บทที่ 1 คนอื่นก็แค่เล่น

ตอนที่1 คนอื่นก็แค่เล่น

ไพลิน

“พี่ฟาร์มลองบอกลินมาสิ ว่าที่ลินได้ยินมามันไม่ใช่เรื่องจริง” ฉันถามผู้ชายตรงหน้าที่ขึ้นชื่อว่าแฟนของฉันออกไปอย่างเฝ้ารอคำตอบ

“จะสนใจที่คนอื่นพูดทำไม พี่บอกว่ายังไงพี่ก็รักลินคนเดียว คนอื่นพี่ก็แค่เล่นๆ” พี่ฟาร์มยังคงพูดคำเดิมๆ ที่เคยพูดประจำออกมาเหมือนทุกครั้ง

ไม่ต้องแปลกใจกับคำว่าเหมือนทุกครั้งหรอกค่ะ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันกับเขาทะเลาะกันเรื่องผู้หญิง พี่ฟาร์มเป็นคนที่หล่อมาก และเขาก็เจ้าชู้มากด้วยเช่นกัน ผู้หญิงส่วนใหญ่ต่างก็รู้ว่าเขามีแฟนแล้วแต่ก็ไม่ได้สนใจ เพียงแค่ตอบสนองกันเรื่องบนเตียงและได้เงินแค่นั้นก็ต่างคนต่างพอใจ และฉันก็ปล่อยผ่านเรื่องนี้มานานแล้วพอสมควรแค่อย่ามาล้ำเส้นฉันก็พอ

และแน่นอนว่าบางคนอาจจะสงสัยว่าทำไมฉันต้องทน ซึ่งจริงๆ แล้วฉันไม่ได้ทน เรื่องแบบนี้สำหรับบางคนหรือคนส่วนใหญ่อาจจะรับไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีคนรับไม่ได้ด้วยเช่นกัน ซึ่งสำหรับฉันการชัดเจนในความสัมพันธ์ฉาบฉวยที่แลกเปลี่ยนกันด้วยเงินมันไม่ใช่เรื่องผิดบาปอะไร มันต่างกับการแอบคบแอบทำและแอบนอกใจ และตัวเขาเองก็แสดงให้เห็นมาตลอดด้วยว่าเสร็จจ่ายจบ

แต่ที่ครั้งนี้ฉันปล่อยผ่านไม่ได้ก็เพราะผู้หญิงคนนี้เขาแอบคุยกันนานพอสมควรต่างจากผู้หญิงที่ผ่านๆ มา จะเรียกว่าเป็นผู้หญิงคนเดียวเลยก็ว่าได้ที่เขาติดต่ออยู่ เพราะผู้หญิงคนอื่น เขาจบกันตั้งแต่กิจกามเสร็จ และที่สำคัญผู้หญิงคนไหนที่พี่ฟาร์มตัดความสัมพันธ์ไปแล้วจะไม่กลับมามีความสัมพันธ์กันอีก แต่กับยัยนี่ไม่ใช่!

ขอแนะนำตัวกันก่อนนะคะ ฉันไพลินหรือลิน ตอนนี้ฉันอายุ 24 ปี นิสัยฉันจะเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบยุ่งกับใครแต่ก็อย่ามายุ่งกับฉันก็พอ คนภายนอกจะมองว่าฉันหยิ่งเพราะใบหน้านิ่งๆ ของฉัน แต่ฉันก็ไม่ได้หยิ่งอะไรหรอก

ตอนนี้ฉันเปิดร้านกาแฟเป็นของตัวเอง จริงๆ ที่บ้านฉันมีธุรกิจของครอบครัว แต่ฉันอยากทำสิ่งที่ฉันชอบก่อนแล้วค่อยเข้าไปช่วยงานพวกท่าน แต่ก็คงต้องรออีกสักสองปีนั่นแหละ เพราะตอนนี้มีเหตุที่ฉันคงเข้าไปทำงานไม่ได้

“ไม่ให้สนใจเหรอ แล้วพี่แน่ใจเหรอว่าผู้หญิงคนนี้พี่คิดเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ผ่านมา” ฉันถามกลับไปทันทีอย่างจับผิด เพราะฉันรู้ว่ามันไม่เหมือนกันไง

“ไม่ว่าจะใครก็เหมือนกันนั่นแหละ” พี่ฟาร์มพูดออกมาด้วยอารมณ์ที่เริ่มจะหงุดหงิดกับการถูกจับผิด และคงคิดว่าฉันยังไม่รู้เรื่องที่เขาแอบคุยกับผู้หญิงคนนี้สินะ เพราะตั้งแต่คุยกันฉันยังไม่ได้พูดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเลยสักคำ

“พี่แน่ใจเหรอว่ากับยัยวิกกี้ พี่ก็ไม่คิดอะไร” ฉันพูดออกไปให้เขารู้ว่าผู้หญิงที่ฉันกำลังพูดอยู่เป็นใคร

แล้วแน่นอนว่ามันทำให้พี่ฟาร์มก็ชะงักไปแป๊บหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ แล้วที่ฉันรู้จักยัยนี่ก็เพราะว่าเคยเรียนมหา’ลัยเดียวกันด้วยไงล่ะ ผู้หญิงคนนี้เป็นสายรหัสของพี่ฟาร์มแล้วก็เคยเสร็จพี่ฟาร์มมาแล้วด้วย

“ลินรู้ได้ยังไง” พี่ฟาร์มถามออกมาอย่างพยายามทำตัวปกติทั้งที่สายตาเขาซ่อนความแปลกใจไม่อยู่เลย

หึ! ถ้าไม่ได้คิดอะไรจะถามคำถามนี้ออกมาทำไม

“แล้วสิ่งที่พี่คุยกับผู้หญิงคนนั้นพี่เคยลบไหมล่ะ” แล้วฉันก็ย้อนถามกลับไปเป็นคำตอบให้กับเขา

ฉันไม่ได้แอบดูหรอกนะ แต่บังเอิญวันนั้นยัยวิกกี้ส่งไลน์มาหาพี่ฟาร์มตอนที่ฉันนั่งใกล้โทรศัพท์เขาพอดี ส่วนพี่ฟาร์มเข้าห้องน้ำอยู่ เลยทำให้ฉันได้เห็นว่าเป็นใครเลยเสียมารยาทเปิดเข้าไปดู

“ลินแอบเช็คโทรศัพท์พี่เหรอ!?” น้ำเสียงที่บ่งบอกความไม่พอใจดังขึ้นถามฉันทันทีจนหลุดประเด็น

แต่ไม่พอใจเหรอที่ฉันยุ่งของๆ เขา แล้วทีของของฉันถ้าเขาต้องการทำไมเขาดูมันได้ล่ะ

“ถ้าลินไม่ทำแบบนั้นลินจะรู้เหรอว่าพี่คิดจะกลับไปกินของเก่าที่ปกติพี่ไม่ทำอ่ะ! ที่ผ่านมาลินปล่อยผ่านเพราะคิดว่าพี่แค่เล่นๆ แต่สิ่งที่ลินเห็นตอนนี้มันเหมือนไม่เล่นแล้ว!...”

“ถ้าตอนนี้ลินไม่ท้องลินก็จะไม่สนใจเหมือนกันว่าพี่จะทำอะไรหรือเอากับใคร!” ฉันพูดความคิดออกไปอย่างหงุดหงิดอารณ์เสีย เพราะตอนนี้ฉันก็ท้องได้สองเดือน มันทำให้ฉันไม่อยากมีปัญหากับเขาเท่าไหร่ เพราะฉันไม่อยากเลิกกับเขาให้เป็นปัญหาของลูก แต่พอมาเห็นแบบนี้ก็เลยต้องคุยกันให้รู้เรื่อง

“พี่ว่าเราคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว ลินไปพักเถอะ” แล้วพี่ฟาร์มก็ตัดบทขึ้นเหมือนไม่อยากคุยอะไรอีก

ไม่รู้ว่าฉันควรดีใจหรือเสียใจนะ ทำไมพอเขาหาข้ออ้างดีๆ มาแก้ตัวไม่ได้เขาก็จะมาพูดดีด้วยประโยคแบบนี้เสมอ

แต่อย่างน้อยเรื่องหนึ่งที่เขาทำให้ฉันไม่เสียใจก็คือวันที่เขารู้ว่าฉันท้อง เขามีอาการตื่นเต้นดีใจ ถึงแม้ว่าเขาจะเลว แต่แค่เขารักลูกมาก มันก็ทำให้ฉันพอที่จะลบเรื่องเลวๆ ของเขาออกได้บ้างแล้ว

“เฮอะ! พี่ก็เป็นแบบนี้ตลอดอ่ะ” ฉันแค่นเสียงใส่เขาอย่างเย้ยหยันกับพฤติกรรมเดิมๆ จนอ่านออก

“มะรืนเราต้องไปงานแต่งไอ้เติ้ล อย่าทะเลาะกันเลย” เขาบอกเหตุผลออกมา

แต่นี่ไม่ใช่คำขอร้องที่ออกจากปากพี่ฟาร์มหรอกนะ แต่เขาพูดเหมือนกับกำลังว่าฉันเป็นคนหาเรื่องชวนเขาทะเลาะอยู่ พูดเหมือนเหนื่อยมาก ทั้งที่ตัวเองเป็นคนก่อเรื่องแบบนี้นี่เหรอ?

“.....” ฉันมองหน้าพี่ฟาร์มด้วยความเอือมระอาอย่างไม่รู้จะพูดอะไรก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไป

และไม่ใช่ว่าฉันทำตามที่เขาสั่งหรอกนะ แต่คนอย่างพี่ฟาร์มถ้าไม่ยอมรับอะไร ยังไงเขาก็แถไปเรื่อย พูดไปก็เหมือนกับสีซอให้ควายฟัง

แล้วถ้าถามว่าทำไมไม่เลิกล่ะ บอกตรงๆ ว่าฉันรักเขา แล้วนอกจากเรื่องที่เขากินไม่เลือก ทุกอย่างเขาก็ดีหมด เป็นแฟนที่ดีคนหนึ่ง จะเรียกว่าดีมากยังได้เลย(ถ้าตัดเรื่องผู้หญิงนะ)

แต่อย่างหนึ่งคือเขาจะไม่ให้ใครเข้ามาล้ำเส้นของฉัน ถ้าใครมาวุ่นวายกับฉันเขาจะจัดการผู้หญิงคนนั้นอย่างสาสมทันที อีกอย่างคือไม่ว่าเขาจะกินข้างนอกเท่าไหร่แต่เขาไม่เคยเปลี่ยนไปกับฉันเลย วันแรกที่คบเป็นยังไงทุกวันนี้ก็ยังเป็นยังงั้น

แต่เหมือนตอนนี้เริ่มจะไม่ใช่แล้วแหละ

ฟาร์ม

“เฮ้อ!” ผมถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนจะนั่งที่โซฟาห้องนั่งเล่นอย่างไม่ได้ตามไพลินไป

เห็นผมเป็นแบบนี้ไม่ใช่ว่าผมไม่รักไพลินนะ ผมรักเธอและรักมากด้วย แต่เข้าใจอารมณ์ผู้ชายไหม มันก็หาความสุขใส่ตัวไปเรื่อยแหละ ถึงผมจะเลวแต่ผมก็ปกป้องไพลินดีนะ ผู้หญิงทุกคนที่ผมนอนด้วยส่วนมากก็น้ำแตกแล้วแยกกัน แต่ถ้าใครอยากทำตัวเป็นเจ้าของเข้ามาวุ่นวายกับเมียผมเมื่อไหร่ ผมก็ไม่ปล่อยไว้เหมือนกัน

แต่วันนี้ผมกับไพลินต้องมาทะเลาะกันเพราะเรื่องผู้หญิงอีกครั้ง ซึ่งผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เธอเป็นสายรหัสผมเอง ตอนเรียนผมเคยนอนกับเธอมากกว่าหนึ่งครั้ง และด้วยความเป็นสายรหัสมันก็ทำให้ยังคงติดต่อกันเรื่อยมา แต่ไม่รู้ว่าเพราะเรื่องบนเตียงที่เธอตอบสนองผมได้ดีหรือเราคุยกันรู้เรื่องคุยแล้วสบายใจก็ไม่รู้ มันเลยทำให้ผมแอบติดต่อกับเธอ(นอกรอบ)ทั้งที่ปกติไม่เคยทำกับคนอื่น

อีกอย่างคือช่วงหลังมานี้ผมรู้สึกว่าไพลินจะงี่เง่ามากกว่าปกติมากๆ ซึ่งบางทีผมพยายามเข้าใจว่าเธอท้องนะ แต่บางครั้งมันก็มากเกินไป แล้วตอนนี้มันก็รู้สึกว่าผมเริ่มจะเบื่อที่ต้องมาทะเลาะกับเธอแบบนี้

ลืมแนะนำตัว ผม ฟาร์ม ตอนนี้อายุ 26 ปี นิสัยผมก็เลวนั่นแหละ ผมเป็นคนใจร้อน อยากได้อะไรผมก็ต้องได้ แต่ผมก็ยังมีส่วนดีอยู่บ้างนะ

ตอนนี้ผมช่วยงานบริษัทครอบครัวผมครับ อีกไม่นานผมก็ต้องรับตำแหน่งรองประธานเพื่อช่วยงานพี่ชาย แต่ผมก็มีหุ้นส่วนในผับกับเพื่อนและก็ธุรกิจอีกมากมายที่ทั้งทำเอง ทั้งหุ้นกับเพื่อน ถึงผมจะเหลวแหลกแต่เรื่องงานผมก็ไม่ละเลยนะครับ