บทที่ 30 ปิดปาก

บทที่ 30

ปิดปาก

ราตรีเงียบสงัดช่วงกลางยามไฮ่[1]

เปลวไฟในกระถางคบไฟที่คุกหลวงไหววูบคล้ายมีลมหอบหนึ่งพัดผ่านมา ผู้คุมสองคนที่ได้รับหน้าที่ออกตรวจตราในคืนนี้ลูบแขนเสื้อตัวเองป้อย ๆ อย่างอดไม่ได้ แม้จะเข้าเดือนสองแล้ว แต่ในคุกมืดที่ทั้งอับชื้นและไร้ซึ่งแสงตะวันรอดผ่านเช่นนี้ ก็ยังให้ความรู้สึกหนาวเย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ