บทที่ 43 พายุในคืนเร่าาร้อน

กิ่งฟ้าพึมพำเสียงกระเซ้า เผลอหลุดความในใจออกมาอย่างไม่อาย หญิงสาวเขย่งปลายเท้าขึ้น วาดสองแขนเรียวโอบรอบลำคอแกร่งอย่างลืมตัว ก่อนจะเป็นฝ่ายประทับริมฝีปากนุ่มละมุนลงบนสันกรามแกร่งของเขาอย่างเรียกร้อง!

เส้นความอดทนของวายุขาดผึงลงในวินาทีนั้น!

แขนล่ำสันตวัดอุ้มร่างบอบบางขึ้นวางบนโต๊ะทำงานด้วยพละกำลังม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ