บทที่ 10 ตอนที่ 10. แสดงความเป็นเจ้าของ

ตอนที่ 10. แสดงความเป็นเจ้าของ

“ไม่เชื่อก็ตามใจค่ะ อ้อจริงสิพี่จิรา เมื่อวานได้ยินไหมคะตอนคุยโทรศัพท์ที่บอสแย่งโทรศัพท์ฉันไป แล้วบอสเขาว่าไงนะ เขาบอกอะไรกับคนที่โทรมานะ”

หญิงได้ทีรีบหาพยาน และมันก็ได้ผลเมื่อจิราเองก็ไม่ค่อยชอบลิสา จิรารีบยืนขึ้นแล้วหันมาบอกกับลิสา

“อ่อ บอสบอกับคนที่โทรมาหาน้องหญิงว่าเป็นผัวค่ะ แล้วห้ามผู้ชายคนนั้น โดยบอกว่าห้ามยุ่งกับเมียกู หรือห้ามโทรหาเมียกูอะไรสักอย่างนี่แหละค่ะ พี่ก็ไม่กล้าฟังเรื่องของเจ้านายมากเกินไปค่ะ”

จิราเองก็ใช่ย่อย ค่อนข้างเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เคนที่ยืนฟังก่อนหน้านั้นเข้ามาหาสามสาวที่โต๊ะทำงานก่อนทักทาย ทั้งสามคน

“อ้าวลิสา มาที่นี้ได้ยังไงมีอะไรหรือเปล่า”

“พี่เคนคะ หมายความว่าไงคะ”

“แปบนะลิสาพี่ขอจัดการผู้หญิงคนนี้ก่อน”

เคนพูดพร้อมกับชี้หน้าไปที่หญิง ลิสาทำหน้าทำตาเยาะเย้ย หญิงพร้อมกับกอดอกแล้วเบะปากมองบน

“เห็นไหมโดนดีแน่แกอ่ะ ปากดีไปเถอะ”

“คุณทำแบบนี้ได้ยังไงหญิง แบบนี้มันเกินไปแล้วนะ ไม่ให้เกียรติกันเลย”

เคนหันมาตำหนิหญิงต่อหน้าของลิสาทำเอาหญิงและจิราถึงกับอึ้ง ส่วนลิสานั้นทำหน้าทำตา และเหยียดยิ้มอยู่อย่างนั้น

“เอาเลยค่ะพี่เคนจัดการมันให้เด็ดขาดไปเลย”   ลิสาได้ที่รีบบอกกับเคนให้จัดการกับหญิง

“อย่าเพิ่งแทรกครับลิสาพี่ยังพูดไม่จบ”

เคนหันมาตำหนิลิสาบ้าง พร้อมกับทำหน้าดุใส่หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

คราวนี้เคนดึงหญิงออกมาจากที่โต๊ะทำงานพร้อมกับพูดต่อ

“คุณเป็นภรรยาผม ทำไมถึงรีบมาทำงานก่อน ทำไม   ไม่รอออกห้องมาพร้อมผมล่ะครับ รีบออกมาก่อนทำไมต่อไปนี้ผมขอสั่งคุณในฐานะสามีนะ ให้มาทำงานพร้อมกัน กินข้าวด้วยกันกลับพร้อมกัน

ที่สำคัญเลิกทำตัวเป็นคนอื่นคนไกลกันได้แล้วนะ จะโกรธหรือว่าโมโหอะไร ก็เก็บเอาไปคุยที่คอนโดอย่ามาทำบึ้งตึงใส่กันขณะที่อยู่ในที่ทำงานเข้าใจไหมครับที่รัก ผมขอโทษนะถ้าทำให้คุณไม่พอใจ ต่อไปนี้ผมจะไม่นอกลู่นอกทางอีกแล้ว อย่าโกรธผมเลยนะครับผมของร้อง” 

สิ้นคำพูดของเคนพนักงานทั้งแผนกแทบจะร่วงจากเก้าอี้ ทั้งหวานหยดย้อย ทั้งการประกาศความเป็นสามีภรรยาต่อหน้าพนักงาน ทั้งอารมณ์คลั่งรักเมียหนักมากพนักงานสาวแต่ละคนแทบม้วนตัวตกเก้าอี้ไปแล้ว

รวมไปถึงหญิงสาวสามคนที่อยู่ด้านหน้าของเคน ที่ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาหญิงคิดในใจไอ้บ้านี่มันเป็นบ้าอะไรของมันบ้าไปแล้ว

ความรู้สึกของจิรา นี่สิบอสไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ แล้วนะพวกเราจะได้ไม่อึดอัด

ความรู้สึกของลิสา นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย

“หมายความว่าไงคะพี่เคน พี่หมายความว่ายังไง”  

ลิสาหันมาถามเคนด้วยความน้อยใจ ระคนกับอายพนักงานที่อยู่ในที่ทำงานแห่งนั้น ส่วนพนักงานบางคนที่หมั่นไส้ลิสานั้นถึงกับแอบอมยิ้ม

“อ้าวลิสาไม่ได้ฟังเหรอ เมื่อกี้พี่บอกว่าผู้หญิงคนนี้คือภรรยาของพี่ แล้วเมื่อเช้านี้เธอออกห้องมาก่อนพี่ เลยทำให้พี่หงุดหงิดอยู่นี่ไง ว่าแล้วก็เราเข้ามาคุยกันหน่อยนะที่รักผมเริ่มไม่ไหวกับคุณแล้วนะ”

เคนพูดจบดึงแขนหญิงเข้าไปในห้องทำงานโดยที่ไม่ได้สนใจว่าคนที่อยู่ด้านนอกห้องนั้นจะคิดยังไง หรือว่ารู้สึกยังไง เมื่อเข้าไปในห้องหญิงโวยวายทันที

“เป็นบ้าอะไรของคุณมาพูดแบบนี้ได้ยังไง บ้าไปแล้ว”

“อ้าวก็ผมได้ยินคุณพูดก่อนนี่ อีกอย่างเราก็เป็นสามีภรรยากันจริง ๆ ด้วยนี่ไม่เห็นมีอะไรให้อายเลย”

“แค่ครั้งเดียว มันไม่ได้หมายความว่าฉันจะเป็นเมียนายนี่”  หญิงพูดและหันหลังให้กับเคนเพราะตอนนี้เธอไม่อยากเห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ คนบ้าอะไรพูดอะไรออกมาก็ไม่รู้จักคิดว่าคนอื่นจะเสียหาย หรือว่าได้รับความอับอายยังไง

เคนดึงหญิงมากอด พร้อมกับกระซิบข้างใบหู ทำเอาหญิงถึงกับหน้าร้อนผ่าว

“ถ้าครั้งเดียวไม่ใช่ งั้นเรามาทำให้มันมีหลายๆ ครั้งกันเถอะ เริ่มจากที่นี่เลย โซฟา โต๊ะทำงาน ขอบหน้าต่าง ในห้องน้ำ บนเก้าอี้ พื้นห้อง ระเบียง กว่าจะครบคงยันเย็น ทีนี้คงเรียกได้ว่าเป็นสามีภรรยากันได้เต็มรูปแบบสินะ”

เคนพูดพร้อมกับหอมแก้มหญิง หญิงรีบผลักเคนออก

“นายมันบ้าไปแล้วฉันจะลาออก ไม่ทำงานที่นี่แล้ว”

“ต่อให้ออกไปที่ไหนผมก็จะตามหาเมียผมไปทุกที่ไม่เชื่อก็คอยดูสิอย่าคิดว่าจะหนีคนอย่างผมไปได้นะ หญิงอย่าไปเลย ผมรักคุณจริงๆ นะ รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลย”

“รักครั้งแรกที่เจอ หรือว่าอยากเอาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ”หญิงพูดจบแล้วเดินออกไปทันทีโดยที่ไม่สนใจว่าชายหนุ่มจะเรียกไว้แค่ไหน   เคนรีบเดินออกไปนอกห้องเพื่อตามหญิงที่เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

“พี่เคนจะไปไหนคะรอลิสาด้วยค่ะ” หญิงสาวร่างเล็กวิ่งตามชายหนุ่ม พนักงานคนอื่นๆ รีบมาถามจิราว่าเกิดอะไรขึ้น จิราเองถึงกับส่ายหน้า

...........................................

คอนโดแนน หญิงนั่งถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าจนแนนอึดอัด

“จะถอนหายใจอะไรนักหนาวะ ถ้าเป็นต้นไม้ใบหญ้าป่านนี้คงหมดสวนแล้วมั้งถอนขนาดนี้ กลัวอะไรนักหนา” \

แนนบ่นเพื่อนที่แม้แต่ถูกบ่น มันก็ยังคงถอนหายใจไม่ขาดสาย

“แกว่าฉันควรกลับไปทำงานดีไหมวะ หรือว่าหางานใหม่แม่งเลย แต่ว่างานสมัยนี้หายากจังอีกอย่างไม่มีที่ไหนงานดีเท่าที่นี่ละ”

“ก็ถ้าคิดได้แบบนี้ แกจะปากพล่อยไปบอกเขาว่าลาออกทำไมล่ะ ประสาทหรือเปล่าอีกอย่างมันไม่เห็นว่าจะมีอะไรเสียหาย ไม่ดีเหรอที่มีคนมารัก”

แนนบ่นพร้อมกับลุกไปหยิบเบียร์กระป๋องมาแล้วส่งให้เพื่อนสาว ก่อนที่หญิงจะรับมาเปิดแล้วยกดื่มรวดเดียวหมด

“แล้วฉันควรทำไงดีวะ กลับไปไม่เหมือนคนหน้าด้านเหรอ”

“แกแค่รอให้เขามาง้อเท่านั้นเองไม่เห็นยาก หรือเอางี้ไหมฉันคิดแผนดีๆ ออก”

แนนเสนอความคิดให้เพื่อน

“ทำไงวะ” หญิงเอ่ยถาม

“ก็เป็นเมียเขาอีกที ให้มันจบๆ ไป จะได้ไม่มีปัญหาอีก” แนนพูดเล่นกึ่งจริง

“บ้าเหรอมึง แค่อีลิสาอะไรนั่นก็หนักแล้ว ไหนจะอีขวัญแฟนใหม่ไอ้โตที่เล่าให้ฟังอีกนะ ฉันว่ามันคงวุ่นวายน่าดูเลยแหละ”

“วุ่นวายแค่ไหนแกจัดการไม่ได้หรือไง หรือว่าแกกลัว” แนนเอ่ยถามเพื่อน

“หญิงแกคิดดูนะโว๊ยมันอาจเร็วไป แต่ว่าอายุขนาดนี้ดีแค่ไหนที่เขาชัดเจนกับมึงทั้งที่เพิ่งรู้จักกันเอง แกโชคดีกว่าใครแล้วนะ แค่แกควรรู้ว่า ควรทำตังยังไงจัดการยังไงมากกว่านะแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับแกหรอกน่า”

...แนนเตือนสติเพื่อน

เพราะรู้ดีว่าไม่มีที่ไหนที่จะเยียวยาเพื่อนได้ดีเท่าร้านเหล้าแล้ว ตอนนี้แนนจึงชวนหญิงไปเที่ยวที่ผับเดิมที่เคยเจอกับเคน หนำซ้ำวันนี้แนนยังก่อการร้ายด้วยการนัดโตมาด้วยโดยบอกกับชายหนุ่มว่าทำทีว่ามาเจอโดยบังเอิญ  ส่วนที่เหลือให้จัดการเอาเอง แล้วแต่สถานการณ์