บทที่ 72 chapter 72

นี่ยังเช้าอยู่เลย แถมกาแฟแก้วที่สองหมดไปแล้ว แต่เฌอเอมยังรู้สึกว่าเธอยังง่วงหาวนอน จนเห็นตัวอักษรที่เจสันเขียนไว้ให้ หัวหางติดชนผูกรัดร้อยราวกับเชือกที่ผูกรัดเข้าหากันเป็นปมยุ่งเหยิง 

มือเล็กยกขึ้นปิดปากกลั้นหาวจนน้ำตาหยดไหล หนังตาอ่อนนุ่มหลุบลง พร้อมศีรษะทุยผงกโยกแรงๆ จนเธอสะดุ้ง เหลียวมองไปรอบห...