บทที่ 85 หยาดเหงื่อแห่งความหวัง

วายุเอ่ยเสียงนุ่มพลางบีบมือบางเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ เขาหันไปค้อมศีรษะทำความเคารพอาจารย์อาวุโสอย่างให้เกียรติ ก่อนจะก้าวเดินออกไปปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบ เพื่อให้ทั้งคู่ได้ใช้เวลาปรับจูนหัวใจกันตามลำพัง

มืออันอบอุ่นที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาเนิ่นนานของ ดรสิรินทร์ วางลงบนมือที่สั่นเทาของกิ่งฟ้าเบาๆ พ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ