บทที่ 6 ทางที่ต้องเลือก
“ป้าเอาเงินตั้งห้าล้านไปถลุงกับอะไร!”
กิ่งฟ้าตอกกลับเสียงแข็งขึ้น
“เพราะนี่มันบ้านของพ่อกับแม่หนู!!”
สรรพเสียงรอบกายเงียบกริบลงทันควัน กิ่งฟ้าแทบไม่เคยขึ้นเสียงใส่ใคร แต่วินาทีนี้ ขีดจำกัดความอดทนของเธอมันขาดผึงไปแล้ว
“ป้ามีสิทธิ์อะไร... เอาบ้านของหนูไปจำนองโดยไม่ถามความสมัครใจของหนูสักคำ!”
ป้าจันทร์หน้าดำหน้าแดง โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม
“อย่ามาทำตัวปีนเกลียว ทวงบุญคุณพ่อแม่แกกับฉันนะ! ถ้าไม่ได้ 'เสี่ยกำพล' ช่วยเอาไว้ ป่านนี้เราคงได้ไปนอนข้างถนนแล้ว!”
“...เสี่ยกำพล? ใครคะ”
“ก็เจ้าของเงินกู้ไง”
ป้าจันทร์ตอบหน้าตาเฉย
“และตอนนี้... เสี่ยเขาก็ใจป้ำพอที่จะยกหนี้ทั้งหมดให้ แลกกับการที่แกต้องย้ายไปอยู่ปรนนิบัติเขา”
กิ่งฟ้ารู้สึกเหมือนเลือดในกายจับตัวเป็นก้อนน้ำแข็ง แล้วพุ่งทะยานขึ้นสู่สมองจนหน้ามืด
“ป้า... พูดบ้าอะไรออกมา”
“เสี่ยเขาถูกตาต้องใจแกมานานแล้ว! แกไปเป็นเมียเก็บเขา สบายจะตายชัก! ดีกว่าต้องมานั่งเสิร์ฟกาแฟงกๆ หาเงินผ่อนดอกเบี้ยไปวันๆ ฉันรับปากเสี่ยเขาไว้แล้ว แกแค่เก็บกระเป๋าแล้วตามเขาไป!”
กิ่งฟ้าเบิกตากว้าง จ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่แหลกสลาย ผู้หญิงคนนี้กำลังยืนเสนอขายร่างกายและวิญญาณของเธอให้กับเจ้าหนี้ตัณหากลับ หน้าไม่อาย ราวกับเธอเป็นเพียงสินค้าใช้เคลียร์หนี้สิน!
“หนู-ไม่-ไป”
กิ่งฟ้าตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบกระด้างจนแม้แต่ตัวเองยังตกใจ
“แกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ!”
“หนูมีสิทธิ์! ชีวิตหนู ร่างกายหนู... ไม่ใช่ของขัดดอกที่ป้าจะเอาไปเร่ขายล้างหนี้ให้ใคร!”
เพียะ!!!
ฝ่ามือหนักๆ ฟาดเข้าที่ซีกแก้มซ้ายของกิ่งฟ้าอย่างจัง แรงตบนั้นรุนแรงจนหูอื้ออึง รสชาติเฝื่อนปร่าของเลือดจางๆ ซึมซาบขึ้นมาที่มุมปาก
“อย่ามาทำอวดดีกับฉัน! ถ้าไม่ใช่เพราะเงินก้อนนั้น แกจะไม่มีวันมีชีวิตที่สุขสบายแบบวันนี้หรอก!”
กิ่งฟ้าค่อยๆ หันหน้ากลับมา สบตาคนเป็นป้าด้วยความเย็นชาและว่างเปล่า กัดกินทุกความผูกพันจนหมดสิ้น
“ถ้าบุญคุณที่ป้าอ้าง... มันแลกมากับการที่ป้าจะเอาหนูไปใส่พานประเคนให้ตาแก่เสี่ยกำพลนั่น...”
เธอเอื้อนเอ่ยช้าๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำ
“หนูยอมตายตั้งแต่ยังเด็ก... ยังดีซะกว่าต้องมามีชีวิตพังๆ แบบวันนี้”
กิ่งฟ้าก้มลงเก็บเอกสารขึ้นมาถือไว้ สองมือสั่นเทา แต่แววตานิ่งสนิทและดุดัน
“เรื่องหนี้... หนูจะหาทางออกเอง”
เธอยื่นคำขาด
“แต่จำไว้เลยนะ... หนูไม่มีวันลดตัวลงไปเป็นเมียน้อยใครเด็ดขาด”
“หาทางออก? ถุย! ด้วยเงินเดือนกระจอกๆ ของแกน่ะเหรอ! เสี่ยกำพลเขาไม่ใจเย็นรอแกหาเงินมาร้อยพวงมาลัยใช้หนี้หรอกนะ!”
“งั้นก็บอกให้เขาเสนอหน้ามาทวงกับหนูด้วยตัวเอง”
พูดจบ กิ่งฟ้าก็หันหลังเดินตึงตังขึ้นบันไดไปชั้นสองทันที ปิดหูปฏิเสธเสียงก่นด่าทอสาปแช่งของป้าจันทร์ที่ไล่หลังมา
เมื่อถึงห้องนอนเล็กๆ ของตัวเอง เธอรีบผลักประตูเข้าไป ล็อกกลอนแน่นหนา แล้วทรุดร่างลงนั่งกอดเข่าพิงบานประตูอย่างหมดเรี่ยวแรง
ห้าล้านบาท...
ตัวเลขมหาศาลนี้ ไม่ใช่แค่ก้อนหนี้ก้อนใหญ่ แต่มันมีสิทธิ์บดขยี้อนาคตและความฝันของเธอให้แหลกสลายเป็นผุยผงในพริบตา กิ่งฟ้าฟุบหน้าลงกับท่อนแขน น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินออกมาอย่างเงียบเชียบ ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจจนมืดมิด
ทว่า... ความเงียบสงบในห้องกลับถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน!
บรื้นนนน! เอี๊ยด!
เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มและเสียงเบรกของรถยนต์คันใหญ่ดังลั่นมาจากหน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงกระแทกปิดประตูรถหลายบานติดๆ กัน!
กิ่งฟ้าสะดุ้งสุดตัว รีบผุดลุกขึ้นไปแง้มผ้าม่านหน้าต่างดู
ชายฉกรรจ์ชุดดำสี่คนยืนคุมเชิงอยู่หน้ารถตู้คันหรูสีดำทึบ ก่อนที่ชายวัยกลางคนร่างท้วม สวมสร้อยทองเส้นโต จะก้าวลงมาจากรถพร้อมกับซิการ์ในมือ
“อุ๊ย! เสี่ยกำพล! มาดึกดื่นป่านนี้ เชิญค่ะเสี่ย เชิญด้านในเลยค่ะ!”
เสียงป้าจันทร์ที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ร้องต้อนรับผู้มาเยือนด้วยความประจบประแจงดังแว่วขึ้นมาถึงชั้นสอง
“อีฟ้ามันกลับมาแล้วใช่ไหม”
เสียงแหบพร่าของเสี่ยกำพลถามอย่างหื่นกระหาย
“กลับมาแล้วค่ะเสี่ย! มันอยู่บนห้องพอดีเลยค่ะ เดี๋ยวหนูขึ้นไปลากตัวมันลงมา...”
แกร๊ก!
ยังไม่ทันที่ป้าจันทร์จะเดินขึ้นบันได บานประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก
กิ่งฟ้าในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่สะพายเป้ใบเก่าไว้บนบ่า ก้าวเดินลงมาตามขั้นบันไดด้วยสีหน้าเรียบตึงและเย็นเยียบ
นัยน์ตากลมโตตวัดมองชายวัยกลางคนร่างท้วมที่สวมสร้อยทองเส้นโตยืนเด่นอยู่กลางห้องนั่งเล่น โดยมีลูกน้องชายฉกรรจ์ชุดดำยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังสองคน
วินาทีแรกที่สบตากัน กิ่งฟ้ารู้สึกคลื่นไส้จนแทบอาเจียน สายตาหยาบโลนของมันกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ลิ้นหนาเลียริมฝีปากแห้งผากราวกับกำลังประเมินก้อนเนื้อชั้นดีบนเขียงหมู
ใบหน้าหื่นกระหายและน่ารังเกียจนี้... เธอจะสลักมันไว้ในความทรงจำว่านี่คือซาตานที่ป้าแท้ๆ ของเธอตั้งใจจะขายเธอให้!
“สวย... สวยกว่าในรูปที่นังจันทร์เอามาให้ดูอีกนะจ๊ะหนูฟ้า”
เสี่ยกำพลเอ่ยกลั้วหัวเราะ พลางพ่นควันซิการ์อัดหน้ากิ่งฟ้าเมื่อเธอเดินลงมาหยุดอยู่ตรงหน้า
“ห้าล้านมันไม่ใช่เงินน้อยๆ นะหนู... แต่ถ้าหนูยอมตกลงเป็นอีหนูของป๋า คืนนี้ป๋าจะพาไปขึ้นสวรรค์ แถมเดือนหน้าป๋าจะซื้อรถป้ายแดงให้ขับไปมหา’ลัยด้วย เอาไหมจ๊ะคนสวย”
กิ่งฟ้าไม่ได้ก้มหน้าร้องไห้ฟูมฟาย เธอเชิดหน้าขึ้น กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเพื่อข่มความกลัว ก่อนจะตอกกลับเสียงแข็ง
“หนูไม่รับข้อเสนออะไรทั้งนั้น! ป้าจันทร์ก่อหนี้ไว้ ป้าอยากได้เงินนักก็ไปเป็นเมียน้อยเสี่ยเองสิ!”
หญิงสาวตวาดลั่น “หนูจะหาเงินมาใช้หนี้คืนให้ทุกบาท แต่จะไม่ยอมขายตัวให้คนรุ่นราวคราวพ่อเด็ดขาด หลีกทาง... หนูจะออกไปจากบ้านหลังนี้”
“อีเด็กบ้า!”
ป้าจันทร์แผดเสียง ถลาเข้ามาหมายจะตบหน้าหลานสาว แต่เสี่ยกำพลยกมือห้ามไว้
ใบหน้ายิ้มแย้มของเสี่ยกำพลแปรเปลี่ยนเป็นถมึงทึง ดุดัน
“อวดดีนักนะอีเด็กเมื่อวานซืน! มึงคิดว่ามึงมีสิทธิ์เลือกเหรอฮะ! จับตัวมันไปขึ้นรถ!”
