บทที่ 22 ไม่อยากเห็นหน้า

แสงอรุณยามเช้าทอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาของห้องนอนใหญ่ภายในเพนต์ไฮส์หรู ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระทบผิวเนื้อเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนหนา น้องมินค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ความเจ็บระบมและตึงเครียดบริเวณช่วงล่างเป็นตรายางย้ำเตือนถึงเหตุการณ์อันรุ่มร้อน...