บทที่ 110 ก้างขวางคอตัวจิ๋ว 

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาในห้องนอนกว้างขวางของคฤหาสน์วรโชติ

"พี่วายุ อื้อ พอแล้วค่ะ แดดส่องจนจะแยงตาอยู่แล้วนะคะ"

กิ่งฟ้าครางประท้วงเสียงอู้อี้ พยายามเบือนหน้าหนีปลายจมูกโด่งสันที่กำลังซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างเอาแต่ใจ สัมผัสสากจากไรหนวดที่เพิ่งขึ้นใหม่ๆ คลอเคลียจนเธอขนลุกซู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ