บทที่ 14 รับความเกลียด

ตอนที่14 รับความเกลียด

ไพลิน

“อึก!” การขยับตัวครั้งแรกของฉันตอนนี้มันทำให้ฉันสะท้านไปทั่วทั้งตัว ทั้งปวดและระบมไปหมดจนแทบจะลุกไม่ไหว

ตอนนี้ไม่รู้ว่ากี่โมงกี่ยามแล้ว รู้แต่ว่ากว่าฉันจะได้นอนก็สว่างแล้ว แต่ความทรงจำครั้งสุดท้ายพี่ฟาร์มก็ยังไม่หยุดรังแกฉัน ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขาหยุดไปตอนไหน และตอน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ