บทที่ 128 กับดักรักที่แสนหวานชั่วนิรันดร์

สายลมพัดเอื่อยๆ ในยามเย็นของวันหยุดพักผ่อน ณ คฤหาสน์วรโชติ แสงแดดสีทองรำไรสาดส่องลงมาบนสนามหญ้ากว้าง เสียงหัวเราะสดใสของเด็กๆ ดังก้องไปทั่วอาณาบริเวณ บ่งบอกถึงความสุขที่อัดแน่นอยู่ในทุกตารางนิ้วของบ้านหลังนี้

"พ่อวายุ! จับสายลมให้ได้สิคะ ทางนี้ค่ะ!"

เสียงใสแจ๋วของน้ำฝนที่บัดนี้โตเป็นเด็กหญิงวัยกำล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ