บทที่ 4 ตอนที่ 3 : รอยที่พี่ทำไว้ (NC 18+)
ตอนที่ 3 : รอยที่พี่ทำไว้ (NC 18+)
ดรุณีวัยสะพรั่งในชุดนักศึกษาพอดีตัวก้าวขาผ่านธรณีประตูเข้ามาภายในอาณาเขตของคฤหาสน์หลังงามด้วยกระแสความรู้สึกที่หนักอึ้งอยู่ภายในทรวงอก แม่สาวแรกรุ่นเพิ่งเดินทางกลับมาจากสถานศึกษาพร้อมกับความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะควบคุมท่าทางและการแสดงออกของตนเองให้ดูเป็นปกติราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าสายตาเจ้ากรรมกลับทรยศหักหลังความตั้งใจอันแน่วแน่นั้นอย่างสิ้นเชิง ด้วยการกวาดมองสอดส่ายหาเรือนร่างของใครบางคนในทันทีที่ก้าวพ้นบานประตูหน้าบ้านเข้ามา
และในที่สุด เธอก็ได้พบประสบพักตร์กับบุรุษผู้นั้น...
ชายหนุ่มในรูปลักษณ์สบาย ๆ ของวันหยุดพักผ่อน กำลังนั่งเอนเรือนกายหนาพิงพนักเก้าอี้สนามท่ามกลางกลุ่มควันบุหรี่สีเทาหม่นที่ถูกพ่นให้ลอยล่องฟุ้งกระจายกลายเป็นสายไปในอากาศ แสงแดดยามบ่ายจัดอันร้อนแรงที่สาดส่องลงมาจากฟากฟ้า ขับเน้นให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแขนอันกำยำล่ำสันซึ่งโผล่พ้นแขนเสื้อยืดตัวสั้นให้ดูดุดันและเปี่ยมด้วยพละกำลังตามแบบฉบับของบุรุษเพศที่ดูแลเอาใจใส่สรีระของตนเองมาเป็นอย่างดี เจ้าของร่างสูงใหญ่ดูราวกับราชสีห์หนุ่มที่กำลังนอนพักผ่อนอย่างสำราญใจในอาณาจักรของตน ทว่าบรรยากาศรอบกายของเขากลับแผ่ซ่านกระแสคลื่นแห่งความอึดอัดดดดันออกมาอย่างเด่นชัดจนสัมผัสได้
คนเป็นพี่เขยทำเพียงแค่เหลือบสายตาคมกริบคู่ตวัดมองเรือนร่างอ้อนแอ้นที่ก้าวเดินผ่านหน้าไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะรีบเบือนสายตาหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็วประหนึ่งได้ทัศนาสิ่งของต้องห้ามที่ไม่อยากจดจำในมโนสำนึก ความเฉยชาที่แสดงออกมาอย่างตั้งใจและจงใจจนเกินเหตุนั้น ส่งผลให้ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราของเอพริลร้อนผ่าวขึ้นมาฉับพลันด้วยกระแสความโกรธระคนน้อยใจในท่าทีเหล่านั้น
"เออ... เดี๋ยวกูออกไปดื่มกับพวกมึง ทุ่มหนึ่งใช่มั้ย"
น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวที่เคยกระซิบกระเส่าอย่างหวามไหวข้างใบหูของเธอเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา บัดนี้กลับเอ่ยสนทนากับปลายสายในโทรศัพท์ด้วยกระแสเสียงราบเรียบกระด้างและห่างเหิน ชายหนุ่มจงใจเมินเฉยต่อการคงอยู่ของนงคราญวัยใสอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตน เอพริลขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันจนแทบผูกโบพลางกลอกตาใส่แผ่นหลังกว้างหนาบึกบึนนั้นด้วยความหมั่นไส้ในท่าทีกวางเจาของเขาอย่างเต็มประดา
มือเรียวงามเผลอยกขึ้นลูบไล้บริเวณซอกคอระหงของตัวเองแผ่วเบา ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับรอยแดงจ้ำสีกุหลาบเข้มที่ยังคงทิ้งร่องรอยแห่งความเอาแต่ใจของสวามีพี่สาวไว้ชัดเจนบนผิวพรรณ
เพียงแค่ผิวเนื้อนวลถูกปลายนิ้วสัมผัสโดนเบา ๆ... ร่างกายของแม่สาววัยสะพรั่งกลับทรยศความนึกคิดและสามัญสำนึกในทันใด ด้วยการส่งกระแสความสยิวซ่านวูบวาบแล่นริ้วผ่านไปตามแนวกระดูกสันหลังกระจายไปทั่วสรรพางค์กาย รอยประทับที่เขาฝากไว้นั้นไม่ได้เป็นเพียงรอยตำหนิชั่วคราวบนผิวเนื้อ แต่มันเปรียบเสมือนแรงเร้าอันมหาศาลที่คอยตอกย้ำเตือนถึงวินาทีที่เธอถูกอ้อมแขนแกร่งโอบรัดทาบทับและปรนเปรอรสรักให้อย่างหนักหน่วงจนแทบขาดใจ
หญิงสาวเม้มริมฝีปากอิ่มแน่นพลางทอดสายตามองตามหลังของคนตัวโตที่ยังคงทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอรู้ดีแก่ใจว่าค่ำคืนนี้คือราตรีสุดท้ายที่ไอรินจะไม่อยู่พำนักที่บ้านหลังนี้... และการที่เขาเอ่ยปากระบุเวลาว่าจะออกไปสังสรรค์ข้างนอกตอนหนึ่งทุ่มตรง ย่อมเท่ากับว่าเขาต้องการหลบหน้าและหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเธอแบบพันเปอร์เซ็นต์
โอกาสที่ราวกับสรวงสวรรค์เป็นใจประทานมาให้ช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน เมื่อบิดามารดาติดธุระด่วนต้องเดินทางไปค้างแรมที่บ้านของญาติ ทิ้งให้คฤหาสน์หลังโตตกอยู่ในความครอบครองของคนสองคนที่มีความลับอันดำมืดและหวามไหวร่วมกัน บัดนี้เอพริลไม่ใช่เด็กสาวผู้ไร้เดียงสาที่ยอมจำนนอีกต่อไป ความเมินเฉยและท่าทีปั้นปึงของเมฆเมื่อครู่ เปรียบเสมือนน้ำมันถังใหญ่ที่ราดรดลงบนกองไฟ จุดชนวนให้สัญชาตญาณความดื้อรั้นและความไม่ยอมคนของเธอตื่นตัวพุ่งพล่านขึ้นมา
ร่างอ้อนแอ้นในชุดนักศึกษาแนบเนื้อทิ้งเรือนกายลงนอนราบบนโซฟาตัวยาวกลางโถง ซึ่งโซฟาตัวนี้เพิ่งผ่านสมรภูมิรักอันส่วนตัวเมื่อค่ำคืนก่อนมาหมาด ๆ ดรุณีสาวจงใจขยับปรับเปลี่ยนท่วงท่า ขยับเรียวขาขาวเนียนละเอียดให้กระโปรงทรงสอบเนื้อแน่นรั้งขึ้นสูงจนเผยให้เห็นผิวเนื้อโคนขาอ่อนนวลตาประเจิดประเจ้อ ฝ่ามือเรียวแสร้งทำเป็นปัดป่ายก้มหน้ามองหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือไปเรื่อยเปื่อย ทว่าสายตาคู่สวยกลับลอบชำเลืองมองไปยังบานประตูใหญ่ที่พี่เขยหนุ่มกำลังจะก้าวเดินย้อนกลับเข้ามาภายในห้องโถง
และเหยื่อหนุ่มร่างใหญ่ก็ติดกับดักที่เธอวางไว้เข้าอย่างจัง...
เมฆก้าวเดินกลับเข้ามาภายในตัวบ้านด้วยท่วงท่าที่นิ่งขรึมและพยายามสำรวมอารมณ์ ทว่าทันทีที่สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวปะทะเข้ากับภาพลักษณ์ของน้องเมียสาวที่นอนทอดกายยั่วยวนอวดทรวดทรงองเอวอยู่บนสัตถภัณฑ์บุหนัง ชายหนุ่มก็ถึงกับชะงักฝีเท้ากึกไปในทันใดราวกับถูกแช่แข็ง
อึก...
เสียงกลืนน้ำลายลงลำคอดังอึกใหญ่ท่ามกลางความเงียบงันที่โรยตัวปกคลุม เมฆรีบเบือนวงหน้าคมสันหนีไปทางอื่นทันควัน แม้วันนี้สติสัมปชัญญะของเขาจะอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ ไร้ซึ่งฤทธิ์เดชของเมรัยคอยมอมเมาและครอบงำเหมือนเช่นคราก่อน แต่ทว่าภาพความขาวโพลนเนียนลื่นของผิวสาวที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำเอาตบะความอดกลั้นของบุรุษเพศแทบจะพังทลายลงเป็นผุยผง
“พี่เมฆคะ... มาพอดีเลย ช่วยดูหน่อยสิคะ ไม่รู้ว่าตัวอะไรกัดคอหนู ดูซิ... แดงไปหมดเลย”
สุ้มเสียงหวานใสเอ่ยดึงรั้งความสนใจด้วยกระแสเสียงออดอ้อนที่จงใจตัดพ้อ ยั่วยุ และยั่วเย้าอยู่ในที เอพริลหยัดเรือนร่างอ้อนแอ้นชดช้อยลุกขึ้นนั่งพิงพนักพลางใช้ปลายนิ้วเรียวงามเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาเนื้อบางของตนออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าเนิบนาบ เพื่อเน้นย้ำสร้างอารมณ์ร่วม จนกระทั่งสาบเสื้อแยกผ่าออกจากกัน เผยให้เห็นบราเซียลูกไม้เนื้อละเอียดตัวสวยที่โอบอุ้มประคองความอวบอิ่มล้นปรี่น่าชิดใกล้ไว้เพียงครึ่งเต้า
รอยแดงจ้ำสีกุหลาบเข้มที่เขาเป็นคนฝากรักและตราประทับเอาไว้ด้วยความเสน่หาเมื่อค่ำคืนก่อน ปรากฏเด่นชัดตัดกับผิวพรรณ ตั้งแต่ช่วงลำคอระหงลามเลียลงไปจนถึงเนินทรวงขาวนวลเนียนละเอียด และบางรอยอันชวนหวาดเสียวก็แอบซ่อนอยู่แถวหน้าท้องแบนราบที่โผล่พ้นขอบกระโปรงตัวสั้นออกมาให้เห็นรำไร
กึด...
