บทที่ 9 แค่เพื่อนคุย

“ก็ได้ ซื้อก็ได้ เผื่อจำเป็นต้องใช้” หญิงสาวเอ่ยอย่างจำยอม ก่อนจะเดินตามเพื่อนไปยังแผนกชุดว่ายน้ำ หยิบชุดว่ายน้ำวันพีชแบบที่เคยใส่

“พอเลยแก วางเลย นี่มันต้องชุดนี้” พริ้มเพราหยิบชุดว่ายน้ำทูพีชสีขาวแบบที่เธอเห็นในนิตยสารยื่นให้เพื่อน กันธิดาส่ายหน้ายิก

“ไม่เอาอ่ะยายพริ้ม ยังไงฉันก็ไม่ใส่แบบนี้แน่ ๆ อายตายเลย เหมือนใส่แค่ชุดชั้นในแล้วเดินไปเดินมาให้คนอื่นดู” พูดแล้วทำหน้าแหยง

“ไม่ได้ แกต้องใส่แบบนี้ นี่มันเรือยอร์ชนะ ไม่ใช้สระว่ายน้ำในหมู่บ้าน จะได้ใส่ชุดเชย ๆ แบบนั้นน่ะ”

“อ้างเรือยอร์ชอีกแล้ว” กันธิดาทำหน้ายุ่ง

“ฉันจะเอาแบบนี้” เธอหันกลับไปหยิบชุดเดิมขึ้นมา

“ก็ได้ เอาแบบนั้นด้วย แล้วก็เอาแบบนี้ไปด้วย อันนี้ด้วย เจ็ดวันเจ็ดสีไปเลย” พริ้มเพราว่าแล้วหยิบชุดว่ายน้ำขึ้นมาอีกหลายชุด

“พอ ๆ พอแล้ว เอาไปแค่สองชุดก็พอ ฉันคงไม่ได้เล่นน้ำทุกวันหรอก”

“ไม่ได้ เอาไปสามชุด เอ๊ย สี่ชุดก็แล้วกัน ชุดนี้สวยถ้าแกไม่ใส่ฉันจะซื้อคืน” พริ้มเพราว่า กันธิดาได้แต่ทำหน้าระอาแต่เดินไปยังห้องลองเสื้อผ้า ลองสวมทุกชุดเมื่อเห็นว่าใส่ได้จึงเอาออกมายื่นให้พนักงานพร้อมกับบัตรเครดิตซึ่งนาน ๆ เธอจะหยิบมาใช้สักทีหนึ่ง

“ใส่ทูพีชฉันเขินตายเลย เดี๋ยวฉันซื้อชุดคลุมด้วยดีกว่า” หญิงสาวว่าแล้วหันไปยังชุดคลุมหลากสีที่แขวนไว้เรียงราย แล้วหยิบเสื้อคลุมแบบตาข่ายสีขาวขึ้นมา

“อันนี้เหมาะไหม” หันไปถามเพื่อน

“อือ ได้อยู่ แต่เอาสีครีมนี่ไปด้วยก็ดี อ้อ แบบเดรสสีขาวนี่ก็สวยดีนะ ใส่ทูพีชสีฟ้าข้างใน มองเห็นราง ๆ สวยจะตาย โอ๊ย ถ้าฉันได้ไปนะยายกัน ฉันจะขนไปเปลี่ยนวันละสีเลยจริง ๆ”

“พอเถอะยายพริ้ม นี่ฉันไปทำงานนะไม่ได้ไปเที่ยว ที่ซื้อไปจะได้ใส่หรือเปล่าก็ไม่รู้” หญิงสาวบ่นอุบอิบ

“โธ่ แกนี่ เขาแค่ให้แกไปดูแลความเรียบร้อย ไม่ใช่ให้แกไปเป็นเด็กเสิร์ฟในเรือ ถึงจะทำกิจกรรมร่วมกับลูกค้าไม่ได้ แกจะใส่ยูนิฟอร์มที่ทำงานในออฟฟิศไปทำงานในเรือด้วยหรือไง” พริ้มเพราทำเสียงขัดใจ

“เอาเถอะ ๆ มีอะไรที่ฉันต้องซื้ออีกหรือเปล่า” กันธิดาตัดรำคาญ

“แกก็เอาชุดใส่ไปงานเลี้ยงเผื่อด้วยสักชุดก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันเลือกให้ เอาแบบเซ็กซี่ ๆ หน่อยให้มันเข้ากับธีมทะเล เผื่อว่ากลางคืนเขาจะจัดปาร์ตงปาร์ตี้กัน”

“ทำไมอะไร ๆ ก็ต้องเซ็กซี่” คนถูกจับแต่งตัวบ่นอุบอิบ

“อ้าว ก็ไปทะเลโว้ย ไม่ใช่เข้าวัด มันก็ต้องเล่นน้ำ ใส่ชุดว่ายน้ำ มีปาร์ตี้ มันก็ต้องเซ็กซี่ ๆ สิ” พริ้มเพราทำเสียงหน่าย

“โอเค ๆ ตามใจ แกเลือกมาก็แล้วกัน” กันธิดาทำหน้ายุ่ง

“ไม่ต้องมาทำหน้าอย่างนั้น แกเห็นใจคนไม่ได้ไปบ้าง อย่างน้อยการที่ฉันได้ช่วยเลือกชุดให้แก มันก็ทำให้ฉันรู้สึกได้มีส่วนร่วมกับการได้ไปโฉบเรือยอร์ชสุดหรูตั้งเจ็ดวันกับแกด้วย”

“โอเค ๆ แกอยากใส่ชุดไหนก็เลือกมา ฉันจะใส่ให้” กันธิดารับคำตัดรำคาญ เพราะต่อให้เธอปฏิเสธแค่ไหนพริ้มเพราก็ไม่มีวันยอมทำตามใจเธอเป็นแน่ ดังนั้นการยอมตามใจเพื่อนจึงเป็นทางเลือกเดียวที่ทำได้ในตอนนี้

“ให้มันได้แบบนี้สิ” เมื่อเพื่อนเปิดไฟเขียว พริ้มเพราก็จัดการเลือกทุกอย่างด้วยตัวเอง เพราะหากให้กันธิดาเลือกเธอเชื่อว่ารสนิยมของเพื่อนคงเหมาะแก่การไปปฏิบัติธรรมมากกว่าไปเที่ยวทะเล

ณ ลากูน มารีน่า ยอร์ช คลับ นอกจากจะเป็นที่ตั้งของท่าเทียบเรือยอร์ชหรือมารีนา ขนาดใหญ่แล้ว ยังมีโรงแรมหรูระดับห้าดาว และสปอร์ตคลับ รวมทั้งแหล่งบันเทิงอื่น ๆ ไว้บริการนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติที่มาใช้บริการเช่าท่าจอดเรือที่มารีนาแห่งนี้ ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วมักจะมีนักเดินทางซึ่งเป็นเจ้าของเรือยอร์ชแล่นเรือมาจากหลายประเทศ แล้วติดต่อขอจองที่จอดเรือที่นี่ก่อนจะเข้ามาเทียบเรือ ซึ่งค่าใช้จ่ายในการจอดเทียบเรือแต่ละครั้งก็เป็นเงินจำนวนมาก

ธิติภพมองไปยังเรือยอร์ชลำใหม่ล่าสุดของบริษัทที่เขาเพิ่งจะนำเข้ามาจากประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อไม่นานมานี้ เป็นเรือที่สั่งทำพิเศษซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นเรือที่หรูหราที่สุดลำหนึ่งในเอเชีย ภายในเรือมีจำนวนห้องพักแขกถึงยี่สิบห้าห้อง ยังไม่รวมห้องลูกเรืออีกหลายชีวิต ทั้งห้องซาวน่า สปา อ่างจากุซซีที่หัวเรือ และมีลานจอดเฮลิคอร์ปเตอร์ รวมทั้งสระว่ายน้ำบนชั้นดาดฟ้า การจองเรือของนักท่องเที่ยวชาวเยอรมันในวันนี้ถือว่าเป็นลูกค้ารายใหญ่ ซึ่งสนนราคาในการเช่าเหมาลำเพื่อไปเที่ยวเฉพาะกลุ่มถึงเจ็ดวันนั้นเป็นจำนวนหลายล้านบาทเลยทีเดียว เขารู้มาคร่าว ๆ ว่าคนกลุ่มนี้เป็นนักฟุตบอลชื่อดังของประเทศ ซึ่งมีเงินจากสปอนเซอร์ที่สนับสนุนค่าใช้จ่ายจำนวนมาก

หลังจากที่ขึ้นไปตรวจความพร้อมของเรือและการบริการในเรือเรียบร้อยแล้ว เขาก็กลับไปยังห้องรับรองแขก ซึ่งรถของทางมารีนากำลังไปรับกลุ่มนักท่องเที่ยวที่สนามบิน

“ขอดูรายชื่อนักท่องเที่ยวและลูกเรือที่จะเดินทางไปกับเรืออมราหน่อย” เขาหันไปยังเจ้าหน้าที่ที่เคาน์เตอร์

“นี่ค่ะ” พนักงานสาวยื่นแฟ้มเอกสารให้ เขาเปิดแล้วไล่ดูรายชื่อทั้งหมด

“กันธิดา ประชาพิทักษ์ เอ๊ะ มีคนไทยด้วยหรือ” ชื่อนั้นทำให้เขาใจสั่นขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าใช่คนเดียวกับที่เขาเคยรู้จักหรือไม่ แล้วเธอไปรู้จักมักจี่อะไรกับชายหนุ่มทั้งหลายในทีมฟุตบอลนั่น

“ทางบริษัททัวร์ส่งเจ้าหน้าที่มาคอยดูแลความเรียบร้อยหนึ่งท่านค่ะ”

“อ้อ” ธิติภพถอนใจโล่งอกโดยไม่รู้ตัว เลื่อนสายตาไปยังชื่อบริษัททัวร์ที่ส่งลูกค้ามาให้เขาทันที ชายหนุ่มนิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นเอกสารคืน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมชื่อนั้นถึงทำให้หัวใจของเขาเต้นโครมครามขึ้นมาได้ เธอก็แค่อาจจะเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเคยรู้จัก หรืออาจจะไม่ใช่ก็เป็นได้ เพราะคนชื่อซ้ำกันมีออกเยอะแยะ เพียงแต่เขาเคยไปรับเธอที่บริษัทนี้มาสองสามครั้ง ตอนที่...แค่ไปหาเพื่อนคุยเล่น ๆ แก้เหงาที่กรุงเทพฯ เมื่อปีที่แล้ว...เท่านั้นเอง