บทที่ 1 เนะนำเรื่อง
“ไม่รู้ว่าใครมันเป็นคนทำรอยพวกนี้ไว้... แล้วคิดจะรับผิดชอบบ้างไหมนะ?”
เมฆ (32 ปี)
"พี่เขยมาดนิ่ง... ผู้กักเก็บด้านมืดไว้ใต้ความสมบูรณ์แบบ" ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ที่พึ่งแต่งงานกับไอรินได้ไม่นาน เขาเป็นหนุ่มมาดขรึม สุขุม และดูเป็นสุภาพบุรุษในสายตาผู้ใหญ่ แต่ลึก ๆ แล้วเขามีสัญชาตญาณดิบที่รุนแรงและความโหยหาที่ยากจะควบคุม ความมึนเมาในคืนที่ภรรยาไม่อยู่ ทำให้เขาเผลอปลดปล่อย "ปีศาจ" ในตัวออกมากับน้องเมียโดยไม่ตั้งใจ และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาถลุงตัวลงในบ่วงราคะที่กู่ไม่กลับ
เอพริล (21 ปี)
"น้องเมียหน้าใส... เจ้าของรอยแดงที่ถูกตีตราโดยเขาคนนั้น" นักศึกษาสาวสวยวัยสะพรั่งที่ค่อนข้างติดพี่สาว เธอมีใบหน้าจิ้มลิ้มไร้เดียงสา แต่แฝงไปด้วยความดื้อรั้นและไม่ยอมคน หลังจากที่แอบดูความเร่าร้อนของพี่เขยกับพี่สาวบ่อยครั้ง ความอยากรู้อยากเห็นก็เปลี่ยนเป็นความปรารถนา เมื่อถูกเมฆ "ตีตรา" โดยเข้าใจผิด แทนที่เธอจะกลัว เธอกลับเลือกใช้รอยรักนั้นเป็นเครื่องมือยั่วยวนและไล่ต้อนพี่เขยให้จนมุม
ไอริน (31 ปี)
"พี่สาวผู้แสนดี... หงส์ขาวในกรงทอง" ภรรยาสาวผู้อ่อนหวานและเพียบพร้อม เธอรักน้องสาวและเทิดทูนสามีสุดหัวใจ โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้หลังคาบ้านหลังใหญ่ที่เธอกำลังสร้างรังรักนั้น มีเพลิงราคะลับ ๆ กำลังแผดเผาความไว้ใจของเธออยู่ ทุกสัมผัสที่เธอได้รับจากเมฆหลังจากกลับมา คือความรักที่เธอคิดว่าแสนหวาน แต่มันกลับซ่อนรสขมของความผิดฝาผิดตัวเอาไว้
คำเตือนเนื้อหา (Content Warnings)
- Infidelity (การนอกใจ) : มีเนื้อหาเกี่ยวกับการนอกใจคู่สมรสและความสัมพันธ์ที่ผิดศีลธรรม
- Explicit Content: มีฉากบรรยายกิจกรรมทางเพศอย่างละเอียดและรุนแรง (NC 18+/20+)
- Dirty Talk: มีการใช้ถ้อยคำหยาบโลนหรือคำพูดกระตุ้นอารมณ์ทางเพศ
ตัวอย่างบางช่วง
"นี่เธอกำลังงอนพี่ เรื่องพี่รินงั้นเหรอ?" เมฆแกล้งถามเย้า เสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยความกวนอารมณ์ที่ทำให้คนฟังหน้าร้อนผ่าว
"ทำไมต้องงอนคะ! พี่เป็นผัวเมียกัน จะรักกันท่าไหน หรือจะเอากันตรงไหนของบ้าน หนูมีสิทธิ์อะไรไปงอนมิทราบ!"
คำพูดประชดประชันที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบาง ทำเอาเมฆถึงกับต้องยกมือขึ้นลูบคางช้า ๆ สายตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด... เธอเห็นจริง ๆ ด้วยสินะ ฉากเริงรักที่โถงกลางบ้านเมื่อหัวค่ำที่ผ่านมา
แต่สิ่งที่เอพริลไม่มีวันรู้เลยก็คือ ในทุกจังหวะที่เขาโยกคลึงอยู่บนร่างกายของไอริน ในหัวของเขากลับมีแต่ใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังดื้อรั้นอยู่ตรงหน้านี้เท่านั้น สัมผัสที่เขามอบให้ภรรยา แท้จริงแล้วมันคือความอัดอั้นที่เขาอยากจะระบายลงบนตัวน้องเมียต่างหาก
"สิทธิ์งั้นเหรอ?" เมฆขยับกายเข้าไปใกล้จนเงาของเขาโถมทับร่างบางบนเตียง "ถ้าไม่มีสิทธิ์... แล้วไอ้รอยที่คอเธอนั่นล่ะ ใครเป็นคนทำ? หรือเธออยากจะให้พี่ย้ำสิทธิ์ตรงนี้อีกรอบ จะได้เลิกพูดจาประชดประชันพี่เสียที"
"พี่เมฆ! อย่ามาทำรุ่มร่ามนะ เตียงนี้ไม่ใช่เตียงของพี่นะ"
"งั้นเหรอ... พี่ว่าเตียงนี้ก็นุ่มดีนะ ดูเหมือนจะนุ่มยิ่งกว่าเตียงหลังไหน ๆ ในบ้านด้วย"
เมฆโน้มใบหน้าลงไปจนจมูกโด่งแทบจะชนกับพวงแก้มใส ความใกล้ชิดที่แสนอันตรายทำให้เอพริลตัวแข็งทื่อ เพลิงราคะที่เคยคั่งค้างมาจากเมื่อวานกำลังจะถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง... และคราวนี้ดูเหมือนว่าจะไม่มีเสียงประตูรั้วบ้านมาขัดจังหวะเสียด้วย
"แล้วก็เลิกพูดจาประชดประชันพี่เสียที"
ขาดคำชายหนุ่มก็โน้มใบหน้าลงมามอบจูบที่ดุดันและหนักหน่วงยิ่งกว่าค่ำคืนที่ผ่านมา เรียวลิ้นร้อนระอุรุกล้ำเข้าไปเกี่ยวกระหวัดหยอกเย้ากับลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง
"อื้อ"
มือหนาที่แสนร้อนผ่าวเริ่มลูบไล้ไปตามผิวกายเนียนละเอียดอย่างรุกราน ราวกับจะทวงคืนทุกสัมผัสที่เขาต้องอดกลั้นไว้ตอนอยู่กับภรรยา เอพริลเบี่ยงหน้าหลบพยายามขืนตัวไว้ แต่มวลอารมณ์ดิบที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มกลับทำให้หัวใจเธอสั่นสะท้าน
"พี่เมฆ... หยุดเถอะค่ะ อื้อ..."
"หยุดงั้นเหรอ? แล้วที่แกล้งเมินพี่ทั้งวัน ที่แกล้งไม่ล็อกประตูห้องเนี่ย... เธอต้องการอะไรกันแน่" เมฆพรมจูบไปตามลำคอระหง ขบเม้มย้ำรอยเดิมที่เริ่มจางให้กลับมาเป็นสีแดงก่ำอีกครั้ง จนเอพริลเผลอส่งเสียงครางแผ่วออกมาอย่างเสียไม่ได้
เขายันกายขึ้นสบตาเธอในระยะประชิด นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด
"เธอรู้ไหมเอพริล... ตอนที่พี่อยู่กับไอริน ทุกครั้งที่พี่กอดเขา ในหัวพี่มันมีแต่หน้าเธอคนเดียว พี่แทบจะบ้าตายอยู่แล้วที่ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
คำพูดนั้นทำเอาดวงตาคู่สวยสั่นไหวอย่างรุนแรง ความน้อยใจที่มีมาตลอดวันมลายหายไปสิ้น เปลี่ยนเป็นความรัญจวนใจที่เอ่อล้นขึ้นมาแทนที่
"พี่... เมฆ" เธอพูดเสียงสั่น พลางยกมือขึ้นลูบสันกรามคมเข้มของเขาอย่างลืมตัว
เขา... เขาคิดถึงเธออย่างนั้นเหรอ?
"พี่ขอโทษ แต่พี่อยากทำแบบนี้กับเธอมากจริง ๆ"
