บทที่ 48 คิดถึงผ้าห่ม

กันธิดาหอบผ้านวมเข้ามาในห้องก็ทิ้งตัวลงบนเตียง แล้วคลี่ผ้าออกมาห่มอย่างมีความสุข เธอไม่รู้หรอกว่ามันทำกับอะไร แต่มันนุ่มนิ่มอุ่นสบายที่สุดเท่าที่เธอเคยห่มมา หญิงสาวคลี่ยิ้มแล้วกระชับมันไว้กับอก

ระหว่างที่หลับตาก็นึกขอบคุณชายสูงวัยใจดีคนนั้น ที่ห่วงใยเธอให้ผ้าห่มแสนอบอุ่นนี้มาด้วย พรุ่งนี้เธอจะลองถา...