนหนามที่อาจขัดขวางเส้นทางของเขาออกไป นางต้องคิดให้รอบคอบและมีแผนการที่ดี เพื่อปกป้องทั้งตนเองและสกุลหลินจากภัยพิบัติที่จะเกิดขึ้น

‘นอกจากองค์รัชทายาทแล้ว ยังมีหวังจื่อรั่วแล้วก็เสนาบดีฝ่ายเหนือบิดาของนางอีก สามคนนี้ร่วมมือกันเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว แล้วจะต้องทำอย่างไร ถึงจะสกัดกั้นหวังจื่อรั่วกับบิดาของนางได้’ หลินซูหนานครุ่นคิดอยู่ในใจ

ความคิดทั้งหมดนี้ถูกสานต่อไปในใจของหลินซูหนาน หัวใจของนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น คั่งแค้น และความตั้งใจที่จะไม่ปล่อยให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอีกครั้ง นางต้องใช้ทุกโอกาสที่มีอยู่ เพื่อทำให้สกุลหลินสามารถหลีกเลี่ยงจากหายนะในชาติที่แล้ว และเปลี่ยนแปลงชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น!!