บทที่ 64 ผมคุ้นเคยกับความเหงาดี

เมื่อเบนราทลับหลังไป กันธิดารีบรัวเท้าขึ้นบันไดแล้วก้าวเร็ว ๆ ไปยังห้องพัก ธิติภพรีบเดินตาม เขาอยากจะไปคว้ามือเรียวให้หยุดรออย่างที่เคยกระทำ แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะขยับมือตัวเอง หญิงสาวเข้าห้องนอนไปแล้ว เขาได้แต่ยืนอยู่หน้าห้อง มือที่ยกขึ้นเพื่อจะเคาะประตูทิ้งลงข้างตัว เขาไม่กล้าบุ่มบ่ามแม้จะร้อนใจมา...